Ze presenteert het niet alleen, maar ‘Durf te vragen’ is ook het motto van Siska Schoeters: “Ik schakel zonder probleem professionele hulp in”

Tina Claerhout
In haar nieuwe Durf te vragen neemt Siska Schoeters geen blad voor de mond. In NINA vertelt ze wat haar drijft in het leven.

“Het is zo sympathiek als iemand eerlijk durft toe te geven: sorry, ik weet niet waarover dit gaat. Kan je het even uitleggen? In bepaalde kringen wordt onwetendheid streng afgestraft. Als jong meisje heb ik, uit angst om verkeerd over te komen of een domme vraag te stellen, ook vaak mijn mond gehouden. Ondertussen besef ik dat de meeste mensen helemaal niet raar reageren als je rechtuit bent over je gebrek aan kennis. Meer zelfs, het maakt inherent deel uit van jezelf zijn. Van jouw echtheid en authenticiteit. Af en toe ligt het nog gevoelig. Onlangs, tijdens een gesprek, viel de naam Quincy Jones. Ik kon niet meteen een nummer op deze artiest plakken, waarop ik de reactie kreeg: En jij werkt voor de radio? Ik werd rood van schaamte, maar herpakte me snel. ‘Stop daarmee!’, zei ik. ‘Ik kan niet altijd alles weten.’”

“In het leven kan je alles vragen, zolang je het op een sympathieke manier doet. Toen ik bij de radio begon, kwam ik snel tot het besef dat mijn stijl van vragen stellen wel geapprecieerd wordt. Dat heeft me zelfvertrouwen gegeven. In het Eén-programma Durf te vragen draai ik mijn hand niet om voor iets dommere of minder evidente vragen. Maar choquerende of kwetsende vragen? Daar wordt zo’n programma echt niet beter van. Ik probeer altijd mijn buikgevoel te volgen.”

“Ik ben zeker geen durfal. Twee jaar geleden had ik een crush op Rode Duivel Jan Vertonghen. Puur platonisch, weliswaar. In die periode hadden we afgesproken voor een babbel op de radio. Heel fijn allemaal, maar toen ik hem toevallig kruiste in de Antwerpse Kammenstraat, durfde ik van pure verlegenheid zelfs geen goeiedag te zeggen. Als ik Beyoncé tegen het lijf zou lopen, dan zou ik evenmin om een selfie durven te vragen.”

“Het kost me weinig moeite om professionele hulp in te schakelen. Het doet zoveel deugd om mijn hoofd af en toe leeg te maken bij een psycholoog. Als jonge mama ben ik ook een tijdje te rade gegaan bij een plusoudercoach. Want een nieuw samengesteld gezin, daar moet je dóórgroeien. Tegelijk moet je leren aanvaarden dat het nooit simpel zal zijn. Met steun van buitenaf heb ik daar meer balans in gevonden. Wat me zwaarder valt, is hulp vragen aan familie of vrienden. Iedereen is drukbezet. Om hen dan nog eens op te zadelen met twee jonge kinderen? Nee, dan vraag ik liever een babysit. Of een goede vriendin, een alleenstaande moeder met drie kinderen, die vlak om de hoek woont. We zitten in hetzelfde schuitje en weten dat we elkaar heel veilig om hulp kunnen vragen.”

“Je kan niet verwachten dat je partner jouw behoeften altijd aanvoelt. Wat de kinderen betreft, hebben Tomas en ik het plaatje vrij helder. De weken dat ze er allemaal zijn, zetten we ons op zondagavond schrap. Dan is de koelkast aangevuld, overlopen we de agenda’s en proberen we de komende dagen ’s avonds niet te veel afspraken aan te nemen. Tijdens die weken rekenen we volop op elkaar. Met mijn eigen verlangens spring ik iets onhandiger om. Het overkomt me vaak dat ik eerst lastig ben, daarna begin te huilen en dan pas besef dat ik gewoon een beetje aandacht wil. Een knuffeltje!”

“Ik zeg mijn zoon Lucien vaak: schat, als je iets lief vraagt, dan kan je niks verkeerd doen. Mijn zoon heeft een grote mond, maar een klein hartje. Als hij zelf een drankje moet bestellen bij de ober of langs een mensenmassa moet passeren om vooraan te staan op een concertje, durft hij het in eerste instantie vaak niet. Ik was als kind ook zo. Helemaal oké, zolang die onzekerheid niet verlammend werkt. Mijn zoon moet ik soms wat aanmoedigen, in tegenstelling tot mijn dochter. Minnie brult gewoon wat ze wil: ‘Mééélk! Koekje!’ Zij is een megadoordrammer, die af en toe ingetoomd moet worden.”

“Wie durft te vragen, ziet soms een heel nieuw deurtje opengaan. Ik heb zopas een eigen kinderkledingcollectie uitgebracht bij Mundo Melocotón. Zonder enige ervaring ben ik met een hoofd vol ideeën afgestapt op het Belgische label. Kleertjes ontwerpen leek me zo leuk. Als het ‘nee’ was, dan niet. Uiteindelijk is het een héél tof project geworden.” 




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Luc Snykers

    Gewoon Uzelf blijven .Je doet het super .