Exclusief voor abonnees

Wat een jaar: dit zijn jullie favorieten van 2019 uit onze onlinepoll

Guy kokken
Nathalie Meskens verwacht haar eerste kindje. James Cooke is verloofd en ook gastvrouw Sandra Bekkari gaat trouwen. De Red Lions zijn Europees kampioen hockey en Dieter Coppens is sinds zijn Down The Road populairder dan ooit. Ellen De Meyer ziet opnieuw een toekomst voor dochtertje Pia. En Siska Schoeters staat in haar succesvolle leven bewust stil bij het immense verlies van StuBru-presentator Christophe Lambrecht. The circle of life: dit was 2019.
Guy kokken

Auteur & NINA-chef Sandra Bekkari (46): “Het jaar dat ik ten huwelijk gevraagd ben”

Haar verloving is hét hoogtepunt van 2019. In een klein Frans dorpje stelde Peter haar de vraag waar ze al even op zat te wachten. 

“Het was midden mei en we waren op een werkreis van Peter. Hij stelde de vraag in Mougins, een plaatsje boven Cannes. In alle rust. Gewoon onder ons tweetjes. Ik heb uiteraard direct ja gezegd. (lacht) De datum in 2020 ligt vast, de locatie ook. De rest zal wel volgen. Het wordt eerder een intiem feest.”

Is je tv-verhaal afgelopen?

“Ik wil nog wel tv maken, maar geen dagelijks programma meer. Ik wás al druk bezig met boeken en lezingen. Televisie maken is fijn, maar je hebt geen contact met de mensen. Tijdens lezingen en signeersessies heb ik dat wel, daar haal ik mijn energie uit.”

Was de agenda soms té vol, Sandra?

“Peter en ik hebben allebei gas terug genomen: ’s avonds stoppen we op tijd met werken. We hebben de discipline om anderhalf uur voor bedtijd niet meer op computer of telefoon te kijken. Ik schakel sinds dit jaar mijn vliegtuigmodus pas weer uit na het ontbijt. Ik doe mijn sociale media zelf en ik vind dat heel belangrijk, maar ik had geen rust meer. Mijn hoofd was continu in de weer. Nu neem ik een digitale break van twaalf uur lang, en dat doet zo’n deugd.”

Je richtte ook een vzw op: SuperKrachtig Lekker. Vertel.

“Ik kreeg op een dag telefoon van de mama van Jasmijn, een meisje met leukemie. Qua medische zorgen was alles top, maar op vlak van voeding wrong er iets. ‘Ik wil mijn kind geen ziekenhuiseten geven’, zei Kim. Ze kookte dus elke dag vers eten voor haar dochter. Jasmijn is tijdens haar behandeling blijven groeien en ze is amper gewicht verloren, wat erg zeldzaam is. Om maar te zeggen: voeding ís van cruciaal belang. Met de vzw brachten we een kookboek uit met aangepaste recepten van mij. De voeding moet bijvoorbeeld kiemarm zijn. Mensen die in behandeling zijn tegen kanker hebben een lage immuniteit. Op een rauwe aardbei kunnen kiemen zitten, en dat is goed voor onze weerstand. Maar dat geldt niet voor kankerpatiënten. Zij kunnen wel diepvriesaardbeien eten. Zo hebben we alle recepten aangepast. We kunnen de lijdensweg niet overnemen, maar we kunnen hem wel verzachten. We hebben ook geld ingezameld via crowdfunding om een keuken te bouwen op de afdeling kinderoncologie. Ouders die daar heel wat maanden verblijven, kunnen daar hun potje koken voor hun kind. Dat zorgt voor geborgenheid: het gevoel van thuis in het ziekenhuis.”

Kunnen we hier spreken van zingeving?

“Absoluut. Dat is altijd mijn grootste motivatie en drijfveer. Het is heel tof dat mijn boeken het zo goed doen, maar wat mij het meest blij maakt, is voelen dat ik iets kan betekenen voor mensen. Ik heb dat nodig. Ik heb in het UZ Gent kinderen leren kennen die vechten voor hun leven. Dan pas besef je hoe het lot kan toeslaan. Na een gesprek met een jongen van zestien – hij was voor de derde keer hervallen – rij ik naar huis en denk ik: waar maak ik me soms druk over?”

Guy kokken

Presentatrice en actrice Nathalie Meskens (37): “Mijn zwangerschap is pure magie”

Ze blikt terug op een druk professioneel jaar. Maar het allermooiste groeit in haar buik: Nathalie Meskens is al te graag zwanger. Van een meisje.

“Ik geniet enorm van mijn zwangerschap. Ik ben niet ziek, ik voel me tiptop. Aan de ene kant kan ik niet wachten tot het zover is, maar evengoed ben ik blij dat het zo lang duurt. om te wennen aan het idee: ik word mama! 2020 wordt waarschijnlijk het meest ingrijpende, mooiste, meest intense jaar van mijn leven. Het is heel spannend om
daarvoor te staan. Ik besef het pas ten volle tijdens de echografieën, zo’n zalige momenten. Waanzin, hoe duidelijk je alle details ziet.”

Ben je zorgeloos zwanger?

“Ik heb me op voorhand altijd veel zorgen gemaakt. Ik heb me lang de vraag gesteld: stel dat er iets fout loopt? Je mag er niet van uitgaan dat alles goed gaat. Was ik ook klaar voor dat scenario? Die vraag heeft mij heel lang beziggehouden. Wellicht ben je nooit klaar voor iets wat je niet kent. Maar ik weet wel dat ik klaar ben om mezelf niet langer op de eerste plek te zetten. ‘Je leven zal helemaal veranderen’, wordt gezegd. Wel, dat is precies wat ik wil.”

Vind je het prettig dat je lichaam verandert?

“Het is gewéldig. Ik merk weleens ‘oh tiens, dat spant hier wat’ maar ik kan het me niet aantrekken. Het buikje is duidelijk een zwanger buikje en niet zo eentje waarbij je precies te veel gegeten hebt. Ik heb geen zotte cravings, maar wel véél cravings. Ik eet de tafelpoten mee op. (lacht) Maar heel het fenomeen is prachtig: dagelijks sta ik ervan versteld hoe wonderlijk de natuur is. Dat gebeurt gewoon in mijn lichaam en ik hoef er verder niks voor te doen. Hoe zich dat stapje per stapje ontwikkelt? Pure magie.”

Mooi dat je daar bij stilstaat: dat het niet vanzelfsprekend is.

“Net zo goed is het niet vanzelfsprekend dat je zomaar zwanger raakt. Daar moest ik rekening mee houden. Ik had met mezelf en Nadim afgesproken: wat doen we als het niet lukt? Ik wilde dat op voorhand bespreken. Ik zie in mijn omgeving hoe heftig hormoonbehandelingen en ivf zijn. Wilde ik dát doorstaan, mocht dat eventueel nodig zijn? Zodra we beslist hadden ‘we gaan ervoor’ heb ik tegen mezelf gezegd: ‘Oké, Meskens, ge gaat rustig blijven. De natuur zal het bepalen en aanvaard dat.’ Enfin. Dat was de theorie. (lachje)”

En de praktijk?

“Ik heb nul komma nul geduld! Na twee maanden zuchtte ik al van: ‘Zeg, ei.’ De gynaecoloog had gezegd: ‘Neem een jaar.’ Maar ik kreeg het dus al op mijn heupen. (lacht) En dan constant tegen mezelf: ‘Néé, Messie, je ging er niet mee bezig zijn.’ Gelukkig … op een dag was het dus zover.”

Guy kokken

Presentatrice Siska Schoeters (37): “2019 zal altijd het jaar van Christophe Lambrecht zijn”

Van haar Durf te vragen komt er in 2020 een tweede seizoen. Het afgelopen jaar was er een waarin Siska Schoeters enorm veel bijleerde.

“Ik heb dankzij Durf te vragen geleerd dat we het allemaal veel te moeilijk maken. Uiteindelijk iederéén een ajuin, met allemaal pellekes. De ene heeft meer pellekes dan de andere, maar uiteindelijk is iedereen een mens. Doe jij graag aan bdsm of bid je graag zeven keer per dag richting Mekka? Dat maakt niets uit. Ik ben meer dan ooit fan van vrijheid en blijheid. Laat iedereen eens rustig doen, man.”

Waar stond 2019 nog symbool voor?

“Dit was ook het jaar waarin ik mijn broer – een zeiler – ging bezoeken op de Fiji-eilanden. Ik heb een grens voor
mezelf verlegd. Ik was altijd een stresskip over reizen met kinderen – dat ging ocharmen over een reis naar Frankrijk. Nu heb ik met hen van Abu Dhabi over Sydney gevlogen tot in Nieuw-Zeeland en nog verder. Een persoonlijke verrijking ...”

Ik voel een ‘maar’ komen.

“(knikt) 2019 zal altijd het jaar van Christophe (Lambrecht, StuBru-presentator, red.) zijn. Het is de eerste keer dat ik iemand verloren ben die zo dicht bij mij stond. Zijn overlijden is zes maanden geleden en ik ben daar nog dagelijks mee bezig. We hebben een WhatsAppgroepje met de meest close vrienden van Christophe. De ene keer regent het er verjaardagswensen, de andere keer post iemand: ‘Fuck, ik heb het lastig vandaag.’ Als er ergens een regenboog verschijnt, wordt die in de groep gezet: dat is Christophe die dag komt zeggen. Die groep is een grote zegen. Ik heb me nooit verzet tegen verdriet. Ik redeneerde: ik ga gewoon meesurfen op die golf, en als ik kopje-onder ga, kom ik wel weer boven. Het heeft lang geduurd voor ik snapte: hij is echt dood. Ik hoor hem nog altijd lachen. Ik denk dat hij nog elk moment gewoon kan binnenkomen. Wat ergens ook wel schoon is. Zijn bidprentje hangt bij ons thuis op het toilet. Je kan dat een oneerbiedige plaats noemen, maar het is wel een plek waar je heel vaak komt. Ik zie hem elke dag. Soms steek ik nog kaarsjes voor hem aan. Soms overvalt het me: godverdomme, maat, ik mis je.”

De dood zet ergens ook het licht op het leven.

“Sinds zijn dood zijn er ook mooie dingen gebeurd. Op zijn verjaardag zijn we allemaal samengekomen in zijn tuin voor een picknick. We zeiden: ‘Santé, Christophe.’ En van je ‘hiep hiep hoera’. (glimlacht) Ik heb mensen leren kennen op een schone manier. Ik heb geleerd dat de dood kan verbinden. Je móét iets zoeken wat hier goed aan is.”

Lucien zit intussen in het derde leerjaar, en Minnie in de kleuterschool. Hoe vaak wilde je dit jaar op de pauzeknop duwen?.

“Niet, eigenlijk. Ik heb heel erg van Lucien genoten toen die klein was, en nu doe ik hetzelfde met Minnie. Ik haal er alles uit dat erin zit. Ik zal me later nooit verwijten dat ik hen niet genoeg gezien heb. De kinderen zien een mama die graag werkt. En die, eenmaal thuis, haar gsm aan de kant legt om samen te flodderen. Ze gaan ook áltijd voor. Als ik Robbie Williams moet interviewen, maar Minnie is ziek? Dan zeg ik: ‘Byebye, Robbie Williams’. Of nee, wacht. Ik zou eerst checken of Tomas (De Soete, vriend van Siska, red.) kan inspringen.”

Guy kokken

Red Lions Thomas Briels (32) & Arthur Van Doren (25): “Europees kampioen worden voor een Belgisch publiek? Uniek!”

Ze zijn regerend wereld- en Europees kampioen en zetten hockey op de kaart. De Red Lions zijn niet meer weg te denken: én maar goed ook.

Thomas: “Eind 2018 werden we al wereldkampioen, weliswaar in India. Daar waren amper Belgische supporters bij. Dit jaar was het de eerste keer sinds lang dat het EK in België georganiseerd werd. En daar zijn zóveel mensen op afgekomen. De halve finale uitverkocht. De finale uitverkocht. 8.000 Belgen die ons kwamen aanmoedigen. Dat was uniek.”

Arthur: “Hockey is al een tijdlang aan het evolueren, en dat gaat gepaard met resultaten. Dat het EK in België was, zorgde voor extra aandacht voor onze ‘niet zo gemediatiseerde’ sport. Daardoor komen veel meer mensen in aanraking met hockey. Het allerleukste is dat wij een nieuwe generatie inspireren om te beginnen hockeyen. En om te supporteren voor een nationaal team als het onze. Ik heb ook het gevoel dat we landgenoten verbinden.”

Hoelang spelen jullie al samen bij de Red Lions?

Thomas: “Negen jaar. Arthur is zeven jaar jonger maar hij is een van mijn beste vrienden. Hij woont op 300 meter van mijn deur, we trekken vaak samen op. Ik ben dankbaar dat ik samen met vrienden mijn favoriete sport kan beoefenen op het allerhoogste niveau. En dat ik er bovendien van kan leven. Standaard zijn we zes dagen per week bezig met hockey. Trainen, fitness, cardio. Zaterdag hebben we rust, want zondag is er een competitiematch. En als topsporter moet je altijd presteren. Hockey komt voor elk van ons op de eerste plaats. Iedereen wil naar de Olympische Spelen in 2020. Sommigen proberen nog te studeren, anderen hebben nog een parttimejob. Ikzelf heb een diploma als podoloog, maar ik ben fulltime met hockey bezig.”

Arthur: “Ik ook. Ik was al heel jong bij de nationale ploeg, ik was zeventien en zat nog op school. Ik ben meegegroeid met die wave, studies waren geen optie.”

Wat is het charmantste aan hockey?

Arthur: “Het teamgebeuren. Hoe we aan het begin van een jaar of seizoen starten, naar elkaar toe groeien en hoe we samen tegenslagen kennen en overwinningen behalen.”

Thomas: “En puur qua sport: hockey is heel snel en technisch en is voor iedereen. Een kind van zes, een opa van
zeventig, man of vrouw. Het is een heel familiale sport, met mooie normen en waarden. Je zal in het hockey zelden of nooit mensen horen schelden of op de vuist zien gaan.”

Maken jullie tijd voor een relatie?

Thomas: “Ik heb twee lange relaties gehad – een van acht jaar en een van twee jaar – maar nu ben ik single. Maar dit is wel een héél mooie vraag voor deze jongen. (duwt Arthur)”

Arthur: “(aarzelend) Ik ben euh ... single.”

Thomas: “Serieussss?”

Arthur: “Kom, jong. Laat me met rust. (lacht) Maar maak ik tijd voor een relatie? Dat was de vraag, hè? Er is zeker tijd voor. Thomas en ik zijn twee gezelligheidsdieren. Wij nodigen vaak mensen uit. Het is niet zo dat wij als euh … priesters leven. Plezier maken en even niet aan hockey denken is ook belangrijk.”

Is dit ook het jaar waarin jullie overal herkend worden?

Arthur: “Na het EK zag je in Albert Heijn mensen opkijken van hun boodschappenlijstje om ‘proficiat’ te zeggen. Maar daarna zakte dat wel weer weg.”

Thomas: “Het gebeurt weleens dat je een pintje gaat drinken en niet aangesproken wordt. Maar naarmate de avond vordert, komen ze af: ‘Zeg, ben jij niet van de Red Lions? En mag jij wel bier drinken?’(lachje)”

Arthur: “Bij de Red Lions zijn individuen ondergeschikt aan het collectief. Mensen kennen ‘de Red Lions’, maar daarom kennen ze ons niet bij naam. Ik vind het krachtiger dat men over de Red Lions spreekt dan over Thomas, Arthur of een van de andere spelers. Want dat is waar wij voor staan. Dat is waarom we succesvol geweest zijn. Niemand weet nog wie er in de finale gescoord heeft, niemand weet nog wie er in de halve finale een fout gemaakt heeft. Maar iedereen weet wél dat de Red Lions Europees kampioen geworden zijn.”

Wat heb jij al geleerd van je sport, Thomas?

Thomas: “Hockey heeft me gevormd tot wie ik ben. Op weg naar het succes krijg je te maken met heel wat teleurstellingen, crisismeetings, verliespartijen, coachwissels en zo meer. Als je succesvol wil zijn als team – ik ben ook kapitein van de Lions – moet je ervoor zorgen dat achttien jongens op één lijn staan, en voor elkaar door het vuur gaan. Dat vraagt tijd en moeite, zowel op het veld als ernaast. Mensen zien alleen de wedstrijd, maar er zit zoveel méér achter. Dat heeft mij ontwikkeld als sportman, maar ook als mens.”

2020 staat in het teken van de Spelen in Japan. Hoe hard hopen jullie op olympisch goud?

Arthur: “We zijn regerend wereld- en Europees kampioen. We zijn ambitieus, maar ook realistisch. We zijn bij de top van de wereld, maar iedereen doet nu heel hard zijn best om ons in te halen. We trainen dus des te harder en zetten ons zelf onder druk. Maar om nu te zeggen: we zullen Olympisch kampioen worden? Dat is niet slim. Je wint geen Spelen door nu al aan die finale te denken. Je moet eerst en vooral in die finale raken. Laten we daarmee beginnen.”

Wat wensen jullie elkaar toe?

Arthur: “Oppassen gij, hè, gast. (lacht)”

Thomas: “Een goede gezondheid, weinig blessures. Dat onze vriendschap nog lang mag blijven bestaan. En op de liefde!”

Arthur: “Mooi, man. Ontroerend. Ik wens jou alles toe. En blijf nog maar heel wat jaren ons kapiteintje van de
Red Lions.”

Guy kokken

Mama van Pia Ellen De Meyer (33): “Na de strijd volgde een zwart gat”

Voor Ellen stond 2019 in teken van haar dochter Pia, die lijdt aan de spierziekte SMA. Het hele land droeg bij aan een vaccin dat haar leven redt.

“In mei kregen we de diagnose dat Pia SMA had. Mijn man Tim en ik lazen over een peperdure gentherapie die onze dochter kon redden. We stuurden mails naar het farmaceutische bedrijf dat het medicijn ontwikkelde, naar de minister van Volksgezondheid ... We kregen geen gehoor. Een vriendin kwam op het idee om een sms-actie op te starten om aan het monsterbedrag van 1,9 miljoen euro te raken. In iets meer dan 48 uur is dat gelukt. Onwaarschijnlijk.”

Hoe voelt een mens zich na zó’n 48 uur?

“Ik voelde vooral dankbaarheid. Nederigheid ook. Omdat zoveel mensen zeggen: jouw kindje is het waard. Ik hoop dat iedereen op het eind van 2019 zal zeggen: we hebben er sámen voor gezorgd dat Pia de prik kon krijgen. We weten intussen – anderhalve maand na toediening – dat het medicijn aanslaat. We zien haar vooruitgang maken. De eerste keer zei de neurologe: ‘Hou er rekening mee dat je kindje mogelijk het jaar niet haalt.’ We zaten samen met palliatieve zorg en kregen informatie over het einde. Vandaag is Pia één jaar en zijn we niet meer bezig met een einde, maar wel met een nieuw begin. Er is weer een toekomst. Ze zal altijd zorgen hebben. Maar er is kans op een mooi leven.”

Ik ging net zeggen: de zorgen zijn niet voorbij.

“Na de euforie volgt de realiteit. En dat is best moeilijk. Wij waren al die maanden zo hard bezig met de strijd voor dat medicijn. Ik had het nodig om daarvoor te vechten. En dan volgt een zwart gat. It’s out of our hands. We kunnen alleen afwachten hoe ze verder ontwikkelt. We hopen dat ze ooit zelfstandig kan zitten. Haar armen en handen gebruiken zou al een hele overwinning zijn.”

Wat heeft het Pia-jaar gedaan met jullie als koppel?

“Laat me benadrukken: ik heb het inderdaad niet alleen gedaan. Tim en ik zaten in dezelfde vechtmodus. Gelukkig maar, anders zou dat nefast kunnen zijn voor een relatie. Er is heel weinig tijd voor óns geweest. Al onze energie en aandacht is, naast Pia, ook naar haar broer Briek (3) gegaan.”

Wat mag 2020 jou brengen?

“Eind 2018 vroeg mijn papa wat ik wilde voor 2019. Ik zei toen: ‘Een tuinhuis.’ We zijn de laatste vijf jaar getrouwd, we hebben een huis gekocht, verkocht en een nieuw gekocht, we zijn allebei van job veranderd en we kregen twee kindjes ... Het was goed geweest. In 2019 hoefde er voor mij niks speciaals te gebeuren. Maar het werd het meest chaotische jaar van ons leven. Dus laten we in 2020 nu maar eens écht gewoon voor dat tuinhuis gaan. (lacht)”

Presentator Dieter Coppens (41): ‘Ik mag mijn twee pollekes kussen’

Met Down the road veroverde Dieter Coppens het hart van (vrouwelijk) Vlaanderen. Zijn eigen hart is hij voorgoed kwijt aan de gasten met down.

“Het programma heeft mij veranderd, als mens. Die gasten hebben me geleerd om nog beter te relativeren. Om te leven in het nu. Zij liggen niet wakker van morgen. Ze zijn puur en authentiek: wat ze denken, komt er ook uit. Down the road heeft me als mens ook rustiger gemaakt. Ik heb leren appreciëren wat ik kan en niet goed kan. Laat mij geen grote show presenteren. Down the road is het jasje dat mij past.”

Het programma heeft jou nog méér op de kaart gezet.

“Ik mag mijn twee pollekes kussen dat het op mijn pad gekomen is. Bovendien heeft het ook iets veranderd in Vlaanderen: het beeld over mensen met down is bijgesteld. Regelmatig zeggen ouders van downkinderen: ‘Dieter, er wordt nu ánders gekeken naar onze zoon.’ Of dochter. Dat is heel schoon. Het andere neveneffect – dat het mij als tv-gezicht meer op de kaart gezet heeft – vind ik bijzaak.”

Je reisde ook de wereld af voor Animalitis: geen klachten aan het thuisfront?

“Ik ben veel weg, maar op andere momenten ben ik er als de kinderen thuiskomen van school. Ik heb twee dochters van 14 en 13 en een zoon van 11. Ze zijn het gewend dat hun papa regelmatig op reis is voor zijn werk. Ook Animalitis heeft me veel bijgebracht. Er wordt ernstig roofbouw gepleegd op onze planeet. Dat met eigen ogen zien, heeft me nog bewuster gemaakt. Ik zal mezelf geen wereldverbeteraar noemen, maar ik ben wel een idealist. Ik hoop dat iedereen zorg draagt voor anderen én voor onze planeet. Zo’n noodkreet van Greta Thunberg is volledig terecht. Daar als beleid lacherig over doen, en verder niks, stemt me intriest.”

Hoe evolueer je als vader van drie?

“De oudste, Suzy, heeft haar eerste golf van puberteit gehad. Als ouder ben je dan even de pedalen kwijt: wat gebeurt er hier? Maar dat gaat even snel weer voorbij. Ja, er zijn méér discussies, en een gesprek ontaardt weleens in een schreeuwpartij. Maar ik heb al geleerd om – in geval van kortsluiting in het hoofd – te zeggen: we praten morgen wel. Soms ben ik te streng, voel ik me schuldig, en ga ik me excuseren. Ook als ouder maak je fouten. Ook Lou begint wat te puberen en zucht zo van: ‘Papaaaa.’ Ik plaag haar dan: ‘Wat tocht het hier in mijn nek, zeg.’ Vindt ze niet grappig. (lachje) Voor Francis, de jongste, ben ik voorlopig nog de held.”

Die stempel van ideale schoonzoon: draag je die graag?

“(lacht luid) Goh, ik merk niks van populariteit bij vrouwen, hoor. Ik voel dat totaal niet aan. Ik zit goed in mijn relatie met Rut, daardoor staat er mogelijk geen poortje open om dat op te merken. Ik krijg vaak te horen van vrienden: ‘Man, als ik u bezig zie in Down the road, voel ik me een slechte vader.’ Maar ik ben in dat programma niet dezelfde als thuis, hè. Thuis met mijn eigen kinderen heb ik véél minder geduld. Tegen mijn eigen kinderen durf ik weleens te roepen. Bel maar eens naar mijn vrouw: zij zal je kunnen uitleggen dat ik zeker niet de ideale vent ben. Ik beloof ook al elk jaar met Nieuwjaar dat ik één keer per week zal koken. Dat is me nog niet gelukt. Ik ben blij dat Nieuwjaar er weer aankomt, dan kan ik het nog eens proberen. (lachje)”

Guy kokken

Tv-presentator James Cooke (35): “Nooit eerder was ik zo gelukkig”

Onmogelijk om nog naast James Cooke te kijken op televisie. Zelf houdt hij van zijn overvolle agenda. Nu alleen nog een trouwdatum prikken ...

“2019 was een zot drúk jaar, amai. Natuurlijk ben ik soms kapot en doodmoe – maar het voelt nooit als hard labeur. Ik heb sowieso geen zittend gat. Mocht 2020 zich kalmer aankondigen? Ik zou mijn agenda doen vollopen met nieuwe uitdagingen. Het leven is veel te kort om in je zetel te blijven hangen. Heel af en toe een dag in mijn onesie naar Netflix liggen gapen? Moet kunnen. Maar het komt zelden voor.”

Je bent meer dan ooit een vaste waarde op tv. Hoe voelt dat?

“Dat is een zeer leuk gevoel. Ik voel me al een paar jaar omarmd. Pas op, ik heb óók mijn mindere dagen. Het leven is nooit alleen joy, joy, joy. Maar ik besef dat ik heel tevreden mag zijn. Iedereen die me om een foto vraagt? Ik zeg nooit nee. Want het is dankzij al die mensen dat ik mag doen wat ik doe. Ze geven me de bevestiging dat ik mag zijn wie ik ben: gewoon mezelf.”

En staat thuis ook alles op punt?

“Ik ben dit jaar ten huwelijk gevraagd. Ik had het vaak genoeg gezegd in interviews dat trouwen op mijn verlanglijstje stond. Dorian heeft het eindelijk begrepen. (lacht) Ik blijf het ongelooflijk vinden hoe hij met alles omgaat. Hoe hij alles aanvaardt en mij steunt in alles wat ik doe. In al mijn onzekerheden die af en toe de kop opsteken – als je in de spotlights staat, overvalt je dat weleens – kom ik thuis bij een gast die me in vijf woorden weer helemaal op de rails krijgt. Hij vult me aan. Ik ben zo zeker van onze relatie. We zijn vier jaar samen en
Dorian heeft alles mogen meemaken from the start. Ik zal zijn liefde en steun nooit vanzelfsprekend vinden. 2019 was écht een druk jaar en dan nog blijft hij aan de kant supporteren? Vooral dat: aan de kant. Hij moet mij delen, hè. Maar niks is een issue voor Dorian.”

Snel! Een ring om zijn vinger, zou ik zeggen.

“Hij vroeg me en ik zou de dag erna al getrouwd zijn! Maar ik ben de planning van VIER aan het afwachten. Ik heb de afgelopen jaren al geleerd dat er soms last minute beslist wordt. Pas daarna kunnen we een datum prikken. Maar we praten al volop over waar we gaan trouwen. Binnen- of buitenland? Groot of klein? Groot, graag. Ik ben bang dat ik mensen vergeet, dus we vragen iedereen. (lacht)”

Zit jij op het gelukkigste punt van je leven, James?

“Eigenlijk wel. Hoe leuk het ook is om af en toe eens risico’s te nemen of om op kruispunten te staan in je leven, even graag geniet ik van bepaalde zekerheden. En mijn allergrootste zekerheid is Dorian. En dat is bevestigd dit jaar: hij wil met me verder. Na zó’n druk jaar gaat hij op zijn knie en zegt hij: ‘Zullen we alsjeblieft samen oud worden?’ Als ik daaraan terugdenk, word ik helemaal emotioneel. Hij is de juiste.”

Brengt 2020 nog iets anders dan het huwelijk?

“Misschien zal ik mijn eerste soloprogramma maken? Bij VIER leggen ze dat al een paar jaar op tafel en het begint me meer en meer te teasen. Dus wie weet ...” 




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.