Het motto van Mohamed El Bachiri: “Wijsheid effent het pad naar geluk”

Nathalie samain
Vier jaar geleden verloor Mohamed El Bachiri zijn vrouw bij de terreuraanslagen op 22 maart. Zijn filmpje waarin hij opriep tot een jihad van liefde, ging viraal, en zijn boek met dezelfde titel was een bestseller. In NINA vertelt hij wat hem drijft in het leven.

“In mijn zoektocht naar geluk trek ik me op aan de wijsheid van grote filosofen zoals Aristoteles en Plato. Ook Spinoza, een atheïst die dweept met een god van pure liefde, lees ik graag. Daar haal ik als moslim kracht uit, dat helpt me vooruit in het leven. De mensheid heeft behoefte aan zingeving, los van elke godsdienst.”

“De Amerikaans-Duitse filosofe Hannah Arendt zei ooit: ‘C’est dans le vide de pensée que s’inscrit le mal.’ Waar het kritisch denkvermogen ontbreekt, is ruimte voor het kwade. Voor dwaze ideologieën. Ik ben zelf nooit de beste leerling van de klas geweest. Heb zelfs nooit een diploma gehaald. Toch ben ik altijd heel nieuwsgierig geweest naar de plek van de mens in het universum. Filosofie zet alle radertjes in mijn hoofd in gang, opent mijn geest en voedt mijn gedachten. Het kost me geen enkele moeite om me als moslim te laten inspireren door ­andere culturen en gedachten. Boven alles ben ik een humanist. Eentje die elk geloof in zijn waarde laat en de schoonheid van die diversiteit inziet.”

“Met geweld los je niets op. Liefde daarentegen kan ­wonderen doen. Mijn jihad van liefde komt recht uit mijn hart, verbindt mensen en geeft hen troost. Los van religie of cultuur is er zoveel dat ons als mensen verbindt. Het raakt me diep dat zoveel mensen voor mijn boodschap openstaan. De energie die er tijdens mijn ­lezingen hangt, is heel krachtig. Daarna gaat iedereen, van moslim, christen tot ongelovige, opnieuw zijn eigen weg. Gedragen door een beetje meer liefde. Mijn betoog heeft sommige radicalisten zelfs overtuigd om de wapens te laten vallen.”

“Mijn vrouw Loubna, mijn grote liefde, heeft me geleerd om écht lief te hebben. Om in te zien dat liefde in kleine ­dingen schuilt. In je goed voelen bij elkaar, elkaar aanvullen en elkaars taal begrijpen. Als ik over liefde praat, praat ik over Loubna. Zolang ik mijn jihad van liefde blijf verspreiden, is ze vlakbij. Mijn kinderen zijn mijn reden van bestaan. Het is mijn grootste wens om hen te zien opgroeien tot mooie mensen. Thuis praten we niet over één absolute religie, wel over ethiek. Over tolerant en verdraagzaam zijn. Onlangs kwamen ze thuis van school en vroegen ze: ‘Klopt het dat Vlamingen ons niet leuk vinden?’ Zoiets pareer ik meteen. ‘Tuurlijk vinden ze ons leuk. Mijn publiek is Vlaams!’ Hoe jong ze ook zijn, ik probeer hun nieuwsgierigheid naar filosofie te prikkelen via jeugdboeken over de Griekse ­mythes of documentaires. Wat telt, is de moraal van het verhaal. De dood van hun mama valt nog altijd moeilijk uit te leggen, maar intussen beseffen ze dat haat niks oplost. Het ongeluk van anderen brengt ons niks bij. Als mijn zonen al ergens over klagen, dan is het over gerechtigheid.”

“Ik prijs me gelukkig dat mijn stem gehoord wordt. Dat ik mijn verhaal kan doen. Veel slachtoffers hebben die kans niet. De psychologische steun blijft ondermaats. Ook voor mijn kinderen. Als indirecte slachtoffers hebben ze geen recht op tussenkomst van de verzekering voor psychologische hulp. Erg voor een land zoals België, dat kosten noch moeite spaart voor het proces tegen terrorisme. De ­herdenking van 22 maart is één grote grap, want de andere 364 dagen worden we vergeten. Wat wel een mooie blijk van erkenning is, is het Loubna Lafquiri-plein in Molenbeek. We passeren er vaak. Mijn zoon volgt vlakbij pianoles.”

“Angst is een obstakel op je weg naar geluk. Het is ­menselijk, zeker in tijden van terreur, maar het vormt ook een handicap. De enige remedie tegen angst is een beetje moeite doen om de ander te leren kennen. Laat jezelf niet verkrampen door het negatieve beeld in de media, hoed je voor stigma’s. Praat met anderen en vorm zelf een mening. Alles is niet zwart-wit. Er is zoveel ruimte voor nuance. Veel moslims willen, net als ik, gewoon in vrede leven.” 

Wie is hij?

• weduwnaar van Loubna, slachtoffer van de aanslag in Maalbeek, en auteur van ‘Een jihad van liefde’

• geboren in 1980

• papa van Ayman (13), Camil (11) en Shahine (6)

• schrijver, spreker en voormalig trambestuurder

• geëerd met o.a. de Prijs van de Gelijkheid; benoemd tot Pax Christi’s Ambassadeur voor de vrede 

• zijn tweede boek De Odyssee van Mohamed is een getuigenis vol wijsheid en liefde