Exclusief voor abonnees

Dimitri Vegas en Anouk Matton over liefde en werk:“Ik heb ook klotejobs gedaan, pas de laatste jaren zijn we beginnen pieken”

Dimitri Thivaios en Anouck Matton, meer dan een jaar gelukkig getrouwd.
Filip Van Roe Dimitri Thivaios en Anouck Matton, meer dan een jaar gelukkig getrouwd.
Hij is de rebel uit Willebroek, maar vooral een wereldster. Zij is het brave meisje uit Leopoldsburg dat op dancefestivals stilaan haar plaats verovert. Dimitri Vegas en dj MATTN heten in het echt Dimitri Thivaios (36) en Anouk Matton (26) en zijn meer dan een jaar gelukkig getrouwd. “Een huwelijk is geven en nemen, hè, schat.”
Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

Het heeft de héle godganse dag gesneeuwd in Alpe d’Huez. Voor de mainstage van Tomorrowland Winter dansen de festivalgangers met een laagje wit poeder op hun hoofd en schouders. Maar dat stoort hen niet: de beats zijn opzwepend en al dat gehos houdt hun lijven warm. In de dj-booth daarentegen is het koud, ondanks een paar elektrische radiatortjes op volle kracht. Anouk Matton – dj MATTN – komt rillend van de kou na haar set hotel Le Pic Blanc binnen. Haar lichtblauwe ogen passen wonderwel bij haar muts en anorak. Ze blaast in haar handen en wrijft zichzelf warm. Een eindje verder staat haar man Dimitri Thivaios – aka Dimitri Vegas – tussen een menigte drukdoende Chinezen, met botsende camera’s en microfoons en boze bodyguards. Hij heeft een meet-and-greet met de meisjes van Rocket Girls, een meidengroepje met 150 miljoen volgers op de Chinese sociale media. Straks, wanneer de alp in duisternis gehuld is, moet Dimitri draaien, samen met zijn broer Michael – beter
bekend als Like Mike, maar dat weet je vast wel. Het zal een show worden met vlammen en vuurwerk en met blote bovenlijven in de vrieskou. 

Jullie zijn nu een dik jaar getrouwd: wat hebben jullie over het huwelijksleven geleerd?

Dimitri: “Heel veel mensen maken daar zo’n big deal van, terwijl dat toch niet zo’n grote verandering is?”

Je voelt je niet méér tot elkaar verbonden?

Anouk: “Behalve dat het leuk is om elkaar man en vrouw te kunnen noemen, maar het gevóél is niet anders.”

Als het geen verschil maakt, waarom wilden jullie trouwen?

Dimitri: “Trouwen is een manier om te laten zien dat je bij elkaar wil blijven – voor elkaar, voor de familie.”

De familie is wel belangrijk, lijkt me. Dimi heeft éérst aan je ouders gevraagd of hij met jou mocht trouwen.

Anouk: “Aan mijn papa, ja.”

“Ooit zullen we wel trouwen, dacht ik altijd. Maar toen hij mij in Ibiza ook écht ten huwelijk vroeg, was ik volledig overdonderd.”
Filip Van Roe “Ooit zullen we wel trouwen, dacht ik altijd. Maar toen hij mij in Ibiza ook écht ten huwelijk vroeg, was ik volledig overdonderd.”

Zijn dat je Griekse genen die je dat ingegeven hebben, Dimitri?

Dimitri: “Mij lijkt het eerder elementaire beleefdheid. Ik heb hem gewoon gevraagd of hij het oké vond dat ik zijn dochter ten huwelijk zou vragen. Hij apprecieerde dat wel, denk ik. En vooral: hij vond het goed. Een dag later kreeg ik ook een sms van Anouks mama, dat zij ook haar zegen gaf.”

Vond je dat mooi, Anouk?

Anouk: “Héél mooi. (knijpt liefdevol in Dimitri zijn arm) Vooral omdat ik het niet zien aankomen had. Ooit zullen we wel trouwen, dacht ik altijd. Want we hadden er wel al eens over gesproken. Maar toen hij mij in Ibiza ook écht ten huwelijk vroeg, was ik volledig overdonderd. Je zou het niet zeggen, maar Dimi is écht een romanticus, hoor.”

Zijn jullie er eigenlijk al uit wie wie versierd heeft? Want daar hadden jullie discussie over, las ik.

Anouk: (snel) “Hij mij.”

Dimitri: “Neenee. Die discussie gaan we nu niet opnieuw voeren. Laten we zeggen: we agreed to disagree.”

Anouk: (lippend, terwijl ze met haar vingers wijst) “Hij mij.”

Daarnet stond je voor een dansende menigte in de sneeuw, Anouk. Straks zal het niet anders zijn voor jullie show, Dimitri. Maar dat is het échte leven toch niet?

Dimitri: “Voor een deel wel, natuurlijk. Zo’n show is véél meer dan alleen maar plaatjes aan elkaar mixen. We doen interviews, we ontmoeten fans. Maar het is ook wérk: we zijn hier met twintig mensen die op het juiste moment de juiste opdracht moeten doen. En het is aan mij om dat te organiseren. Dat is ook het ‘echte leven’. Voor iemand anders is zijn job toch ook een deel van het echte leven?”

Ja. Maar zonder de glamour en zonder fans.

Dimitri: “De glamour is wat de mensen te zien krijgen. Al dat werk achter de schermen, daar hebben ze geen idee van. Wij zitten al eens graag thuis in de zetel. Vooral Anouk dan.”

Anouk: “Ik ben echt een huismus, ja. Ik ben graag thuis. Als ik weken op hotel zit, word ik gewoon ongelukkig. Ik moet me thuis regelmatig opladen – met Dimitri, met de familie. In de zetel zitten. Een film kijken. Een bad nemen – liefst met hem, natuurlijk. Slapen in mijn eigen bed.”

Dimitri: “Ik heb veel minder behoefte aan thuis. Na een tour blaas ik ook graag eens uit, maar dan ben ik liever in Los Angeles of Ibiza dan thuis. Ik voel de drang niet zo sterk als Anouk om twee weken in Schoten te blijven. Maar goed, voor haar is het belangrijk, dus pas ik mij aan.”

Anouk: “Een huwelijk is geven en nemen, hè, schat.”

Een huwelijk is water bij de wijn doen, en als de wijn water geworden is, blijven schenken.

Dimitri: “Inderdaad. Maar we hebben er een goeie balans in gevonden. Anouk weet dat ik soms voor filmprojecten voor een paar weken naar L.A. moet. Zij mag altijd kiezen of ze meegaat of niet. Soms zit ze liever thuis, soms gaat ze graag mee. We proberen er wel altijd voor te zorgen dat we niet langer dan twee weken elkaar niet zien.”

Anouk: “De regel in het begin was: niet langer dan tíén dagen elkaar niet zien.”

Dimitri: “Ik zal al toch eens een trip skippen om een paar weken thuis in Schoten te blijven.”

Je hebt dat duidelijk moeten leren, Dimitri, om met haar verzuchtingen rekening te houden.

Anouk: (nadrukkelijk) “Já!”

Dimitri: “De balans zit toch goed nu?”

Anouk: “Weet je, als Dimitri gefocust is op zijn werk, kruipt hij vollédig in zijn bubbel. En daar moet ik hem soms uittrekken door wat aandacht te vragen. Dat is góéd voor hem, om af en toe uit die voortdurende werkmodus te
raken en wat te relaxen.”

Dimitri: “Ik ben altijd met veel dingen bezig. Dat is altijd zo geweest en dat zal waarschijnlijk zo blijven ook.”

“Hij is zo zelfverzekerd. Hij is geen broekventje, maar een echte mán.”
Filip Van Roe “Hij is zo zelfverzekerd. Hij is geen broekventje, maar een echte mán.”

Hoe gaan jullie met de druk om? Je moet altijd presteren, je moet topoptredens geven, je moet hits schrijven.

Dimitri: “Ik voel die druk niet. Ik ben graag bézig. Zit ik rustig thuis, kan ik ineens een filmscript beginnen schrijven. Of ik ga mijn Engelse uitspraak oefenen. Of ik zit met een song in mijn hoofd waaraan ik wil werken. Maar ik dóé dat graag. Ik sta ’s morgens op en ik ben blij dat ik kan werken.”

Anouk: “Ik zit niet zo in elkaar. Ik laad echt op van een week níks doen. Hij niet. Hij wordt net onrustig als hij rustig moet zijn. Op dat vlak vullen we elkaar wel goed aan – yin en yang – hè? Ik leer hem om niks te doen en dat oké te vinden. Hij pusht me om uit mijn comfortzone te komen. Ik zou nooit gedurfd hebben om te parasailen, maar op Aruba heb ik dat toch gedaan omdat hij me zo aanmoedigde. En het was léúk. Ook op vlak van eten bijvoorbeeld. Ik lustte echt niks en hij heeft me zover gekregen dat ik zee-egel geproefd heb. En hersenen! Van lam en geit.”

Wordt de druk soms niet te groot?

Dimitri: “Elke job heeft zijn issues. Een bakker voelt óók druk, want hij moet ’s nachts om twee uur opstaan om brood te maken en dan moeten de klanten het nog willen kopen ook. Druk is relatief: wij zijn een bedrijf en je doet wat nodig is om succes te hebben.”

Je bent een kind van zelfstandigen. Helpt dat, om je carrière zo te bekijken?

Dimitri: “Mijn ouders hadden een fietsenwinkel, net als mijn grootouders. Ik heb nooit anders geweten dan dat je voor jezelf móét werken. En ook: je hebt de vrijheid om zoveel te werken als je wil. Als ik morgen beslis dat we vier maanden niet gaan touren, dan is dat zo. Maar dat wil ook zeggen dat mijn broer en ik, en de twintig mensen die voor ons werken, vier maanden geen geld verdienen. En dan kunnen we alleen maar hopen dat na die tijd de mensen ons nog willen boeken voor shows. Is dat druk? Ja. Is dat méér druk dan de bakker die zijn zaak vier maanden sluit en daarna hoopt dat de klanten terugkeren? Nee.”

Je hebt, voor je een wereldster werd, ook rotjobs gedaan. Dat zal ook wel helpen om de voetjes op de grond te houden en jezelf niet te verliezen in de glamour die je nu overkomt.

Dimitri: “Ik heb mooie jobs gedaan en klotejobs gehad, ja. En ik ben heel blij met de manier waarop onze carrière gegroeid is – we zijn klein begonnen en pas de laatste jaren beginnen te pieken. We hebben héél harde tours gedaan. Veel hardere dan de tours die Anouk nu meemaakt. Om zeven uur ’s morgens met een commerciële vlucht naar het volgende optreden, waar je om vijf uur op het podium moet, en de volgende dag opníéuw. Dat is afzien. Nu zeg ik soms tegen mezelf, als ik geen goesting heb of tegen een trip opzie: ‘Gast, záág niet. Morgen vlieg je rustig in businessclass naar de volgende mooie suite.’”

Anouk: “Ik heb ook geen mákkelijke tours, hè. Ik heb ook al reizen meegemaakt waarvan ik dacht: waarom
doe ik dat?”

Dimitri: “Het is nog altijd zwaar, maar véél en véél minder dan vijf jaar geleden, schat. Twaalf dagen Brazilië, tien shows, overal met een gewone lijnvlucht naartoe, toekomen en tot een kot in de nacht moeten draaien – want er bestonden nog geen festivals in de namiddag. Oh, mannekes. Toen was het een avontuur, want het was de eerste keer en we wisten niet beter.”

Anouk: “Dát leven zou ik nooit aankunnen. Maar ik bewonder Dimitri er wel voor dat hij die weg afgelegd heeft. Ik wou dat ik zijn ambitie en vastberadenheid had: hij zal er alles aan doen om te slagen in wat hij in zijn hoofd heeft. Hij zal zichzelf nooit kunnen verwijten dat hij niet álles gedaan heeft om er te komen.”

Als je zo in mekaar zit, kan je dan ook tevreden zijn?

Dimitri: “Ik zie áltijd – ook als het een goeie show was – dingen die beter gekund hadden. Ik ben dan wel blij dat het goed was, maar toch: soms was het vuurwerk net te laat of waren sommige visuals of lichten niet goed in sync met de muziek. Soms kan ik achteraf, over zulke details, een discussie hebben met de mensen van de crew. Moet ik mij daar druk over maken? Ja. Ik kan dat ook níét doen, maar ik kan niet toestaan dat de volgende keer nog meer in de soep draait. Ik kan gerust toegeven dat een show top was. Maar ik kan elke keer dingen aanduiden die ik beter had kunnen doen, die een ander beter had kunnen doen en die iemand fout heeft gedaan. Ik vind dat belangrijk om naar perfectie te streven. Ik kan niet achteroverleunen en de boel de boel maar laten en denken van mezelf dat ik niks meer kan verbeteren.”

Zegt de perfectionist.

Dimitri: “Zo perfectionistisch ben ik dat ik van mezelf niet kan zeggen dat ik een perfectionist ben. (lacht)”

Is het moeilijk leven met zo iemand, Anouk?

Anouk: “Het is niet moeilijk. Maar ik weet wel wanneer ik terughoudend moet zijn en de discussie níét moet
aangaan. Hij is gewoon heel koppig. Zijn visie en zijn opinie, daar wijkt hij nooit van af.”

Dimitri: (gespeeld verongelijkt) “Als je goeie argumenten hebt, wél.”

Dimitri: “Als ik vind dat je gelijk hebt, zal ik dat ook toegeven. Maar als man moet je soms ook de dingen
loslaten. Ook al ben ik honderd procent overtuigd van mijn gelijk, moet ik kunnen zeggen: ‘Je hebt gelijk, schat.’”

“Ook al ben ik honderd procent overtuigd van mijn gelijk, moet ik kunnen zeggen: je hebt gelijk schat.”
Filip Van Roe “Ook al ben ik honderd procent overtuigd van mijn gelijk, moet ik kunnen zeggen: je hebt gelijk schat.”

En zo zijn we terug bij de discussie wie precies wie verleid heeft.

Dimitri: “Allebei vinden we dat we elkaar zo vaak gelijk moeten geven. Maar ze beseft niet hoe dikwijls ik de
discussie gewoon laat gaan. (lacht)”

Jullie zijn twee creatieve zielen. Maar wat inspireert jullie?

Dimitri: (knipt met zijn vingers) “Tsjak. Het is er ineens, het idee.”

Anouk: “Dat kan misschien raar klinken: ik mediteer en dáárna, als mijn geest rustig is, ben ik op mijn creatiefst.”

Dimitri: “Bij mij blijft het molentje draaien. Ik kan momenten hebben dat ik met mijn kop op mijn bureau bonk – létterlijk. ‘Gij, talentloze idioot, waarom lukt dat nu niet?’ Maar dan schiet ik ’s nachts wakker en móét ik beginnen schrijven – aan muziek of aan een verhaal. En dan moeten ze me 24 uur met rust laten en stroomt alles eruit.”

Hoe zien jullie de toekomst, want op een dag zal het succes voorbij zijn?

Dimitri: “We zien wel. Ik doe wat ik doe, en zo goed mogelijk. En dan zien we wel. Ik kan me voorstellen dat ik over tien jaar niet zal staan te springen om nog altijd honderd of honderdvijftig shows in een jaar te doen. Maar aan de andere kant: misschien doe ik dat wél. Als ik David Guetta en de andere oudere dj’s zie, besef ik dat het echt geen makkelijke stap is om minder te gaan doen. Zeker niet omdat mensen hun muziek nog altijd willen horen en hun shows willen zien. Ik denk dat het heel snel zal pikken.”

Passen kinderen in jullie toekomstplannen?

Anouk: “Er zal nooit een perfect moment zijn om aan kinderen te beginnen.”

Dimitri: “Een paar jaar geleden spraken we er meer over. In mijn hoofd wilde ik voor mijn 35ste vader worden. Nu besef ik ten volle dat ik niet de jongste vader zal zijn. Of ik nu vader word, of pas over drie jaar: dat verandert weinig.”

Wilde je liever jong vader worden?

Dimitri: “Ik zei vroeger dat ik met mijn kinderen nooit zo’n groot leeftijdsverschil wilde als ik met mijn vader had – hij was 27 toen ik geboren werd. Nu snap ik dat er tussen hem en mij geen leeftijdsverschil zat, maar een cultuurverschil. Dat is bij mij anders: ik leef een héél ander leven. Ik voel me jonger op mijn leeftijd dan hij op zijn 35ste was.”

Je zal misschien geen jonge vader zijn, maar wel een coole.

Dimitri: “Ik hoop dat toch, ja.”

Anouk: “Jij wordt een supercoole papa.”

Dimitri: “Maar ik zou wel graag hebben dat mijn kinderen bewust meemaken dat hun pa op een podium staat met een massa dansende mensen voor hem. Dus: als ik nog tien jaar wacht voor er kinderen komen, dan kunnen we er stilaan van uitgaan dat ik, tegen de tijd dat zij tien zullen zijn, ik wel wat minder shows zal doen. Dat speelt dus wel.”

Tegen dan kan je vast rentenieren.

Dimitri: “Daar zou ik zo zeker niet van zijn, hoor. Dan zullen we nog héél hard moeten doorwerken.”

Nee? Geef toe, jullie verdienen bákken geld.

Dimitri: “Ik lees ze soms ook, de bedragen op het internet. Maar je moet het totale plaatje bekijken. Pas op, je moet nog niet met de klak rondgaan voor de dj’s van deze wereld. Maar we geven werk aan een pák mensen en die moeten meereizen en ook betaald worden. Ook agents, management, persbureaus, noem maar op. En dan komen de belastingen zoals voor iedereen uiteraard. Bovendien: je moet alle inkomsten voor Mike en mij door twee delen. Dus serieus, ik kan nog lang niet zeggen: ‘Ik stop ermee, bekijk het maar, ik ga op een zeilboot in de Middellandse Zee rustig vissen en rentenieren’.”

Waar droomden jullie van, als klein meisje in Leopoldsburg en als stoere gast in Willebroek?

Anouk: “Ik wou actrice of zangeres worden. Mijn ouders hebben mij en mijn zus altijd gezegd dat we onze dromen moesten najagen. Ze waren de eersten die me steunden toen ik in Antwerpen vertaler-tolk Frans en Spaans ging studeren, maar ik niks met dat diploma wilde doen. ‘Ga ervoor, meisje’, zeiden ze. Actrice of zangeres ben ik niet geworden, maar wat ik nu doe, komt toch aardig in de buurt van die kinderdroom.”

Dimitri:  “Mijn verhaal is minder charmant. Ik ben ...”

Anouk: (onderbreekt) “... een rebel geweest.”

Dimitri: (grijnst) “Dat ook, ja. Maar ik ben verliefd geworden op dj’en toen ik 12 was. Tot dan wilde ik acteur worden, maar dat was niet realistisch, toen nog niet. Pas op, dít bestond nog niet – Tomorrowland, festivals in
de hele wereld, grote dj-shows ... In het beste geval kon je resident-dj worden in La Rocca, de Illusion of de
Cherry Moon.”

“Er is nooit een perfect moment om aan kinderen te beginnen.”
Filip Van Roe “Er is nooit een perfect moment om aan kinderen te beginnen.”

Hoe ben je dan verliefd geworden?

Dimitri: “Ik maakte als kind al mixtapejes op de home-videos die mijn ouders op vakantie maakten – heel amateuristisch, met een koptelefoon in de videorecorder en cassettes maken. Op vakantie in de Ardennen leerde ik op onze camping een dj kennen. Wat hij kon, met twee vinylplaatjes, dat was … toverkunst. Met mijn spaarcenten heb ik toen een platenspeler met pitchcontrol en een mengpaneel gekocht. Maar daarmee kan je niet mixen, hè. Dus heb ik in de kringloopwinkel in Willebroek, met mijn allerlaatste centen, de goedkoopste platenspeler gezocht. Zo is het begonnen. Oefenen, ergens mogen draaien, wat geld verdienen en dat geld spenderen aan nieuwe platen.”

Zei jouw vader ook dat je je dromen moest najagen?

Dimitri: “Niet echt, nee. Anouk haar ouders mogen hun beide handen kussen met twee zulke brave dochters. Mijn broer en ik, dat was een ander paar mouwen. School kon ons niet echt boeien, laten we het daarop houden. Onze moeder heeft me op mijn zeventiende een advertentie van Neckermann onder mijn neus geduwd. Ze zochten animatoren in hotels in Griekenland – waar zij mijn vader leren kennen had. ‘Vertrek maar’, zei ze. Ze wist dat het niet goed zou aflopen als ik in Willebroek bleef. In Griekenland heb ik mezelf ontdekt: verantwoordelijkheid gekregen, die animatie naar mijn hand gezet, mijn positie als animator gebruikt om in clubs te kunnen gaan draaien. Kortom: ik heb daar mijn plan leren trekken.”

Buiten is het donker geworden. De sneeuw dwarrelt nog altijd met bakken uit de lucht. Er wordt aan de deur geklopt. De tijd is om. Dimitri moet dadelijk Tomorrowland Winter in vuur en vlam zetten. We hebben nog tijd voor één vraag.

Wat vinden jullie aan elkaar het aantrekkelijkst?

Anouk: “Uiterlijk of innerlijk?”

Aantrekkelijkheid heeft vele facetten, nietwaar?

Anouk: (denkt even na) “Dimitri heeft iets machtigs over zich – qua uitstraling dan. Hij is zo zelfverzekerd. Hij is geen broekventje, maar een echte mán.”

Dimitri: “Anouk is een van de weinige personen die mij tot rust kunnen brengen. Ze is misschien wel de enige die tegen mij kan zeggen: ‘Leg je werk nu even neer en geníét.’ Dat vind ik heel schoon.”

Lees ook binnen HLN+:

Hotelgeheimen onthuld: dit zijn de strafste verhalen van kamerpersoneel

Deze vrouwen werken in de misdaad: “Mijn langste shift duurde 27 uur. Een onrustwekkende verdwijning bleek een moord te zijn”

Waar komt die vermoeidheid toch vandaan en wat kan je eraan doen? Expert en controlearts geeft tips




2 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Kenneth Stevens

    Anne, ben jij een top-dj? nee? oei, wil dat dan wat zeggen over je uiterlijk? Ik wil gewoon zeggen dat je je belachelijk maakt met je reactie. Uiterlijk heeft daar helemaal niks mee te maken! Talent, geluk, de juiste mensen kennen, dat is wat telt...

  • Anne Onsia

    Waarom zijn wereldster-dj's als mannen vooral lelijkaards (Mike & Dimitri, Guetta, ...) en moeten vrouwen om ergens te geraken super-babes zijn die in strakke topjes of bijna ondergoed staan spelen om maar een beetje vooruit te geraken? Charlotte De Witte heeft jarenlang onder een mannennaam opgetreden om in het wereldje binnen te geraken...