Columniste Femke wordt opnieuw mama: “Van te veel cava kan je zwanger worden”

-
NINA -
Femke is 32 en een rasecht, ongefilterd Kempenkind. Ze is getrouwd met Mathias, die ze ontmoette op het dak van haar moeder - lang verhaal - en mama van Amedee, een rock-’n-rollkleuter van anderhalf. Ze verkoopt bier om de kost te verdienen, waarmee ze vooral het eten van haar (pleeg)katten en konijnen betaalt. Om van de vogels, kippen en vissen nog maar te zwijgen. Ze is een 40’s- & 50′s-lover (hallo, opvallende lippenstift), is zot van eten en nog zotter van mooie woorden. Op NINA.be schrijft ze elke week haar gedachten van zich af.

13 jaar... Zo lang was het geleden dat ik nog eens dronken was. Een beetje tipsy ja, dat gebeurde wel eens, maar echt een stuk in m’n voeten, dat was geleden van toen ik nog niet eens op tram twee zat. En ik ben dan misschien een beetje van de ouwe stempel, maar dronken vrouwen... Gho, ik vind het toch niet erg netjes. Mannen ook niet, hoor. Maar da’s -I dunno- toch nog net iets anders.
 En toen werd het november. Ik had er net een moordende week opzitten op de grootste vakbeurs van het jaar, toen we met vrienden hadden afgesproken om nog eens een stapje in de wereld te gaan zetten. We zouden een hapje gaan eten en nadien gaan dansen op -jawel- een fuif. Nota bene in de parochiezaal waar ik destijds naar m’n eerste echte fuif ging. En of ik er zin in had.

 We zetten die avond onze bengel af bij m’n moeder en haastten ons naar het brasserietje in m’n geboortedorp. Ik bestelde een voorzichtig cavaatje om de avond in te zetten, maar tegen de tijd dat de andere vrienden arriveerden, werd de alcohol per fles aangevoerd. We waren in form! Het feit dat we door een probleempje met de elektriciteit extra lang op ons eten moesten wachten maakte dat we al behoorlijk wat bubbels achter de kiezen hadden vooraleer ons eten arriveerde. 
Ik hoorde mezelf loslippiger worden met elke slok die ik nam en hoewel ik mezelf nog vaag de gedachte aan een watertje herinner, moet die even snel verdwenen zijn als dat ze opgekomen was.

Na een stevige maaltijd zetten we koers naar de parochiezaal. Het zaaltje is vlakbij m’n ouderlijk huis, dus parkeerden we de wagen alvast daar. Straks zouden we hier zelf ook komen slapen, in m’n oude bed, helemaal zoals toen mijn man en ik net bij elkaar waren. Deze avond was echt a trip down memory lane.

Ik drentelde wat wiebelig achter m’n lief aan en kon nauwelijks nog verstoppen dat ik al behoorlijk begaaid was. Mijn vriendinnen, die zo te zien veel beter bestand zijn tegen cava dan ikzelf, bestelden nog een glaasje. En ik? Ik kon natuurlijk niet achterblijven. Ik had bij de inkom van de zaal zo te zien niet alleen geld achtergelaten, maar ook m’n fatsoen, want in no time stond ik tegen m’n lief aan te schurken dat het een lieve lust was. Ik viel oude bekenden hartstochtelijk in de armen en maakte selfies met iedereen die wilde, en vooral die niet wilde. En in een poging haar te overtuigen om ook te komen bestookte ik m’n beste vriendin met sms’jes vol schrijffouten. Het moet een schaamtelijke vertoning geweest zijn, maar ik amuseerde me rot. Met het gevoel voor ritme van een motorisch gestoorde kleuter danste ik op de hits uit m’n jeugd en zong ik iets mee dat fonetisch wel ongeveer klopte. Ons gezelschap stond me met grote ogen aan te kijken, want zo hadden ze me nog nooit gezien. En alcohol doet blijkbaar ook wat met je libido, want het scheelde geen haar of ik had mijn lief, zoals vanouds, een wc-hokje binnengesleurd. Dat kon trouwens toch geen kwaad, want ik had die ochtend een vruchtbaarheidstestje gedaan en die was net zo negatief als de temperatuur in ons vriesvak. Dat was zo’n beetje onze extra bescherming -buiten regenjasjes- sinds ik tien dagen eerder m’n spiraaltje had laten weghalen omdat ik daar zo immens mottig van werd. Maar die jasjes lagen thuis en dat de passie ook op verplaatsing nog eens zou oplaaien, daar waren we niet op voorzien.

Drie weken later zat ik bij m’n nagelstyliste. Werd ik me daar opeens toch zo slécht. Ik dacht toen nog dat het te wijten was aan het shakedieet dat ik aan het volgen was, maar toen ik enkele dagen later een positieve zwangerschapstest in m’n handen hield, viel ik zo ongeveer van m’n stoel. Ik was drie weken ver.
 Really? Zwanger thuiskomen van een fuif? 
Mocht’k niet dubbel zo oud zijn, had het probleemloos het verhaal kunnen zijn van een tienermoeder. Dat heb je dus als je één keer dronken bent en één keer in je leven onbeschermd van bil gaat.

Maar goed, we hadden het dan misschien wel ietsje later voorzien in de planning, onze tweede baby is uiteraard meer dan welkom. En zo zijn we deze zomer dus met z’n vieren. Een echt, doorsnee gezin. 
Een doorsnee gezin met een doorsnee auto, trouwens, want ondertussen ruilden we het witte karretje van m’n man in voor een oerdegelijke Citroën Berlingo, mét extra zitplaatsen. Het zal dan wel behoorlijk druk worden met twee kleine koters in huis, maar we kijken er wel heel erg naar uit. En al bij al moeten we maar gewoon blij zijn met de vruchtbare combinatie die we zijn. 

Moraal van het verhaal: vruchtbaarheidstesten zijn niet te vertrouwen en van cava word je zwanger.