Columniste Femke houdt niet van romantische komedies: “Daar zie je nooit iemand snel naar de badkamer lopen”

-
nina -
Femke is 32 en een rasecht, ongefilterd Kempenkind. Ze is getrouwd met Mathias, die ze ontmoette op het dak van haar moeder - lang verhaal - en mama van Amedee, een rock-’n-rollkleuter van anderhalf. Ze verkoopt bier om de kost te verdienen, waarmee ze vooral het eten van haar (pleeg)katten en konijnen betaalt. Om van de vogels, kippen en vissen nog maar te zwijgen. Ze is een 40’s- & 50′s-lover (hallo, opvallende lippenstift), is zot van eten en nog zotter van mooie woorden. Op NINA.be schrijft ze elke week haar gedachten van zich af.

Haaa... Valentijn. Overmorgen is het weer zo ver: dé dag bij uitstek om je liefde te verklaren aan alles wat los of vast zit met chocolade, rozenblaadjes, een romantische film, slagroom, aardbeien, handboeien, zweepjes, voorbindpiemels... Enfin, ik noem maar wat.

Mijn Lief en ik doen daar zo niet aan mee. Niet dat we geen romantische zielen zijn, maar voor ons is valentijn enkel een goeie reden om nog eens uit eten te gaan. En een reden om te eten, die laten we niet koud worden *Badum tsss*. Maar verder vind ik het eigenlijk met de jaren onnozeler. We eten nauwelijks chocolade (die gooien we drie valentijns later helemaal wit uitgeslagen weg), rozenblaadjes worden opgegeten door onze kat (en nadien weer uitgekotst op de mat), ik krijg een opgeblazen gevoel van slagroom en heb een onwaarschijnlijke hekel aan romantische films. En al zeker in de cinema.

Je zit twee uur in een donker kot, achter u zit een ADHD’er die non-stop tegen uw stoel aanschopt en ondertussen zo te horen een paringsdans uitvoert met z’n chipszak, terwijl in het stoeltje voor mij nog nooit iemand heeft plaatsgenomen die kleiner is dan twee meter vijfentwintig. En als ze dan een acceptabele lengte hebben, wiebelen ze zo hard dat ze precies een zwaar geval van aambeien hebben.

Allee, in’t kort: ik ben geen fan van de cinema. Maar zo’n keer of twee per jaar raap ik al m’n romantiek bij elkaar en laat ik mezelf van m’n beste kant zien. Dan zet ik me over de reuzen en schoppers en ondefinieerbare vlekken heen en ga ik mee naar de cinema. Snelle wagens en veel pew-pew-pew kunnen me nog wel eens overtuigen, evenals Gerard Butler - Die laatste zou me van veel kunnen overtuigen. Zolang het maar geen kleffe wijvenfilm is, want wat voor zever is dat toch altijd? Hoeveel mannen zouden in godsnaam een lange tarmac aflopen omdat er op het vliegtuig een troela zit die geen beslissingen kan nemen? Nee, in real life zouden die kerels eens achter hun oor krabben, zich omdraaien, een sms’je sturen naar de mannen en onderweg stoppen voor een bak bier. 99 problems, but the bitch ain’t one.

En weet je wat ik nog het meest onrealistische vind van allemaal? Seksscènes.

Eerst komen die koppen zo traag op elkaar af voor een ‘Tedere Kus’ dat ze ondertussen nog tijd zouden hebben om een afwaske te doen. Vervolgens ontaardt die Tedere Kus in passioneel gezoen met een reëel risico op gepikte amandelen. Daarna worden er kleren uit- en afgerukt zonder dat er ook maar één knoop door de kamer vliegt. Dames worden zonder enige moeite uit hun skinny jeans geschoven en stappen gracieus uit de smalle pijpjes terwijl ze vastgegrabbeld worden door sterke mannenhanden. En dan duiken ze zonder enige voorbereiding - geen handdoekje, geen zakdoeken, geen condooms - onder de lakens voor wat schemerig gehobbel waarbij hoogstens eens een perfect gevormde tiet in beeld komt. 

En dan, wanneer meneer en madam zo synchroon als een Olympisch duo waterballet hun hoogtepunt bereiken, rollen ze van elkaar af, stappen ze uit bed en… is de zwaartekracht ineens verdwenen. Geen gelek, geen gesmos, geen handdoekje dat nét te ver weg ligt. En dán zijn ze me kwijt.

Als ze een realistische seksscène zouden laten zien, dan zou er niet eindeloos gekust en elegant gestript worden. Nee, dan wordt er eerst eens subtiel geswaffeld om te checken of er respons komt van de dame in kwestie. En als daar positief op gereageerd wordt, dan doet ieder gewoon zijn of haar eigen kleren uit, waarbij madam na wat gehinkel onelegant op haar bakkes gaat omdat ze die idioot strakke skinny jeans in al haar enthousiasme niet over haar voeten getrokken krijgt. En dan zou het gerampetamp onderbroken worden omdat een van beiden vraagt: “Seg, hebt gij nen handdoek gepakt?” Waarop het antwoord uiteraard “nee” is en er iemand nog rap even naar de badkamer loopt. En nog eens terug kan gaan want “dat is juist een propere, pakt die andere maar.” Die perfect gevormde tieten worden geruild voor een mals handjevol met hier en daar een striem en tussendoor wordt er eens een onopzettelijke kopstoot uitgedeeld wanneer een van beide even het ritme kwijt is. Om over foefscheetjes nog maar te zwijgen.

En wanneer er dan minstens 1 hoogtepunt gepasseerd is, zou die handdoek nét te ver weg liggen, waardoor ze zich als een soort vleesgeworden reuzentarantula moeten verplaatsen richting handdoek terwijl ze krampachtig proberen om alle spelelementen op hun plaats te laten, want anders moeten ze die lakens weer wassen en ‘t is maandag pas wasdag.

En als ze dan dat handdoekje met succes te pakken hebben, zou er niemand zomaar rechtstaan alsof de zwaartekracht niet bestaat. Nee. Ze zouden dat handdoekje tussen hun lijven proppen en sowieso de verkeerde kant kiezen, waardoor er alsnog een lek ontstaat. En dan zou de dame rechtstaan en met die handdoek tussen haar benen naar het toilet trippelen. Om dan even later een beetje plakkerig bij elkaar in de zetel te ploffen en te vragen “Wat is er op TV vanavond?”

Dát zou pas goeie film zijn.




3 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • emiel wouters

    Ja schitterend. Ik hoef geen bladzijden te lezen om iets te zeggen. Ikke dit, ikke dat, en het eten dat ik maak is beter dan dat van... Laten je een muur bouwen die altijd groter en hoger wordt. Dat het de moeite niet meer loont om deze af te breken. Dit is een column waar je een ganse dag mee zoet bent. Om...

  • Isabelle Seru

    Schitterend!

  • emiel wouters

    Ik ook niet ik hou liever van echte waarheden, zoals deze Als een boek enkel lege bladen had Kon je de mooiste verhalen vertellen. Dan kan je nooit stoppen met vertellen… Omdat je niet weet waar het einde staat.