Exclusief voor abonnees

Columniste Femke heeft wel eens last van verkeersagressie: “Zo van die auto’s met plusminus 15 stickers op achterruit”

-
nina -
Femke is 32 en een rasecht, ongefilterd Kempenkind. Ze is getrouwd met Mathias, die ze ontmoette op het dak van haar moeder - lang verhaal - en mama van Amedee, een rock-’n-rollkleuter van anderhalf. Ze verkoopt bier om de kost te verdienen, waarmee ze vooral het eten van haar (pleeg)katten en konijnen betaalt. Om van de vogels, kippen en vissen nog maar te zwijgen. Ze is een 40’s- & 50′s-lover (hallo, opvallende lippenstift), is zot van eten en nog zotter van mooie woorden. Op NINA.be schrijft ze elke week haar gedachten van zich af.

Ik ben geen agressief type. Verre van zelfs. Een groot blad? Dat van tijd tot tijd wel, maar echt iemand meppen of uitschelden? Dat heb ik nog nooit gedaan. Buiten dan die ene keer dat’k m’n lief eens een elleboog tussen z’n ogen heb geplant toen hij mij een kus wilde geven ‘s ochtends. Maar dat telt niet, want ik sliep.

Maar zoals een Gremlin de pedalen verliest wanneer er water op z’n vacht komt, zo heeft elke mens z’n trigger. Het kleine kieteltje dat nodig is om de poorten naar de hel te openen. Het codewoord dat ‘Het Beest’ wakker maakt.
 Mijn trigger? Idioten op de weg.

Hoe dat komt? Ik werk namelijk niet alleen voor dit fijne magazine, maar ook -en vooral- als vertegenwoordiger voor een aimabele brouwerij uit ons zuidelijke landsgedeelte. En als vertegenwoordiger spendeer je niet alleen heel veel tijd in je auto, je leert jezelf ook vlot bewegen in het verkeer. En het moet gezegd zijn: ik kan bijzonder weinig dingen goed, maar autorijden, dat kan ik. Zélfs parallel parkeren. Bovendien ben ik superhoffelijk. Stoppen aan een zebrapad, netjes ritsen, voorrang verlenen, in een ruime boog rond fietsers rijden... Je betrapt me zelden op het tegendeel. Maar wie zich vaak en vlot door het verkeer beweegt, komt ook heel vaak mensen tegen die dat niet doen. Of die de boel verstoren. En ja, dan ga ik wel eens door het lint.

Om even te schetsen over wie ik het dan zoal heb: de chauffeurs van auto’s met plus minus 15 stickers op de achterruit waarvan minstens een met de gele kanarie van Radio 2 en een met het logo van VTM uit 1989, auto’s die gevuld worden door drie permanenten en een klak die uitgerekend dàn onderweg zijn naar de Bingonamiddag en wiens nummerplaat vermoedelijk geslagen werd in het interbellum, chauffeurs van witte camionettes die -gezien de afstand tussen hun bumper en de uwe- sterk geïnteresseerd zijn in de anale capaciteiten van uw voiture en gastjes in uitgebouwde Seat Ibiza’s wiens pet verticaal op hun hoofd staat en wiens neus nauwelijks boven hun stuur uit komt omdat ze hun rugleuning veel te plat hebben gelegd. Maar ver boven alle voorgaande personages: Egoïsten. Of erger nog: gevaarlijke egoïsten.

Even off the record: Mijn ergernis omtrent deze bestuurders is zo groot dat ik tegen het einde van bovenstaande alinea zelfs beduidend harder op m’n toetsen ramde.

En weet je wat ook gek is? Die komen nooit alleen. Alsof er, uitgerekend op de dag dat jij onwaarschijnlijk gehaast bent omdat je peuter net vanmórgen ontdekte hoe de tuinkraan marcheerde, een hele kudde idioten wordt losgelaten op de weg. Volgens mij bestaat daar zelfs een geheime stalplaats voor, waar ze ‘s ochtends vroeg een Morsecode binnen krijgen. “Ja mannekes, iedereen op post! De kleine van Femke heeft weer een natte tenue door de tuinkraan, ze is al minstens een kwartier verloren. Dat moet beter kunnen!” 
Hup, 50 slome/irritante/veel te laag uitgebouwde/stekeblinde stoorzenders op uw pad.

En dan gaat bij mij van tijd tot tijd het licht uit. Ik word dan echt de meest vervelende en meest grofgebekte versie van mezelf. Zo erg zelfs, dat een occasionele meerijder mij soms verschrikt zit aan te kijken. Ik word dan zo’n verschrikkelijke macho dat zelfs Sergio himself erbij verbleekt. Een tijd geleden heb’k voor de zekerheid eens in m’n achteruitkijkspiegel gekeken om te checken of ik niet ineens een wit marcelleke en een dikke gouden ketting aanhad.
 Begrijp me niet verkeerd: Bij oude en trage chauffeurs zal ik never ever zichtbaar mijn ergernis laten zien. Iets met respect voor ouderen enzo. Dan blijft het bij binnenskamers gefoeter .
Maar egoïstische rijders die me de pas afsnijden, die anderen in gevaar brengen, weigeren te ritsen of in m’n gat komen rijden... Die worden wel eens getrakteerd op een versgelakte middenvinger of een serenade op de claxon.

Soms ga ik zelfs zo over de rooie dat ik zelf idiote dingen begin te doen. 
Zo werd ik eens levensgevaarlijk de pas afgesneden door een chauffeur die zich niet eens excuseerde. Ik was zo woedend dat ik hem tegelijk wilde fuckyou-en én een WTF-gebaar wilde maken, waardoor ik in m’n colère m’n eigen raam high-fivede. Uitermate belachelijk, want die gast dacht waarschijnlijk “Moet’k die kennen?”.

Of mensen die egoïstisch parkeren... Dat zijn de mensen die van mij een briefje onder hun ruitenwisser krijgen met de boodschap dat als ze evenveel plaats innemen in hun bed als op hun parkeersplaats, hun lief ongetwijfeld een dwerg moet zijn.

Maar bon, verder ben ik geen agressief type. Verre van zelfs.