Exclusief voor abonnees

Anne-Laure Vandeputte: “Ik ben totaal niet bezig met mijn carrière”

Dit jaar in de ‘De bende van Jan De Lichte’

Tine Claerhout
Knoop de namen van Sebnem, Stien, Anne-Laure, Nina en Maaike in de oren: van deze dames zullen we nóg horen. Ze zijn jong en hebben heel wat in hun mars. Actrice en theatermaakster, Anne-Laure Vandeputte (25).

Op haar dertiende startte ze met naschools theater. En de kiem was gelegd: Anne-Laure zou blijven acteren. “In het derde jaar middelbaar onderwijs ontdekte ik dat er zoiets bestond als de richting ‘woordkunst-drama’. Mijn ouders kregen bijna een hartaanval. (lachje) Ik heb er fameus voor moeten zagen, maar het mocht. Daarna ging ik naar het conservatorium in Antwerpen. Ik ben daar ook blijven wonen. Ik kom uit West-Vlaanderen, ben opgegroeid in Oost-Vlaanderen, maar in Antwerpen gebeurt er zoveel. Er zijn zoveel gezelschappen, ik heb er veel vrienden. Ik voel me daar goed.”

Je deed ook modellenwerk ...

“Ja, maar dat modellenwerk is bijzaak. Dat was een bijverdienste, dat was tof. Voor de rest is dat wat het is. Mijn passie lag altijd bij spelen en theater maken. Mijn eerste eigen voorstelling – een verhaal over een broer en zus – is net in première gegaan: ‘Millennialism’. Heel spannend. Het was keihard knokken, met eigen geld, zonder te weten hoe het zou uitdraaien. Ik noem het mijn passiebaby.”

Je zal dit jaar ook in drie tv-series opduiken.

“In ‘De Bende van Jan De Lichte’, in ‘Grenslanders’ en ‘Fiskepark’. En ik ben ook nog aan het filmen voor een Nederlandse reeks, ‘Keizersvrouwen’. Ik vind de combinatie van theater en filmen net leuk. Ik zit in een leerfase. Ik kom in aanraking met heel interessante acteurs en actrices. Met hen op een set staan is pure scholing voor mij.”

Welke rollen liggen jou?

“Ik lees weleens dat ik vooral expliciete, extraverte rollen heb. Maar zelf vind ik dat niet zo. Het zijn altijd personages met een hoek af. (lacht) Mensen met een hoek af zijn net leuk. En er komen ook veel drugsrollen tot bij mij. Geen idee waarom. (lacht luid) Ik heb vooral het gevoel dat ik tot nu toe voor vrij interessante rollen gevraagd word.”

Is je trein vertrokken, denk je?

“Ik begrijp je vraag maar ik weet niet wat dat betekent, ‘vertrokken zijn’. Ik vind dat concept heel raar, zie je. Ik vind het vooral leuk dat dit mijn leven is. En ik doe het supergraag. Maar of mijn carrière uit de startblokken geschoten is? (haalt de schouders op) Daar geef ik zelf liever niet te veel aandacht aan.”

Je hebt wel al een handelsmerk: die krullen.

“Oh, die krullen! (rolt met de ogen) Ik ben ze zelf al beu! Ze springen in het oog, inderdaad.”

Wat is het mooiste aan je vak?

“Nu, met mijn eerste eigen theaterstuk, heb ik ondervonden hoe leuk het is dat zoveel mensen willen helpen. Dat is ontroerend. Zo hebben we voor ‘Millennialism’ bijvoorbeeld weken mogen repeteren bij ‘De Roovers’, een gezelschap waar ik twee jaar geleden mee samenwerkte. Iedereen is benieuwd, op een liefdevolle manier. Terwijl ik het vroeger soms zag als een enge wereld, waarin je je hart op tafel legt en voorbijgangers er zomaar op kunnen trappen. Je bent als actrice, als theatermaker, zó kwetsbaar. Die kwetsbaarheid moet je bewaken, dat is net wat jou de moeite waard maakt.”

Hoe was je als kind?

“Dat weet ik eigenlijk niet. Mijn moeder kan daar beter op antwoorden. Ik heb ooit beweerd dat ik ‘tamelijk rustig’ was en ‘een buitenbeentje’. Een week erna stuurt mijn nicht me een filmpje waarin ik als achtjarige voor de camera spring en mega-enthousiast alle aandacht vraag. Oké, zo was ik dus óók. (lacht) Ik was vooral een kind met veel emoties en nu heb ik die grote emoties nog altijd. Gebeurtenissen waarvan ik vroeger dacht: ‘Goh, ik vóél dat blijkbaar zo hard. Waarom kan die vriendin daar goed mee om, maar irriteert dat mij’? Nu is die gevoeligheid iets positiefs. Nu gebruik ik dat in mijn job. Ik maak van mijn buitenbeentjesgehalte mijn kracht, zeg maar.”

Kom je uit een artistiek nest?

“Totaal niet. Mijn ouders zijn dokters. Mijn zus is logopediste. Mijn broer is ook aan de kunstopleiding begonnen. Maar ik heb het theater wel leren kennen dankzij mijn ouders: zij namen me mee. In het cultureel centrum ‘De Woeker’ in Oudenaarde heb ik mijn eerste voorstelling gezien.”

Heb je tijd voor de liefde, Anne-Laure?

“Ja … het is nog heel pril. Maar het is tof. En ik ben gelukkig. Het is fijn ook om náást de theaterwereld een heel ander leven te hebben. Ik vind het belangrijk wat ik doe, maar het is gezond om iemand te hebben die dat ook allemaal best leuk vindt, maar ook niet zó belangrijk. Dat is dezelfde nuchterheid die mijn moeder er ook in hield. Allemaal knap, dat theater, maar ‘het is ook maar dat’.”

Wordt 2019 even druk als vorig jaar?

“De komende maanden is het wat kalmer. Een beetje filmen, een beetje spelen. Eindelijk tijd om even terug te kijken. Om zelf eens naar de cinema of voorstellingen te gaan. Om weer wat te lezen. En om mijn verhuisdozen eens uit te pakken: ik woon al vier maanden in mijn appartement, maar ik leef nog altijd tussen de dozen.”

Weegt de onzekerheid van het beroep op je?

“Tot nu toe kom ik niks tekort. En als het even wat minder is? Dan ga ik weer werken in een café of koffiebar. Dat heb ik vroeger ook gedaan en ik vond dat helemaal prima. Toen ik afstudeerde, was ik voorbereid op werkloosheid. Ik verwachtte niks anders. En kijk, het is anders uitgedraaid.”

Waar gaat je carrière naartoe, als je mag kiezen?

“Ach … carrièreplanning? Slaat op niks, volgens mij. Ik doe constant aan verrijking, maar niet aan planning. Ik heb niet het gevoel dat ik maar een beetje aanmodder, ik vind dat ik belangrijke dingen aan het doen ben. Dat mijn tijd goed besteed wordt. Ik wil liever op zoek naar interessante mensen dan dat ik werk ‘aan mijn carrière’. Een carrière is een veel te abstract begrip. Ik zou niet weten wat dat inhoudt. Wanneer is die geslaagd, en waarom? (denkt na) Weet je, ik vind dit de meest fantastische job. Ik sta ermee op en ga ermee slapen. Bij alles wat ik doe, lees of zie, denk ik: kan ik daar iets mee? Ik voed mezelf constant. Als ik daar op een dag niet meer gelukkig van word? Dan komt er wel iets anders op mijn pad.”




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.