Exclusief voor abonnees

Het motto van designer Charles Kaisin: “Singularity”

Nathalie Samain
Charles Kaisin toverde eind januari een surrealistisch diner voor juweliershuis Cartier bij elkaar. In NINA vertelt de Brusselse scenograaf en ontwerper wat hem drijft in het leven. 

“Eén woord, kort en bondig, maar wel het hoofdingrediënt in alles wat ik doe. En alles wat ik doe, dóé ik ook voor de singularity. Deze term, in het Frans ‘singularité’, slaat terug op een ongewoonheid, een curiositeit, iets unieks met betrekking tot waarde, achtergrond en cultuur. Ik heb een passie voor alles wat eigenaardig is en een eigen identiteit bezit. Ik word graag verrast met iets wat ik nog niet ken, of het nu gaat om nieuwe culturen, achtergronden of ervaringen. Dat drijft mij in alles wat ik doe als kunstenaar en zorgt er ook voor dat ik vooral in een eigen wereld leef waarin al die verschillende achtergronden en interessevelden versmolten zitten.”

“Ik werd grootgebracht op het platteland, maar mijn ouders hebben mijn dromen altijd aangemoedigd. Ik besef goed dat het heel uniek was om zo vrijgelaten te worden. Bij alles wat ik wilde proberen, ook al was dat anders, zeiden ze: ‘Oké, probeer maar en we zien wel hoe het verloopt.’ Het gaat niet om de hoeveelheid geld of het niveau van je opleiding. Het grootste cadeau dat je ouders je kunnen geven is steun. Als kind realiseer je je dat te weinig, want het gras is altijd groener bij de buren. Maar ik besef dat het me veel zelfvertrouwen en ervaring gegeven heeft, alsook de mogelijkheid om te blijven groeien, want dat doe ik nog elke dag.”

“Vijf jaar heb ik voor architect gestudeerd. Toen ik mijn ouders vertelde dat ik geen architect wilde worden, schrokken ze. Waarom had ik zo lang gestudeerd? Voor mezelf had ik uitgemaakt dat architectuur eerder een achtergrond kon zijn. Een structuur waartegen ik ­creatief en artistiek kon verder borduren. Ik hou van ruimtes, maar ik hou ook van hedendaagse kunst, licht, geluid en design. Ik zie mezelf als een gretige dirigent die al die elementen bij elkaar brengt om zo tot een unieke totaalbeleving te komen. Ik organiseer nu al negen jaar surrealistische diners voor prestigieuze ­huizen en merken over de hele wereld. Dit jaar strijken we neer in Seoel, Hongkong, Zürich, New York, Parijs, Monaco en Brussel. Dat er zoveel vraag naar is, is een teken dat men ook beoefte heeft aan singularity. Anders zou men mij niet bellen.”

“Eigenlijk is het allemaal begonnen met muziek. ­Muziek was mijn eerste liefde. Ik speel piano, orgel en cello. Ik hou van de klassieke achtergrond en hoe je een ruimte met muziek kan vullen. Orgel spelen in een ­balzaal of in een grote hal, bijvoorbeeld, dat is pure magie. Muziek vormt een belangrijk onderdeel in mijn diners. Enerzijds omdat ik me meer operaregisseur dan partyplanner voel. Anderzijds omdat we de soundtrack zelf maken. Soms laat ik muzikanten overvliegen uit alle hoeken van de wereld. Ook straatmuzikanten. Diversiteit is een terugkerend thema tijdens mijn ­diners. Ook in mijn team zitten mensen van allerlei ­pluimage. Als je nieuwsgierig bent, interesse hebt in kunst en creativiteit, flexibel en gemotiveerd bent, dan heb ik geen vooroordelen. Ook niet qua leeftijd.”

“Ik hou enorm van de singularité van de Japanse ­cultuur. Die is zo anders dan onze manier van leven. Toen ik aan de universiteit van Kyoto studeerde, werd ik ondergedompeld in de verfijnde cultuur van origami en papier. Al die input vond uiteindelijk een weg in mijn werk. Reizen is mijn leven. Ik moet het doen voor mijn job, maar tegelijk is het mijn ontspanning. Telkens als ik ergens ben, of het nu Afrika, India, Australië of Mexico is, dompel ik me onder in de lokale manier van leven. Het sociale aspect, maar ook de mode, de folklore, het culinaire. Van de sterrenkeuken tot de artisanale bakkerijtjes op het platteland. Om ten volle van de cultuur, de singularity en de rijkdommen van een land te proeven, hoef ik niet altijd ver te reizen. Mijn werken en diners bezitten altijd een zekere belgitude. Ik ben gepassioneerd door René Magritte. Niet alleen door de schilderwerken, maar door heel de poëzie van het bevrijdingsdenken.”

“‘Gewoon’ is gewoon niet spannend genoeg. Iedereen zit op een gegeven moment in zijn leven weleens aan een tafel van een of ander chic diner. Maar het is saai, er is geen ambiance, er gebeurt niets. Alle gasten zijn
samen, ze hebben hun best gedaan om zich mooi aan te ­kleden, maar het ogenblik waarop ze arriveren, gebeurt er niets en dat is spijtig. Als ik mijn diners organiseer, ken je de persoon die naast je zit misschien niet, maar je zal je snel verwant voelen, want om de drie à vier ­minuten beleef je iets. Van de gloed die verandert tot een nieuwe wijn of performance. Mijn hoofddoel is een community van mensen te creëren, tot bij het personeel, want ook de kelners zijn deel van het spektakel met een kledingwissel voor elke gang. Daarnaast wil ik een unieke, ongewone beleving delen die een indruk nalaat. Geen enkele gast mag onverzadigd of onberoerd naar huis. Dat staat mijn vrijgevigheid niet toe.”




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.