Een exclusieve voorpublicatie uit ‘Leugens & lattes’, de opvolger van ‘The Devil Wears Prada’

Rechts: Emily Blunt.
Screenshot ‘The Devil Wears Prada’ Rechts: Emily Blunt.
“Emily uit ‘The Devil Wears Prada’ krijgt de spin-off die ze verdient,” aldus magazine Cosmopolitan over de opvolger van het iconische boek van Lauren Weisberger dat later ook verfilmd werd. In ‘Leugens & lattes’ werkt de voormalige assistent van Miranda Priestly als imagomanager voor Hollywoodsterren en gaat ze op zoek naar een nieuwe grote naam om te vertegenwoordigen. En wie kan daar beter bij helpen dan de enige echte Miranda Priestly zelf? Lees hier hoofdstuk 1.
1. Weer dat nazigedoe? - Emily

Emily pijnigde haar hersens. Er moest toch íéts zijn om over te klagen? Het was tenslotte oudejaarsavond in Los Angeles, een van de irritantste avonden van het jaar in aantoonbaar de irritantste stad die de mensheid kende. Dus waarom schoot haar helemaal niets te binnen?

Op een ligstoel nipte ze van haar caloriearme margarita en keek hoe het prachtige lichaam van haar echtgenoot als bewegende installatiekunst door het water kliefde. Miles kwam boven en leunde tegen de achterwand van de verlichte infinity pool, waar het turkooizen water over de rand de berg af leek te stromen. Achter hem twinkelden tot mijlenver de lichtjes in het dal, waardoor de stad er verleidelijk uitzag, sexy zelfs. De nacht was de enige periode waarin Los Angeles echt schitterde. Weg waren de smog, de junks en het afstompende verkeer, allemaal vervangen door een idyllisch vergezicht van een nachtelijke hemel en geruisloos fonkelende lichtjes – alsof God zelf was afgedaald naar de Hollywood Hills en het meest idyllische Snapchat-filter had uitgekozen voor zijn minst favoriete stad op aarde.

Miles lachte naar haar en ze zwaaide, maar toen hij gebaarde dat ze naar hem toe moest komen, schudde ze haar hoofd. Overal om haar heen waren mensen aan het feesten op de verbeten manier die was voorbehouden aan oud en nieuw: dit wordt de leukste avond van ons leven, we gaan bizarre dingen doen en zeggen, we zijn dol op ons leven en op elkaar. De gigantische hottub zat bomvol met een tiental feestgangers, stuk voor stuk met een drankje in de hand, en op de rand zat een ander groepje met tevreden bungelende voeten te wachten tot er een paar centimeter vrijkwam. Op het terras boven het zwembad draaide een dj geremixte hiphop en overal – op de patio, in het zwembad, op het terras erboven en het huis in- en uitstromend – bewogen dansers gelukzalig op zijn playlist. Op de stoel links van Emily zat een jong meisje met alleen een bikinibroekje aan schrijlings op een kerel diens schouders te masseren, terwijl haar blote borsten vrijuit bungelden. Ze baande zich al knijpend een weg over zijn rug en nam toen behoorlijk agressief zijn bilspieren onder handen. Ze was drie-, hooguit vijfentwintig, en hoewel haar lichaam verre van volmaakt was – een klein buikje en iets té weelderige dijen – wiebelden haar bovenarmen noch lubberde haar hals. Ze had totaal niets crêperigs. Pure jeugd. Niet een van de kleine onvolkomenheden die Emily’s eigen zesendertigjarige lichaam vertoonde: vage striae op haar heupen, een decolleté waar een heel klein beetje slapte doorheen schemerde, een paar verdwaalde donkere haren langs haar bikinilijn. Die leken de laatste tijd tegen wil en dank te ontspruiten, zonder zich iets aan te trekken van Emily’s onvermoeibare harsschema. Het was nou niet bepaald een ramp – ze zag er nog steeds slank en gebruind uit, misschien zelfs wel opwindend in haar elegante bikini van Eres – maar het werd elk jaar moeilijker.

Er verscheen een onbekend nummer uit New York op haar telefoon. ‘Emily? Met Helene. Ik weet niet of je het nog weet, maar we hebben elkaar een paar jaar geleden ontmoet op het Met Gala.’ Emily keek peinzend omhoog naar de hemel. Hoewel de naam haar bekend voorkwam, kon ze die moeilijk plaatsen. Er viel een stilte. ‘Ik ben de manager van Rizzo.’ Rizzo. Interessant. Hij was de nieuwe Bieber: de populairste popster wiens roem tot grote hoogte was gestegen toen hij twee jaar geleden, op zijn zestiende, als jongste mannelijke artiest ooit een Grammy voor het beste album van het jaar had gewonnen. Helene was naar Hollywood verhuisd om te gaan werken voor een agentschap – icm of Endeavor, dat wist Emily niet meer – maar om de een of andere reden was het haar ontgaan dat Helene nu Rizzo vertegenwoordigde. ‘Natuurlijk. Hoe is het met je?’ vroeg Emily. Ze wierp een blik op haar horloge. Dit was geen gewoon telefoontje. ‘Het spijt me dat ik je zo laat nog bel,’ zei Helene. ‘Hier in New York is het al vier uur ’s ochtends, maar jij bent waarschijnlijk in la. Ik vind het afschuwelijk dat ik je moet storen…’ ‘Nee, geen punt. Ik ben op het landgoed van Gigi Hadids ouders en lang niet zo dronken als ik zou moeten zijn. Wat is er aan de hand?’

Er klonk gegil in het zwembad. Twee meisjes waren hand in hand in het water gesprongen en spetterden Miles en een paar van zijn vrienden nat. Emily sloeg haar ogen ten hemel. ‘Nou, ik eh…’ Helene schraapte haar keel. ‘Dit blijft onder ons, hè?’ ‘Uiteraard.’ Dat klonk veelbelovend. ‘Ik weet niet zeker of ik het zelf wel helemaal begrijp, maar Riz was vanavond te gast bij Ryan Seacrests Times Square show. Het liep allemaal gesmeerd, geen vuiltje aan de lucht. Na afloop had ik afgesproken met een paar oude studievrienden en Rizzo ging naar een of ander feest bij 1 oak. Nuchter, althans toen we afscheid namen. Tevreden over zijn optreden.’ ‘Oké…’ ‘Maar net kreeg ik een foto geappt van een collega die op het kantoor van icm in New York werkt en toevallig op dit moment in 1 oak is…’ ‘En?’ ‘En het ziet er niet best uit.’ ‘Wat? Is hij flauwgevallen? Heeft hij zichzelf onder gekotst? Is hij een kerel aan het kussen? Lijntjes aan het snuiven? Een minderjarig meisje aan het betasten?’ Helene zuchtte en zei iets wat werd overstemd door gierend gelach. In het ondiepe gedeelte had een meisje met knalroze haar en een stringbikini zich een weg gebaand naar Miles’ schouders, waarop ze een meisje van de schouders van een andere man probeerde te duwen.

‘Sorry, zeg dat nog eens? Het is hier ietwat chaotisch.’ Emily keek naar het minuscule lapje stof dat straktrok tussen de blote billen van het meisje die rond de nek van haar echtgenoot gedrapeerd waren. ‘Hij schijnt een nazi-uniform te dragen.’ ‘Een wát?’ ‘Met zo’n hakenkruisband rond zijn arm en een bijpassende hoofdband. Leren laarzen. De hele rimram.’

‘O, jezus christus,’ mompelde Emily zonder nadenken. ‘Is het zó erg?’ ‘Nou ja, echt fijn is het niet. Prins Harry heeft dat eeuwen geleden ook geflikt – maar het is niet anders. Ik zeg je eerlijk: ik had liever drugs of jongens gehad.’ In het zwembad stak het meisje met het roze haar op Miles’ schouders haar hand achter haar rug, knoopte haar bikinitopje los en zwaaide daarmee als een lasso boven haar hoofd. ‘Laten we bij het begin beginnen: wie weet ervan?’ informeerde Emily. ‘Er staat nog niets online, maar dat is uiteraard slechts een kwestie van tijd.’ ‘Even voor alle duidelijkheid: je belt om mij in te huren, toch?’ ‘Ja. Zeker weten.’ ‘Oké, dan moet je nu je collega appen en zeggen dat hij Rizzo naar het herentoilet moet brengen om die kleren uit te trekken. Echt hoor, al draagt hij een string van goudlamé; alles is beter dan dat nazigedoe.’ ‘Dat heb ik al gedaan. Hij heeft Riz zijn overhemd en schoenen gegeven, en die band om zijn arm in beslag genomen. Riz heeft zijn broek, die schijnbaar knalrood is, aangehouden. Het is niet perfect, maar we zullen het ermee moeten doen, vooral omdat ik Rizzo niet rechtstreeks kan bereiken. Maar er kan elk moment iemand iets posten, dat weet ik zeker.’ ‘Inderdaad, dus luister goed. We gaan het als volgt aanpakken. Jij springt in een taxi, rijdt naar 1 oak en haalt hem daar weg. Neem een of twee meisjes mee, dat oogt beter. Breng hem terug naar zijn appartement en zorg dat hij daar blijft. Ga voor de verdomde voordeur zitten als het moet. Heb je zijn wachtwoorden? Nee… laat maar – pak gewoon zijn telefoon af en gooi die in de wc. We moeten tijd winnen zonder dat hij een of andere dronken tweet verstuurt.’

‘Oké. Doe ik.’ ‘De eerste vlucht naar New York vertrekt hier om zes uur. Ik ga nu naar huis om te pakken en rij dan naar het vliegveld. De pleuris breekt ongetwijfeld al uit als ik in de lucht zit, als het al niet eerder is. Leg geen, ik herhaal, leg géén verklaring af. Laat hem met niemand praten, zelfs niet met de koerier die eten komt bezorgen. Informatiestop, begrepen? Hoe verschrikkelijk de foto’s ook zijn, of hoe afgrijselijk de reactie – en geloof me, die wordt niet mis –, geen enkele respons tot ik er ben, oké?’ ‘Dank je, Emily. Ik sta bij je in het krijt.’ ‘Wegwezen. Nú!’ Emily slaagde erin niet te zeggen wat ze eigenlijk dacht, namelijk dat de kosten voor haar tijd, de feestdagenvergoeding en de reis Helene naar adem zouden doen happen. Ze nam nog een slokje van haar margarita, zette het drankje op het glazen tafeltje naast zich en stond toen op. Het stel naast haar, dat al dan niet vleselijke gemeenschap had, probeerde ze daarbij te negeren.

‘Miles? Liefje?’ Emily riep het zo beleefd mogelijk. Geen reactie. ‘Miles, liefje? Kun je alsjeblieft haar dijen even van je oren af duwen? Ik moet gaan.’ Tot haar voldoening zag ze dat haar man het meisje zonder plichtplegingen in het water liet zakken en zelf naar de kant zwom. ‘Je bent toch niet boos, hè? Ze is gewoon een dom wicht.’ Emily knielde. ‘Natuurlijk ben ik niet boos. Als jij vreemd wilt gaan, kun je maar beter iemand uitkiezen die verdomd veel opwindender is dan dat daar.’ Ze knikte in de richting van het meisje dat zo te zien helemaal niet blij was met haar natte haar. ‘Ik kreeg een telefoontje uit New York. Een noodgeval met Rizzo. Ik ga snel naar huis om te pakken en ben hopelijk op tijd op lax voor de vlucht van zes uur. Ik bel je als ik geland ben, oké?’

Dit was bij lange na niet de eerste keer dat Emily opeens werd weggeroepen – haar chirurgenvriendin beweerde dat Emily op veel ergere tijdstippen werd opgeroepen dan zij – maar Miles oogde volslagen verbijsterd. ‘Het is oud en nieuw. Is er in New York niet iemand die dit kan afhandelen?’ Zijn teleurstelling droop ervan af en Emily voelde een steek van schuld, maar ze deed haar best het luchtig te houden. ‘Sorry, liefje. Ik kon hier geen nee tegen zeggen. Blijf lekker hier, geniet. Niet te veel…’ Dat laatste voegde ze eraan toe om hem op te beuren – ze was in de verste verte niet bang dat Miles iets stoms zou doen. Ze boog zich voorover en kuste vluchtig zijn natte lippen. ‘Ik bel je.’ Ze meanderde door de menigte naar de cirkelvormige oprit, waar een van de knappe bedienden een Lincoln Town Car wenkte. Hij hield het portier voor haar open en ze schonk hem een glimlach plus een briefje van tien dollar. ‘Twee ritten, alstublieft,’ zei ze tegen de chauffeur. ‘De eerste stop is op Santa Monica Boulevard. Daar wacht u op me en dan brengt u me vervolgens naar het vliegveld. En snel.’ New York, haar eerste en meest waarachtige liefde, wachtte.

Leugens & lattes, Lauren Weisberger, € 16,99, onder andere hier en hier te koop.

Lannoo



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.