Exclusief voor abonnees

Deze 3 modellen bewijzen dat op schoonheid geen leeftijd staat: “Natuurlijk tellen wij nog mee”

Sofie Coreynen
Op schoonheid staat geen leeftijd. Zo bewijzen fotomodellen Catherine Mattelaer (67), Steevie Vanderveen (52) en Marielle Van Oostrom (48). Eeuwige elegantie, een en al vrouwelijkheid en terecht zelfvertrouwen. Meer dan ooit zijn deze dames vandaag het gezicht van modecampagnes en schitteren ze in tal van magazines. “Natúúrlijk tellen wij nog mee!”

Alle drie hadden ze geen enkele ambitie om fotomodel te worden. Maar alle drie zijn ze er tóch uitgepikt. De uit Frankrijk afkomstige Steevie Vanderveen – gehuwd met een Belgische chef-kok – Catherine Mattelaer – ex van Johan Verminnen – en Marielle Van Oostrom uit Amsterdam – getrouwd met een dj – maakten jarenlang carrière in de modewereld. Alle drie namen ze een pauze om mama te worden, alle drie keerden ze weer terug naar fotosets. Grijzer en wijzer. “Het is simpel: je moet je ouderdom aanvaarden. Elk stadium is mooi.”

Hoe zijn jullie in het modellenvak gerold?

Catherine: “Het was 1973 en ik ging naar de legendarische eerste Nacht van de Poëzie in Vorst Nationaal. Mijn toenmalige vriend, muzikant Roland Van Campenhout, moest daar optreden. Die avond vond er ook een fashionshow plaats. Pierre (Eggermont, red.) van Models Office sprak me plots aan: ‘Zou het u interesseren om model te worden?’ Ik dacht meteen: dat is niks voor mij. Ik volgde nog volop fotografie en publiciteit op Sint-Lucas. Maar toen ik na mijn studies financieel onafhankelijk wilde zijn, en een inkomen zocht, ging ik toch eens langs bij Models Office. Ik was toen 21. Tot mijn verbazing vond ik het modellenwerk leuk. Ik begon in België, heel snel volgde Nederland. Ik poseerde voor magazines als Viva en Avenue, deed zelfs een campagne voor sigaretten! (lacht) Camel met filter, in een woestijn in Tunesië. Ik deed allerlei shoots – voor Woolmark, voor UCO – en reisde naar Engeland en Italië, voor Harpers & Queen, Votre Beauté, Elle en Vogue. Ik woonde en werkte ook drie jaar in Parijs. Dat leven beviel me enorm. Ik ben wel een beetje een avonturier.”

En jij, Steevie?

Steevie: “Ik was in 1985 net klaar met de middelbare school. Mijn jongere zus deed modellenwerk, maar ik? Ik was een wetenschapper. Een kei in wiskunde. Toen ik mijn zus eens vergezelde naar een casting bij Dominique Models, kwam daar onmiddellijk de vraag of ik ook interesse had om model te worden. Ik antwoordde: ‘Nee, bedankt, ik vertrek trouwens op vakantie. Dáág.’ (lacht) Na die vakantie ging ik toch eens luisteren, samen met mijn mama. Men zei: ‘Je begint in België, daarna misschien Nederland of Duitsland, héél misschien Italië en Parijs en als je écht geluk hebt: New York.’ Mijn mama zei er nog lachend bij: ‘Ik zal je pas als een professioneel model beschouwen als je voor Vogue werkt.’ Dat was 1 september. Eén week later zat ik op een vlucht naar Milaan, voor het magazine Amica. Een maand later vloog ik naar Los Angeles om België te vertegenwoordigen in een modellenwedstrijd. Daar boekte de fashioneditor van het Amerikaanse Vogue me rechtstreeks voor een fashionshoot in Miami. Daar stond ik: een meisje van zeventien, zonder geld, aan de andere kant van de wereld, met een opdracht voor Vogue op zak. Ik weet nog dat ik toen gevraagd heb: ‘Euh, mag ik heel even naar mijn mama bellen?’ (lachje)”

Steevie.
Sofie Coreynen Steevie.

Marielle: “Wauw, zoveel in het buitenland, jullie tweetjes! Ik heb toch vooral in Nederland gewerkt. Ik volgde mode en kleding in Amsterdam en schuin tegenover onze school zat het grootste modellenbureau destijds: Ulla Models. No way dat ik daar uit mezelf naar binnen zou durven gaan. Maar tijdens een modeshow – de eersteklassers mochten de kleding showen van de eindexamenkandidaten in zaal Paradiso – zeiden mijn klasgenoten: ‘Wow, wat gebeurt er met jou?’ Ik bloeide open op de catwalk, zeg maar. En blijkbaar had iemand in het publiek dat ook gezien. Maar zo werken voor een modellenagentschap was niks voor mij. Ik begon te vliegen, als stewardess, en liep heel af en toe eens een modeshow. Toen ik 26 was, vond ik dan toch een modellenbureau waarmee het klikte. Dat is natuurlijk tamelijk laat: op je dertigste ging je toch maar beter een andere baan zoeken. Dan was je als model al ‘oud’. Wie had dus gedacht dat ik hier nu nog zou staan? (lacht) Op een dag leerde ik dan mijn man kennen en ik ben moeder geworden van twee kinderen. Ik ben toen gestopt met werken, om bij hen in de buurt te blijven. Ze zijn intussen 17 en 15 en kunnen voor zichzelf zorgen. Sinds een jaar of drie werk ik weer als model, en nu heb ik vooral werk in het buitenland. Gelukkig kan ik de kinderen ook via WhatsApp helpen met hun huiswerk.”

Een pauze inlassen voor het moederschap: deed jij dat ook, Catherine?

Catherine: “Absoluut. Ik ben gestopt met modellenwerk toen ik 35 was en mama werd van Pauline. Al waren mijn opdrachten toen sowieso al aan het minderen, hoor. In die tijd was je zelfs na je 28ste al wat ‘oud’. Ik was altijd het model met de donkere krulletjes, en plots kwamen er jongere modellen, ook met zwarte krulletjes. (lachje) Zoals Caro Vandewalle – bekend model. Ik werd dus een klein beetje aan de kant geschoven.”

Was dat moeilijk?

Catherine: “Soms een klein beetje, al zag ik al die meisjes graag, hoor. Ik ben weliswaar heel bewust gestopt met werken, om huismoeder te zijn. Dat had ik nooit anders willen doen. In het leven zijn er prioriteiten. De ene keer heb je alle vrijheid, de andere keer vraagt het leven dat je voor iemand zorgt. Pauline verdiende al mijn aandacht. Intussen heb ik zelfs een kleinkind en dat is absoluut geweldig. (lachje) Zo’n vier jaar na haar geboorte kwam het magazine Flair fel op. Ik werd weer vaker gevraagd, en dat voelde als een tweede carrière. Maar toen kwam het voorstel om in een winkel te werken met Belgische mode en dat heb ik veertien jaar gedaan. Ik werkte ook voor ontwerpers Christophe Coppens en Chris Janssens. Vijf jaar geleden ben ik gestopt, ik ben met pensioen, maar bij Dominique Models opperde men dat ik mijn grijze haar niet meer mocht kleuren. Dat zou me nog opdrachten kunnen opleveren. Intussen werk ik dus opnieuw. Voornamelijk in Nederland. Het zijn niet altijd high-end fashionshoots, dat verwacht ik ook niet. Het is eerder voor Libelle of Plus Magazine, voor vastgoedbedrijven, medicijnen of shampoo. Ik ben daar tevreden mee. En ik doe het nog altijd graag.”

Catherine.
Sofie Coreynen Catherine.

Je straalt dat ook uit.

Catherine: “Bedankt. Ik kan mijn leeftijd heel goed aanvaarden. Uiteindelijk draait het om de power van een vrouw. Niet alleen rimpelloze schoonheid of jeugdigheid tellen, ook het karakter en de levenservaring. Toen ik veertig was, zeiden ze al: ‘We willen vaker met oudere modellen werken.’ Maar dat idee is toen niet doorgebroken. Je zag magazines toch altijd teruggrijpen naar jonge modellen. Nu is het anders. Nu pakt het wél. Er zijn intussen agentschappen gespecialiseerd in modellen met grijs haar. En die marcheren.”

Hoe evolueerde jouw carrière, Steevie?

Steevie: “Ik werkte op hoog niveau tot midden jaren negentig, ik woonde ook achttien jaar in New York voor mijn werk. Daarna werd het iets rustiger: ik werd ouder en er kwamen nieuwe meisjes. Daar kan je onmogelijk tegenop. De modewereld zit zo in elkaar. De ene dag vinden ze je geweldig, de andere dag kiezen ze voor iemand anders. Je moet als model een muurtje bouwen en beseffen: you can’t please everyone. Ik heb altijd plezier gehad in mijn werk, ik heb elke job professioneel aangepakt en daarom werk ik vandaag nog altijd: men weet dat ik hier ben om te werken én om plezier te hebben.”

Het moederschap schonk ook jou nieuwe inzichten.

Steevie: “Klopt. Ik kreeg mijn zoon in 2006. Ik ben bevallen, gaf borstvoeding en niet veel later al had ik een fantastische opdracht in Californië. Ik weet nog dat ik op die shoot stond en dacht: ik ben 38, ik heb dit allemaal al gezien, twintig jaar lang. Wat doe ik hier? Ik wilde een moeder zijn voor mijn zoon. En niet een van die vrouwen die de wereld afreizen met een nanny in hun kielzog. Nee, ik wilde het zelf doen. Op dat punt zwaaide ik de modewereld even vaarwel. Er zijn stadia in het leven en die moet je volgen. Elk stadium is mooi.”

Staat de modewereld vandaag meer open voor oudere modellen?

Steevie: “Dat geloof ik wel. Er is veel veranderd. Toen ik in de twintig was, mikte men op vrouwen van in de dertig. Want zij hadden koopkracht. Nu blijken vooral vrouwen van in de vijftig en zestig degenen te zijn die geld willen uitgeven. Maar die vrouwen moeten zich ook kunnen identificeren met het model dat de kleren showt, of de crème aanprijst, of de schoenen draagt. Ze gaan geen outfit of handtas kopen als het getoond wordt op een meisje van zeventien. Zie ook hoe schoonheidsproducten boomen: alle skin- en haircare is gericht op vrouwen van onze leeftijd, en wordt getoond op geloofwaardige modellen. Zeker in Amerika. Europa begint stilletjes ook in te zien dat er een grote markt is voor rijpere modellen. En dat we niet alléén geschikt zijn voor de
Stannah-advertentie. Ken je dat?”

Catherine: “Euh… nee.”

Steevie: “Dat zijn van die elektrische trapliften. Een stoel die je van onderaan de trap naar boven brengt. Mijn man zegt altijd al grappend: “De dag dat ze jou daarvoor vragen, kan je er beter mee stoppen. (lacht luid)”

Catherine: “Wel, als ze het mij zouden vragen, ik deed dat direct. Ik heb veel respect voor oudere mensen en als ik kan tonen dat zo’n ding nuttig is? Waarom niet? Stannah mag bellen. (lacht)”

Steevie: “Als je zo’n traplift verkocht krijgt, krijg je álles verkocht!”

Werk je nog voltijds als model?

Steevie: “Ik probeer van niet. Mijn zoon van dertien heeft zijn mama nog altijd nodig. Ik heb hem elke andere week en ik probeer alleen te werken in de week dat hij bij zijn papa is. Als het echt niet anders kan, regel ik dat met mijn ex. Hij en mijn huidige man komen gelukkig goed overeen. Onlangs kwam ik thuis van een werkdag in Antwerpen, en zie ik hen met twee zitten: op het terras, met een glas wijn, boven de kalender hangend – allebei met leesbrilletje (lachje) – om uit te dokteren hoe ze mijn zoon zouden opvangen wanneer ik in het buitenland moet werken. Hoe geweldig is dat?!”

Marielle.
Sofie Coreynen Marielle.

Wat is het geheim van eeuwige schoonheid?

Steevie: “Ik ging zeggen: goede seks. (lachje) Enfin, dat is toch mijn persoonlijke trucje.”

Catherine: “Het helpt, alleszins. Maar dat is toch niet het enige.”

Steevie: “Ik vind het belangrijk om me sexy te voelen. Door me op te kleden. Door me goed te verzorgen. Als mijn man dan naar me kijkt, of zelfs vriendinnen zeggen ‘you look great’? Dat doet deugd. Een compliment werkt heel ontspannend. Al neemt het helaas niet alle rimpels weg. (lacht)”

Catherine: “Toen ik eind twintig was, zat ik niet goed in mijn vel. Ik heb toen beslist om er iets aan te doen: ik begon macrobiotisch te eten. En dat heeft zeker effect gehad. Ik zocht ook mijn heil in spiritualiteit. Ik las al heel veel boeken over innerlijke groei ...”

Marielle: “Oh, de Kamasutra? (knipoogt)”

Catherine: “Nee, ik heb het over een ándere soort spiritualiteit. (lachje)”

Steevie: “Heerlijke vrouwenpraat, dit! Kan ik hier ergens een glas wijn krijgen?”

Catherine: “Ik heb lastige tijden gekend. Ik heb heel ingewikkelde relaties gehad. Ik heb bij momenten moeten vechten. Maar ik heb vastgesteld dat aandacht geven aan voeding en aan je geest, echt wel het verschil kan maken. Ik heb ooit zelfs een cursus van vier maanden gevolgd, in Boston, van de Japanse Michio Kushi. Ik studeerde er macrobiotisch koken, shiatsu, Oosterse geneeskunde, filosofie.”

Staat het woord ‘dieet’ in jullie woordenboek?

Marielle: “Nee, nee. Maar ik zorg wel goed voor mezelf. Ik let een beetje op wat ik eet.”

Steevie: “Het héle dunne in de modewereld is er ook wat uit, toch zeker in de magazines? Wie kan zich identificeren met een graatmager iemand? Dat is gewoon geen goed voorbeeld. Elke vrouw is mooi, dat hangt niet af van leeftijd, en zeker niet van gewicht of lengte. Ik probeer voldoende te bewegen, maar de weegschaal is nooit één dag een obsessie geweest. Als ik niet zou eten, drinken en ... léven? Dan zat ik hier vandaag niet. Dan was ik een plantje. Ongelukkig en ongezond. Je moet bovendien mee evolueren met wie je bent: een vrouw die ouder wordt. Je kan onmogelijk vasthouden aan een imago van een jongere versie. Elke stap die je zet, elk jaar dat voorbijgaat, is een ervaring rijker. Een goede vriendin van me zei ooit: ‘Vergeet nooit om je eigen beste vriendin te zijn.’ Voor je beste vriendin heb je altijd zachte woorden, vind je altijd precies de juiste troost of oplossing om haar een goed gevoel te geven. Maar o wee als we zelf een foutje maken of met iets zitten. We kick our own ass! Waarom? Wees ook lief en mild voor jezelf. We falen allemaal en dat is oké. Perfectie bestaat niet. Een gelukkig leven wel.”

Mooie filosofie.

Steevie: “Ach. It happens, you know. Ik héb zo mijn momentjes. (lacht)”

Marielle: “Ik hanteer precies diezelfde filosofie. Ik probeer ook altijd de beste versie van mezelf te zijn. Ik aanvaard mijn rimpeltjes, ik omarm mijn leeftijd, en geniet van mijn grijze haren.”

De jouwe zijn prachtig, dat moet gezegd.

Marielle: “Oh, dank je wel. Ik verfde het van mijn zeventiende, toen zaten er al een paar grijze haartjes. Op een bepaald moment groeide het zo snel uit dat ik het elke drie weken moest laten kleuren. Ik vond mijn donkerbruine haarkleur ook niet meer mooi bij mijn gezicht staan. ‘Stop met die troep’, zei mijn kapper op een dag. Mijn moeder is heel mooi zilvergrijs, dus ik dacht: ik doe hetzelfde en we zien wel wat dat geeft. Ik ging naar mijn agent om hem dat nieuws te vertellen, maar die had zoiets van: ‘Niet doen, en je bent nog zo jong en zo mooi.’ Toch zette ik door. Na een grootse shoot in Parijs – met mijn grijze haren – werd mijn carrière zelfs nieuw leven ingeblazen. Ik heb echt nog nooit zoveel en zo leuk gewerkt als nu. Dit voelt zelfs als een piekmoment voor me.”

Steevie: “Voilà! Soms moet je je eigen gevoel volgen, hè? Ik had altijd lang haar, maar besliste zeven jaar geleden om het kort te knippen. Omdat ik dat altijd al wilde. Ook mijn agentschap moest even slikken: het was te vroeg. En volgens hen was ik te jong voor die ‘look’. Maar ik ben nooit nog teruggekeerd naar lang haar. En intussen zie je ook actrices en zangeressen met korte kopjes. Eenmaal je dit hebt? Zo bevrijdend! Ik word ’s morgens wakker en hop, ik ben klaar.”

Hoe blijven jullie fit?

Marielle: “Ik heb heupdysplasie, waardoor ik vooral moet werken aan mijn core, en dat doe ik ook. Ik doe drie à vijf keer per week een work-out: vooral gewichtheffen, pilates en spinning. Sinds ik zo consequent sport, voel ik me als herboren, want ik heb geen pijn meer aan mijn heup. En wat meer is: ik heb nog nooit spijt gehad van een zware work-out in de gym. Jij wel?”

Steevie: “(schudt het hoofd) Nope. Maar ik heb ook nog nooit spijt gehad van een stevig nachtje stappen en diep in het glas kijken. (lacht) Last van een hangover? Heb ik dus ook niet. Jammer genoeg.”

Marielle: “Wat drink je dan?”

Steevie: “Alles. Ik ben geen goedkope om mee op café te gaan!”

Catherine: “Ik drink graag een glas, maar ik kan er niet goed meer tegen. Ik beweeg wellicht niet genoeg, maar ik heb wél gewichtjes in huis, die ik af en toe in de lucht steek. Of ik zet de radio luid in mijn keuken en ik dans een beetje. Ik doe yoga, en zenmeditatie. En petanque! In een fantastische club. Ik ben heel vaak de enige vrouw tussen tien mannen en ik kan ze goed aan.”

Steevie: “Ik heb twaalf jaar intensief yoga gedaan toen ik in New York woonde. Ik was 21 toen mijn papa overleed, en mijn dokter zei: ‘Ik zou je het nummer van een psycholoog kunnen geven, om je verdriet te verwerken. Maar jou kennende kan ik je beter naar yoga sturen.’ Ik woonde vlak naast een yogacentrum en heb me er echt in verdiept. Toen ik in België kwam wonen, vond ik diezelfde specifieke yogaleer niet meteen terug. Nu doe ik vooral pilates.”

Zouden jullie ooit plastische chirurgie overwegen?

Marielle: “Vandaag zeg ik: nee, liever niet. Maar ik weet niet wat de toekomst brengt.”

Catherine: “Tot nu toe deed ik niks. Behalve dan gymnastiek voor mijn gezicht: met zo’n elastieken instrument waarmee je de x en de o vormt: om je kaakspieren sterker te maken. Beter dan collageenprikjes! En met mijn tong doe ik deze beweging (gaat met de tong over de tanden): twintig keer zo, twintig keer zo. Op en neer, op en neer.”

Steevie: “Ik wil echt heel graag eens bij je op bezoek komen: tussen de trainingen met je tong sta je gewichtjes te heffen en te dansen in de keuken? Hoe leuk is dat?! (lacht) Ik pak een fles wijn mee, meisjes!”

Marielle: “Zoveel jonge vrouwen gebruiken al botox. Of ze gebruiken fillers in hun lippen. Vreemd. Je hebt ook vrouwelijke modellen met diepe rimpels en dat maakt hen net authentiek. Zelf heb ik eerder fijne lijntjes, ze storen me niet.”

Steevie: “In de jaren tachtig zwoer iedereen bij collageeninjecties, maar dat bleek toch niet zo onschuldig te zijn. Nu is het botox, maar binnen tien jaar zal men wellicht vaststellen dat dat ook schadelijk is. Ik ben alleszins bang dat het schade zou aanrichten.”

Catherine: “Ik heb wél al eens gedacht aan een ooglidcorrectie, hier. Zou ik?”

Steevie: “(luid) Nooooo. Je bent zo mooi zoals je bent. Dat zal niet beter zijn, geloof me. En troost je: ik heb daar zelf ook al wat last van, het begint hier wat te zakken.”

Krijgen jullie als eeuwig model ook eeuwige aandacht van mannen?

Steevie: “De meeste mannen zijn geïntimideerd door vrouwen zoals wij, hè? (lachje) Geen idee waarom. We are so much fun! We trekken al heel ons leven mannen aan die wel naar ons toe durven te komen, en geloof me: dat zijn niet altijd de meest vriendelijke mannen. De lieverds komen niet zomaar op je af ... Of toch niet in mijn ervaring.”

Marielle: “Ik heb nochtans al 23 jaar een hele lieve man. Hij is een dj in clubs – vroeger vaak in het buitenland, nu vooral in Nederland – en we zijn heel gelukkig samen.”

Steevie: “En ik ben net getrouwd! In juli van dit jaar. Op mijn 51ste heb ik eindelijk een geweldige man leren kennen die zoveel te bieden heeft. Hemels! Hij heeft een restaurant in Brussel, nabij Waver. (toont enthousiast foto’s van haar trouwdag, red.) We zijn héél verliefd. Ik heb hem leren kennen via Tinder, stel je voor ...”

Catherine: “Tinder? Daar heb ik geen zin in. Niks voor mij. Ik ben al twaalf jaar single met hier en daar een vriend en ik ben gelukkig zoals het is.”

Steevie: “Zo’n mooie vrouw, single? Waar zitten al die mannen, zeg? Wij moeten dringend eens samen op stap gaan. We komen eerst weights liften bij jou thuis, Catherine, en daarna gaan we clubben bij de man van Marielle. Wedden dat ik na zo’n nachtje stappen blij zou zijn met zo’n Stannah-traplift in huis, om boven te raken? (lacht)”

Mag ik mee? Bedankt, dames! 




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.