Exclusief voor abonnees

Astrid Coppens (37): “Terug naar L.A.? Ik blijf in België wonen”

Mous Lamrabat
Voor haar nieuwe Astrid Black Label-collectie trok ze naar Kaapstad in Zuid-Afrika. Maar verder is Astrid Coppens (37) het liefst van al gewoon thuis, bij echtgenoot Bram Coppens (40) en dochtertje Billie-Ray (8 maanden). En die ‘thuis’ ligt niet langer in Los Angeles. “We blijven in België, in de buurt van onze familie. We zijn hier zó gelukkig.”

Sinds vorige zomer draait het leven van Astrid – vroeger bekend als Astrid Bryan – volledig rond Billie-Ray, haar dochtertje van acht maanden. Haar harteke – het is maar een van de vele troetelnaampjes die ze gebruikt – met de mooie blauwe oogjes. Haar ultieme reden ook om voor stormachtig België te kiezen, terwijl haar huis al heel wat jaren in het zonnige Malibu staat. Het moederschap zet het leven op zijn kop, zoveel is duidelijk. Zelfs in haar kledingcollectie, in samenwerking met ZEB, detecteer je de prille mama.

Astrid: “Mijn lichaam is veranderd sinds ik mama ben. Ik krijg weleens de kritiek ‘dat mijn collecties alleen voor slanke dames zijn’ – wat eigenlijk niet het geval is. Maar ik heb ditmaal, nog méér dan ooit, gekozen voor elegante maar vooral makkelijke fits. Van die strakke, korte dingetjes? De eerste maanden na mijn keizersnede kon ik niks verdragen aan mijn buik. Het mocht allemaal wat comfortabeler.”

Welke vrouw heb je in gedachten als je aan een nieuwe collectie begint?

“Euh... Meestal mezelf. (lachje) Ik denk vooral: wat wil ik zelf dragen? Het team van ZEB en ik volgen evenwel de trends op de voet. Onze kleuren en modellen zijn gebaseerd op de fashioncatwalks. Die burnt brick – dat roestige? Dat is dé kleur voor de zomer.”

Je ontwierp je eerste eigen collectie in 2013. Wat is er veranderd?

“In 2013 was mijn doelgroep echt heel jong. Er zat veel roze in, de collectie was heel sporty. Nu is het allemaal wat meer gesofisticeerd. Ik ben zelf gegroeid als mens, ik ben volwassener geworden. Al die glitter, glamour en strass-steentjes? Dat zou ik vandaag niet meer dragen. Ik ben 37, ik ben mama van Billie-Ray. Ik kan me nog altijd jong kleden, maar ik evolueer graag mee met mijn leeftijd.”

Mous Lamrabat

Heb je stijliconen?

“Vroeger vond ik Victoria Beckham heel cool, maar nu? Ik kijk vooral naar de grote modeshows. Van Yves Saint Laurent zou ik élk stuk kunnen dragen. Maar ik laat me niet inspireren door een bepaalde actrice of model. Mijn eigen stijl is heel verschillend. De ene keer compleet rock-’n-roll: volledig in het zwart, met een grave jeansvest en een paar boots eronder. Een andere keer kies ik voor een romantisch los jurkje tot op de knie. Dat is dan de bravere versie van mezelf.”

Hoe kleed je Billie-Ray?

“Nu vind ik vooral het functionele belangrijk. Alles moet comfortabel zitten. Bram wil altijd van die jeansbroekjes kopen, omdat hij dat leuk vindt. (lachje) Maar Billie-Ray ligt veel op haar buikje en ik wil niet dat er dan een knoop in de weg zit in haar taille. Ik kies dus vooral voor kruippakjes. En zo armbandjes, speldjes, haarlintjes? Zo girly-girly? Dat is niet mijn ding. Ik denk altijd: hoe zou ik er graag bij liggen als ik een baby was? Het antwoord is dan: in een zacht broekje, een kruippakje of een body. We gaan er alleszins een stoere meid van maken. Geen roze popje met zo’n haarbandje. En binnenkort kan ze van die kleine Stan Smiths aan!”

Heb je zelf ooit een foute stijl gehad?

“Ik heb een donkere periode gekend: ik liep dan altijd in het zwart gekleed en ik luisterde naar heavy metal. Toen we die zomer naar het strand gingen met mijn ouders, kwam ik daar als dertienjarige aan met combatboots, een lange zwarte broek en een heavymetal-T-shirt. Ik wilde géén bikini aan, ik wilde niet bruin worden. En mijn ouders? Ach, die wisten wel dat dat allemaal zou passeren. Mijn moeder lag daar zalig in een badpak, zij maakte zich niet druk over mijn aanstellerige gedrag. Maar ik heb zo hard afgezien: ik had het véél te warm in die zwarte kleren in de zon.” (lacht)

Mous Lamrabat

Waar zien jullie Billie-Ray opgroeien?

“We hebben beslist om nu een hele tijd in België te blijven. Als ik de liefde van mijn ouders en schoonouders voor mijn kind zie? Dat familiegevoel hebben wij in L.A. niet, hè. Daar staan we er helemaal alleen voor. Ik had nooit verwacht dat ik me zo zou voelen. Ik heb tenslotte veertien jaar in L.A. gewoond. We hebben ons in Gent
gesetteld en we zijn hier intens gelukkig. En dat komt puur door dat kleineke. En hoe die onze familieband in de verf zet. Mijn papa is met pensioen: je moet hem met zijn kleindochter in de weer zien... (glimlacht) Het is natuurlijk niet alleen voor hen dat Bram en ik hier willen blijven. Maar het is wel heel mooi om mee te maken, die nieuwe familiesfeer.”

Maar het plan was...

“... om drie maanden na de geboorte terug te keren. In oktober vorig jaar. Billie-Ray heeft een Amerikaans paspoortje – keischattig! – maar intussen gaat ze hier dus naar de crèche, twee dagen per week. We willen dat het een sociaal kindje wordt. Als ze in de crèche is, en ik ben thuis? Dat wringt. Want dan wil ik haar eigenlijk gewoon bij mij hebben. Meestal ga ik haar al rond drie uur of halfvier halen.” (lachje)

En Gent went, zo na Malibu Beach?

“Zeker. (lachje) Mijn roots liggen uiteindelijk hier in België. Ik ben op mijn achttiende beginnen te reizen, als fotomodel, en ik ben nooit echt teruggekeerd. Ik ken mijn weg beter in L.A. dan hier. Ik had Gent alleen als ‘toerist’ bezocht, maar ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu. En ook van hieruit kunnen we vaak naar zee, hè. Daar komen we helemaal tot rust.”

Zie je jezelf nooit terugkeren naar L.A.?

“Ik plak er alleszins geen termijn op. Dat hoeft ook niet. Ik wil honderd procent genieten van mijn kind. Ik heb hier zo lang naar verlangd en wil elke seconde bewust meemaken. Zelfs een pamper verversen vind ik zalig. (lacht) En daarbij, Bram reist als regisseur sowieso van hier naar daar. Of hij nu vanuit L.A. moet vertrekken of vanuit Gent: dat blijft gelijk. Ik ben voorlopig nog niet meegereisd met hem. Billie-Ray is nu eindelijk op haar ritme, ik wil haar niet met een uurverschil van negen uur opzadelen.”

Mous Lamrabat

Je deelt veel moederliefde met je volgers op Instagram.

“Klopt. (lachje) Zeker over mijn borstvoeding heb ik veel gepost. Omdat ik daar zelf zo lang over getwijfeld heb: ga ik dat nu doen of niet? Na de eerste week dacht ik: no way dat ik dit kan volhouden. Ik vond het zwaar, het deed pijn. Maar uiteindelijk heb ik het zes maanden gegeven. Ik verplicht er niemand toe, maar ik zeg wel: als je twijfelt, probeer het. Ik vond het heel schoon. En ik mis het nu zelfs. Maar goed: ze begint tandjes te krijgen en ik vond het wel mooi na zes maanden fulltime borstvoeding. Billie-Ray vroeg heel vaak melk. Ze was honderd procent afhankelijk van mij alleen. Ik kon niet even weg, zelfs niet naar de winkel. Nu is het allemaal iets makkelijker.”

Voor deze fotoshoot in Kaapstad liet je haar voor het eerst een paar dagen achter: hoe voelde dat?

“Ik heb haar enorm hard gemist, maar Bram heeft heel veel filmpjes gestuurd. Ik heb veel geluk met Bram. Hij is zo’n goeie papa, en hij ziet haar zo graag. Billie-Ray zet ook mijn liefde voor Bram in de verf. Nu zijn we echt een gezin, ik ben daar heel fier op.”

Wil je er nog eentje, Astrid?

“Ja. Maar ik moet nog wat wachten. Billie-Ray lag in stuitligging, dus ik kon jammer genoeg niet natuurlijk bevallen. Voor het kindje is het makkelijker om via keizersnede op de wereld te komen, maar mijn lichaam moet daar wel langer van herstellen. Maar ja, Bram en ik willen heel graag een tweede.”

Blik je, vanaf deze roze wolk, soms nog terug op je vorige leven met den John?

(denkt na) “Ik heb in mijn hoofd alles uit het verleden gebannen. Soms zie ik op Instagram of Facebook een foto van zeven jaar geleden en kan ik alleen maar denken: kijk toch vanwaar ik kom? Ik heb zoveel geluk dat ik dit nog allemaal gekregen heb. Dat ik Bram ontmoet heb. Dat wij elkaar gevonden hebben. Dat wij nu een gezin zijn. Ik ben ongelooflijk dankbaar.” 

Mous Lamrabat



6 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • WILLY ZACHEL

    De kindervergoeding is hier uiteraard hoger dan in Amerika

  • jenny stevens

    Je bent helemaal open gebloeid Astrid .Voller gezicht en heel mooi .Veel geluk samen !

  • Juliette Francois

    Tja, the American dream kan snel een nachtmerrie worden. Een vangnet is er niet echt. Ze zullen nog wel een vakantiehuisje achter de hand houden...

  • rik gasket

    Tja, je hebt wel genoeg financiële middelen nodig om in LA te gaan wonen. Niet voor iedereen dus.

  • anna vandenberg

    De sociale zekerheid is hier goedkoper dan in de VS, het onderwijs is hier praktisch gratis dus is de rekening vlug gemaakt.