Exclusief voor abonnees

Stromae & Coralie: twee handen op één buik

Stromae & Coralie
Stephan Vanfleteren Stromae & Coralie
Het zijn mooie tijden voor Paul Van Haver (33), Stromae, en zijn echtgenote Coralie Barbier (33). Hun modemerk Mosaert wordt steeds groter: de vijfde capsulecollectie telt zelfs meubelen en huisgerief. Bovendien verwacht het koppel binnenkort een eerste kindje. Twee geliefden, twee creatieve handen op één buik. «Wij maken nooit ruzie.»

My best friend, my love, my person. Dat is hoe Coralie Barbier (33) haar Paul Van Haver (33) in drie woorden samenvat. De sympathieke modeontwerpster en styliste mag zich sinds 2015 mevrouw Stromae noemen en begroet ons die dag enthousiast in de bureaus van Mosaert in Anderlecht. «Wat leuk om je te ontmoeten», lacht ze. Ze ziet er stralend uit, in haar witte Emporio Armani-T-shirt en nauw aansluitende hogetaillebroek.

Ook Paul schudt ons niet veel later vriendelijk de hand, gehuld in een oversized bordeaux sweater. Zijn gezicht oogt wat voller dan voordien en hij ruilde zijn korte coupe enige tijd geleden in voor een manbun. Hij zet zich naast Coralie, maar zal de hele tijd een tikje achteroverleunen, alsof hij wil aangeven: als het gaat over Mosaert – het creatieve merk dat hij samen met onder meer Coralie en zijn halfbroer Luc Junior Tam runt – hoeft hij niet met alle aandacht te gaan lopen. Dat hij meer dan trots is op zijn wederhelft, steekt hij tijdens het interview niet onder stoelen of banken: «Ik sta waar ik vandaag sta dánkzij Coralie.»

Het koppel is zoals altijd erg gesteld op hun privacy – vóór aanvang van het interview krijgen we een lijst vragen die niet gesteld mogen worden – maar wie hier voorts een blasé duo verwacht, is eraan voor de moeite. Ze giechelen schattig, delen om de haverklap plaagstootjes uit enhebben een liefdevolle connectie, even tastbaar als hun vijfde capsule: een kleding- en decolijn die vorige maand voorgesteld is in Le Bon Marché in Parijs op de tonen van een nieuw nummer van Stromae.

Het defilé ligt nu een maand achter jullie. Hoe was het?

Paul: «Het was een beetje vermoeiend, vooral voor jou, hè, Coralie? Jij was de centrale persoon voor de hele show, het aanspreekpunt voor iedereen die eraan meewerkte. Dat was zwaar.»

Coralie: «(lachje) Je hebt gelijk. Het was vermoeiend, maar dat is niet het eerste woord dat ik er zou opplakken. Ik vond ons defilé in de eerste plaats très chouette.»

Paul: «Oké, oké, dat is zo. Maar geef toe dat er toch ook veel druk bij komt kijken, bij zo’n evenement.»

Coralie: «Het was de eerste keer dat ik een eigen defilé organiseerde, en het was bovendien zoveel meer dan dat. Het was een hele show, met choreografieën, en nieuwe muziek van Paul. (Hij componeerde speciaal voor het defilé een nummer van tien minuten, red.) Dat zijn veel dingen samen. Maar het is goed verlopen, het ging hypervite voorbij, en de reacties waren positief.»

Ik sta waar ik vandaag sta dankzij Coralie

Paul Van Haver

En wat nu?

Paul: «Omdat we met Mosaert de seizoenen niet volgen, voelen we geen tijdsdruk. Er is geen verplichting om meteen aan een volgende capsule te beginnen. Als het meer tijd kost om de volgende te maken, dan kost het meer tijd, punt. Dat is niet erg, quoi.»

Coralie: «Dat geeft ons ook de ruimte om de zaken goed te doen. We volgen nu de verkoop op, geven interviews, zoals je ziet, en we zijn bezig met de montage van de videoclip die gedraaid is tijdens de show.»

Coralie & Stromae
Stephan Vanfleteren Coralie & Stromae

Jullie hebben nu ook een homecollectie: van wie komt dat idee?

Paul: «Was het mijn idee? Ik weet het niet. Maar de zin was er al langer om iets rond home te doen. Ik ben gek op architectuur en interieur. Toen de samenwerking met Le Bon Marché er kwam – zij verkopen ook meubels – leek dit het uitgelezen moment.»

Coralie: «Het verrijkt onze collectie. In onze eerste capsulecollectie zaten enkel sokken en polo’s. Daarna kwamen daar cardigans, broeken, sweaters, bomberjacks en zelfs schoenen bij. We evolueren constant. We zijn supervrij om een volgende keer wéér iets extra’s te verzinnen, en dat is heerlijk.»

En dit alles nadat jij, Coralie, op een dag begon te werken voor de artiest Stromae. Paul, hoe wist jij dat zíj de juiste styliste was voor jou?

Paul: «Een goeie vraag. Die heeft niemand me ooit eerder gesteld. (denkt na) Eerlijk? Ik had al met een andere styliste gepraat. Maar ik voelde aan dat ze erg vastzat aan haar projecten. Coralie leerde ik via vrienden kennen. Ik wist dat ze styliste was en ik vertelde haar dat ik heel graag een Afrikaanse stijl wilde, met een Engelse snit. Coralie zei: ‘En waarom creëer je geen eigen print, in plaats van er andere, bestaande te gebruiken?’ Toen wist ik: zij is het. Dat ene zinnetje heeft me overtuigd. Misschien was dat geen spectaculaire zin – als styliste moet ze natuurlijke creatieve ideeën hebben – maar voor mij was dat het beste antwoord dat ik kon krijgen. Ik was er nooit zelf op gekomen. Het idee om die kleren vervolgens te verkopen speelde al langer, maar ik had geen idee op welke manier. In 2014 zeiden we samen: ‘Kom op, laten we het maar proberen.’ En kijk, we zijn al vijf jaar verder.»

Coralie: (legt haar hand op zijn knie) «Euh, vier jaar, Paul.»

De creatieve klik was er meteen. De romantische kwam zes maanden later

Coralie Barbier

En, Coralie, wist jij waar je aan begon?

Coralie: «Toen ik voor Paul begon te werken, had ik er geen idee van dat het zoiets groots zou worden. Ik was vooral blij dat ik een nieuw project te pakken had: ik tekende zijn podiumtenues, geïnspireerd op zijn songs, met als doel het imago van Stromae verder uit te bouwen. Ik vond van in het begin dat Paul een uitzonderlijk talent had, ik geloofde in hem. En toen bleek zijn tweede album ‘Racine Carrée’ inderdaad génial te zijn. Vanuit die podiumoutfits ontstond uiteindelijk het plan om een heuse kledinglijn te starten. Geen merchandising, maar wel een volwaardigmodemerk. We zijn in mijn ogen dus samen gegroeid, petit à petit. We hebben elkaar daarin gevonden: de creatieve klik was er meteen.»

En de romantische klik kwam later.

Coralie: (lachje) «Na zes maanden samenwerken, ja. Dat is inmiddels dus al ... vier jaar geleden.»

Jullie samenwerking wordt vaak vergeleken met ‘een tandem’. Maar wie zit er vooraan?

Paul: «Voor de kledij zit Coralie vooraan, en ik achteraan.»

Coralie: «Maar voor de andere projecten niet, toch?»

Paul: «Klopt. Hoewel. Voor de videoclips bijvoorbeeld? Daar zit Luc dan weer vooraan. Ik verstop me al te graag achter de anderen. Valt het op? (lacht)»

Coralie: «Dat is jouw laatste nieuwe trucje, ja! Maar niet als het over muziek gaat: daar kan níémand anders dan jij vooraan zitten.»

Stromae & Coralie
Stephan Vanfleteren Stromae & Coralie

Praten jullie veel, zo samen onderweg?

Coralie: «We praten zéér veel. Hoe langer we samenwerken, hoe beter ik zijn smaak ken. We kennen elkaar door en door. Ik weet steeds beter hoe ik hem kan overtuigen van mijn gelijk, indien nodig. (lachje)»

Is samenwerken als koppel altijd zo’n goed idee?

Coralie: «Je wil weten of we ruziemaken? Totaal niet. Dat doen we ook niet in het gewone leven overigens. Het enige moeilijke aan samenwerken is weten wanneer je moet stoppen met werken.»

Paul: «De lijn tussen ons professionele leven en ons privéleven is heel erg dun.»

Coralie: «Paul en ik hebben veel samengewerkt, nog voor we getrouwd waren, waardoor onze relatie altijd zo geweest is. Ik vind het net geweldig om dit professionele avontuur met hem te delen. Bovendien hebben we niet dezelfde job: Mosaert is een gezamenlijk project, maar we houden ons met verschillende facetten bezig. We kennen elkaars potentieel, elkaars kwaliteiten, en elk van ons heeft zijn eigen plaats. Akkoord, Paul?»

Paul: (knikt instemmend)

Coralie: «Zie je wel? (lachje)»

Het enige moeilijke aan samenwerken, is weten wanneer je moet stoppen met werken

Coralie Barbier

Wist jij altijd al dat je styliste wilde worden, Coralie?

Coralie: «Totaal niet. Ik volgde wetenschappen-wiskunde, en de  logische stap na de humaniora was om naar de universiteit te gaan. In het zesde leerjaar worstelde ik met de vraag: wat wil ik worden? Het is ook zo vroeg om daar dan al over te beslissen. Ik had het geluk dat mijn mama zelf artistiek aangelegd is. Ze wist dat ik tijdens alle lessen op school stiekem silhouetten zat te tekenen, en zei op een dag tegen me: ‘Je weet toch dat je daar ook je beroep van kan maken?’ Daar had ik zelf totaal niet aan gedacht. En dus ging ik mode studeren aan de Haute École Francisco Ferrer in Brussel. Dankzij mijn moeder, ik ben haar nog altijd dankbaar. Want al sinds ik een klein meisje was, hadden kleren echt wel een zéér grote betekenis voor me.»

Paul: «Al haar herinneringen zijn gekoppeld aan de tenues die ze droeg. Dan zegt ze: ‘Die avond, zoveel jaar geleden, had ik die broek aan en dat vestje.’ En dat gaat terug naar toen ze héél, héél klein was. Ook de dag dat ze dat ene zinnetje tegen me zei en ik voor haar koos als styliste? Ze weet nog precies wat ze aanhad.»

Coralie: «Dat is zo. Al heeft dat in feite totaal geen belang, besef ik. Maar om de een of andere reden heb ik heel heldere herinneringen. C’est trop bizarre, hoe alle stadia van mijn leven gelinkt zijn aan outfits.»

En in welke outfit zie jij Paul het liefst? En omgekeerd?

Coralie: «Toen Paul en ik begonnen samen te werken, had hij een heel preppy, Engelse stijl. Die hoge kousen, die strikjes. Maar zijn stijl is geëvolueerd. Vroeger droeg hij altijd zijn eigen merk, maar dat is veranderd. Ik zie hem vandaag bijvoorbeeld heel graag in hemden met col Claudine, met een juweel in het midden.»

Paul: «Voor mij is het een beetje ingewikkeld om hierop te antwoorden, want Coralie heeft werkelijk héél veel verschillende tenues. Ik vind het heel mooi als ze zich kleedt à la Miu Miu – enfin, ze heeft geen stuks van Miu Miu, maar ze weet die stijl te creëren. Ik hou er vooral van als ze zich een beetje schattig kleedt. Zo heeft ze bijvoorbeeld een lang bontje, in het roze, met gekleurde randen.»

Coralie: «Ah ja, dat! Gecombineerd met een turkooizen hakje, met wat pailletjes. Dat zie je graag, dat was ik vergeten. Ik heb het al lang niet meer aangehad.»

Paul: «Daar zeg je wat. (grijnst)»

Coralie: «Mmm ... maar ik draag iets meer sportswear de laatste tijd. Dat zit comfortabel en het is een beetje praktischer op dit moment.»

In de zomerperiode komt jullie mooiste creatie eraan. Een eerste kindje.

Coralie: «Wel, euh ...» (kijkt vragend naar Paul)

Paul: (schudt het hoofd) «Wij praten niet over ons privéleven.»

Coralie: «We geven al interviews samen, als koppel. Dat deden we lange tijd nooit, maar sinds we getrouwd zijn, is het legitiem. (lacht) Maar al de rest houden we graag voor ons, als dat mag.»

Dat mag zeker. Paul, was jij als kleine jongen ook al bezig met mode?

Paul: «Ik was altijd al op zoek naar een eigen stijl. Toen ik naar het jezuïetencollege ging, droeg ik van die baggy broeken; ik was toen bezig met hiphop. Maar de basisfilosofie was: als je naar school gaat, kleed je je alsof je gaat werken. Ik moest dus van mijn moeder gaan shoppen met mijn grote broer, en die heeft toen echt vreselijke dingen voor me gekocht. (lacht) Na een tijd begon ik dat klassieke net interessant te vinden, zeker om die stijl mee te nemen in mijn hiphopproject. Sindsdien is de passie voor mode alleen maar groter geworden.»

Wat zijn volgens jou de grootste talenten van Coralie?

Coralie: «Oh! Laat maar komen, ik luister.»

Paul: «Ze heeft een ongelooflijk geheugen qua kleuren. Dat is indrukwekkend. Als ik me een bepaalde tint roze voor de geest haal die ik ergens gezien heb, en ik zie daarna iets anders roze, kan ik dénken: ah, die twee tinten roze zouden goed samengaan. Maar dat blijkt dan totaal niet zo te zijn. Dat zal Coralie nooit overkomen. Want zij kent werkelijk élke gradatie roze, snap je? Ze kan ook een stijl volledig visualiseren, nog voor hij bestaat. Ze kan tot in detail ensembles samenstellen, omdat ze sterk visuele hersenen heeft. Dat is haar grootste talent.»

Ze lijkt me ook heel lief, mooi, en charmant.

Paul: «Ze is inderdaad ook heel lief, mooi en charmant.»

Je bent duidelijk trots.

Paul: «Ik ben heel, héél trots op haar.»

Coralie: «Kom, kom. Het is ook vooral dankzij jou. (tegen bandrecorder) Mosaert zou er niet zijn zonder Paul.»

Paul: «Mosaert zou er ook niet zijn zonder haar.»

Coralie: «Het is van ons samen. Ik ben trots op óns.»

Lijken jullie qua karakter op elkaar, of totaal niet?

Paul: «We zijn niet helemaal hetzelfde, maar we hebben wél heel veel gemeenschappelijke karaktertrekjes. We zijn allebei heel diplomatisch, en totaal niet contrair, en we zijn allebei even gepassioneerd. Men zegt weleens ‘opposites attract’, maar in ons geval klopt dat dus niet.»

Kunnen jullie op een verloren zondagmiddag ook eens lekker nietsdoen?

Coralie: «Bien sûr. Af en toe alles eens loslaten scherpt onze creatieve geesten net aan. We kunnen ons steeds béter ontspannen, vind ik. Ik zoek op zo’n vrije dag bijvoorbeeld heel graag vrienden en familie op. Want er zijn periodes waarin we door Mosaert wat afgesneden zijn van de wereld. En er zijn periodes waarin we die tijd inhalen, zoals nu. Ik hou wel van dat ritme. En ter ontspanning ga ik ook graag boksen, al doe ik dat nu even niet.»

Paul: «Ik speel graag op de PlayStation. Of ik maak muziek, natuurlijk. (lachje) Ik sport af en toe. En wat doe ik zo nog?»

Coralie: «We reizen ook vaak. Dat is misschien wel dé grootste rijkdom die we hebben: het feit dat we zo vaak kunnen reizen.»

Ik heb geen zin om herkend te worden op straat.

Coralie Barbier

Euh, ik blijf even hangen bij jou, Paul. PlayStation. Really?

Paul: «Dat stopt nooit, hoor. Zou je het mijn broer Luc vragen, zijn doel in het leven is om na zijn pensioen alléén nog PlayStation te spelen.»

Ik heb thuis zonen die eraan verslingerd zijn. En ik maar hopen dat zoiets passeert.

Paul: «Ah, dan moet ik je teleurstellen. Ik speel niet veel, maar als ik een spelletje heb dat ik graag speel? Dan speel ik het met gemak vijf keer na mekaar. Zo was er bijvoorbeeld ‘Inside’ – een heel poëtisch spel – waar ik echt gek op was. Ik beschouw die spelletjes als kunstwerken. Als een schilderij. Als een film. Het is een ervaring. Als het goed gemaakt is, neemt het je mee in een andere wereld, en dat is magisch.»

Coralie: «Paul ziet er vooral de esthetiek van in. En dat inspireert hem.»

Paul: «Zeker. Videogames hebben me geïnspireerd voor mijn album ‘Racine Carrée’. Zij die ‘Inside’ gecreëerd hebben, brachten nog een ander spel uit: ‘Limbo’. Dat heeft me dan weer geïnspireerd voor alle visuele zwart-witeffecten in mijn liveoptredens. Zo zie je maar dat inspiratie van overal kan komen.»

Ik zie vooral een goed excuus.

Paul: (lacht luid) «Voilà!»

Coralie: «Ik vind ook niet dat kinderen alléén maar of té vaak op hun PlayStation moeten spelen. Maar wie weet vinden ze er ook een creatieve link in, of inspiratie ...»

Paul: «... en worden ze later ook artiest!»

Paul, ik interviewde je ooit in het prille begin, ‘Alors on danse’ was net uit. Toen zei je dat je altijd overal te laat kwam. Is dat nog zo?

Coralie: (snel) «We komen nog altijd overal te laat! Maar ik denk dat het vooral aan mij ligt nu.»

Paul: «In mijn beginperiode was ik inderdaad altijd te laat – al te vaak omdat ik te lang stond te twijfelen over de juiste outfit – maar dat is intussen veranderd. Ik kleed me sneller aan, en als het eens niet honderd procent goed zit? Dan is dat niet meer het einde van de wereld.»

Coralie: «Wel schattig dat je zoiets in een van je eerste interviews verteld hebt. (lachje)»

Paul: «Het was toen ook écht een probleem, hoor. Ik deed mijn eerste tour en ik herinner me dat ik op een bepaald uur bij de tourbus moest zijn, maar dat ik regelmatig één tot twee uur te laat kwam. Daar stond dan heel de entourage te wachten. Dat was niet oké. Niemand durfde me erop aan te spreken, want ik was ‘de baas’, zo je wil. Tot er één iemand het wel deed, en ik mezelf natuurlijk niet kon verdedigen. Want die persoon had honderd procent gelijk. Dat heeft alles veranderd. Sinds die dag heb ik mijn leven gebeterd.»

Coralie & Stromae
Stephan Vanfleteren Coralie & Stromae

Coralie, jij stond altijd een beetje in de schaduw van Paul. Nu sta je naast hem. Hoe voel je je in die rol?

Paul: «Ze staat vóór me.»

Coralie: «Je overdrijft. (knipoogt) Het begint te wennen, maar in het begin vond ik het toch wat moeilijk. Het is niet mijn metier om interviews te geven. Ik ben alleszins blij dat ik Paul zo vaak bezig gezien heb. Hij was een beetje ‘mijn school’. Het stoort me absoluut niet om mee op de voorgrond te staan. Als het over mijn collectie, mijn werk gaat? Graag, maar anders niet. Mij gaat die positie in de schaduw zeer goed af, hoor. Ik heb geen zin om herkend te worden op straat.»

Is het altijd makkelijk om getrouwd te zijn met een wereldster?

Coralie: «Lief dat je dat vraagt. Het is niet altijd even makkelijk, maar ik ben eraan gewend geraakt. Paul doet ook erg zijn best om duidelijke grenzen te stellen. Als we onder ons zijn, of met familie, durft hij al eens een foto of handtekening te weigeren. Geloof me, ik wéét waarom ik geen zin heb om herkend te worden. Ik denk dat het voor hem zwaarder is dan voor mij.»

Paul: «Er zijn landen waar het cooler is. In Duitsland bijvoorbeeld kan ik gewoon rondlopen, geen kat die me daar kent. Ook Azië en de Verenigde Staten zijn nog oké. Maar ik moet dus wel vér gaan.»

De VS lijken me inderdaad héél ver om een weekendje rust op te zoeken.

Paul: (lacht) «Dat is waar. Maar ach, in België valt het ook goed mee, hoor. Ik vind de bekendheid bij momenten zwaar – dat ga ik hier niet ontkennen – maar ik ga ook niet klagen, want dit is wat ik zelf wilde.»

Achter elke sterke man staat een sterke vrouw: klopt dat in jullie geval?

Paul: «Dat mag je in ons geval evengoed omkeren.»

Coralie: «Paul heeft me in mijn carrière opgetild en gesteund, net zoals ik dat voor hem doe. Wat we samen hebben, hebben we samen gedaan.»

Paul: «Ik weet zeker dat ik hier in mijn eentje nooit geraakt zou zijn. Ik sta waar ik vandaag sta dankzij Coralie – evenals dankzij de rest van mijn entourage.»

Hoe gelukkig zijn jullie? Geef het maar een cijfer van nul op tien.

Coralie: «Zeven en een half. Omdat ik niet zo snel tevreden ben. Ik ben altijd hongerig naar nieuwe dingen. Of nee, maak er maar een acht van, op dit moment.»

Paul: «Ik ook een acht. Acht en een half zelfs. (lachje)»

Coralie: «Er mag nog een beetje ruimte zijn om te groeien naar tien, hè. En bovendien is het ook niet elke dag hetzelfde: soms is het wat meer, soms wat minder. Volgens mij is net dat de definitie van geluk: dat het geen regelmaat kent.»

Videogames inspireren me voor mijn muziek

Paul Van Haver

Hoe zien jullie jullie toekomst?

Paul: «Die vraag stellen we onszelf ook vaak, hè?»

Coralie: «Ja. Moeten we hier blijven, of verhuizen we naar het buitenland? Onze point d’attache is sowieso hier in België, we zullen ook altijd naar hier terugkeren, maar ik zie ons ooit wel rondreizen of tijdelijk elders wonen. Maar er zijn geen concrete plannen.»

Paul: «We zouden graag een animatiefilm maken, samen met Luc. Als dat vereist dat we pakweg een hele periode in Parijs moeten wonen? Graag. (denkt na) Soms heb ik zin om weg te gaan. Dan droom ik van een ander leven in een land waar niemand me kent. Bolivia of zo. Ik denk dat het goed is om me af en toe terug te trekken. Om dan telkens béter terug te komen. Nu bijvoorbeeld heb ik qua eigen muziek niks gedaan sinds 2015, en dat heeft me echt deugd gedaan.»

We zijn toch vooral blij dat je terug bent. Grand merci à vous.




6 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Sabine Van de Kerkhove

    Moet het niet zijn "4" handen op 1 buik ;-))

  • Juliette Francois

    Fijn zo. Gekukkige, creatieve en mooie mensen!

  • Jakke Troost

    Gelukkig voor jouw ben jij een mooie man, alain vandezande

  • Alain Krevits

    Stomae?

  • Eddy Van Hoorenbeeck

    Beste redactie, dit is geen reactie om te publiceren, maar... verander snel de titel van dit artikel. Die man heet niet Stomae (wat mij aan medische hulpstukken doet denken) maar wel Stromae.