Exclusief voor abonnees

Vlaamse Willem (42) en Finse Jonna (41) 20 jaar na ontmoeting op Mallorca nog steeds samen: “Hij volgde me overal. Nu heet dat misschien stalken”

Willem en Jonna ten tijde Mallorca, waar ‘het’ allemaal begonnen is
rv Willem en Jonna ten tijde Mallorca, waar ‘het’ allemaal begonnen is
Redacteur Lene Kemps gaat deze zomer op zoek naar vakantieliefdes die bleven duren. Hij herinnert zich van hun eerste ontmoeting alleen dat kleine, blonde Finse meisje dat hij zo mooi vond, zij ook nog een grote Duitse die hij probeerde te versieren. Twintig jaar en twee kinderen later kunnen Willem en Jonna daar luid om lachen.

Noem het kismet, het lot of toeval. Toen een zesdaagse vakantie naar feest-eiland Ibiza niet kon doorgaan, zei de reisagent dat Willem en zijn vriend twee weken naar Mallorca mochten. “We hadden er totaal geen zin in”, zegt de toen 23-jarige Willem Aerts. “Het klonk als een saaie bestemming, maar we hebben het toch gedaan, en maar goed ook.” Ook Jonna Eriksson (toen 22) had voor de zomer van 2001 een andere vakantie voor ogen: ze zou naar Portugal gaan, maar belandde door een overboeking op Mallorca. “Het is dat het zo moest zijn.”

Soms denk ik nog even terug aan dat prille begin. Je moet dat soort herinneringen koesteren

Willem

Ze zijn intussen negentien jaar samen en vestigden zich uiteindelijk in haar thuisland Finland. “We wonen in Vantaa, een prachtig voorstadje van Helsinki”, zegt Willem. “Achter ons ligt de natuur — we gaan elke avond zeker een uur wandelen —, maar ook de stad is binnen handbereik. Ja, ik voel me hier thuis. Jonna zegt dat ik elk jaar een beetje meer Fin word.”

Zoon Maxim (12) maakt zich klaar voor de voetbaltraining, dochter Aurore (10) komt even dag wuiven. Pa en ma halen herinneringen op aan die vakantieliefde die al zover weg lijkt.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Willem en Jonna zijn intussen negentien jaar samen en vestigden zich uiteindelijk in haar thuisland Finland
rv Willem en Jonna zijn intussen negentien jaar samen en vestigden zich uiteindelijk in haar thuisland Finland

Willem: “Er zijn momenten dat het net gisteren is dat we elkaar ontmoetten in club Riu Palace. Al staat het leven niet stil, en voel je aan alles dat je er niet jonger op wordt. Maar soms denk ik nog even terug aan dat prille begin. Je moet dat soort herinneringen koesteren, vind ik.”

Jonna: “De kinderen kennen het verhaal. Aurora vindt het best wel bijzonder en heeft al gevraagd of we met z’n allen eens naar Mallorca kunnen gaan. Ik denk dat ze graag zien waar ‘het’ allemaal begonnen is. Ooit gaan we er dus met de hele familie op vakantie.”

Over wie wie het eerst heeft gezien, verschillen de meningen. Willem beweert dat hij van bij het begin alleen maar oog had voor Jonna. Zij ziet hem nog flirten met een ander meisje.

Willem: “Noch dat meisje, noch het voorval zijn me bijgebleven. Als ik aan die eerste avond in de Riu Palace denk, zie ik alleen Jonna. Luide muziek, een massa mensen, en zij dansend in haar eentje. Ik vond haar meteen aantrekkelijk.”

Hij deed enorm veel moeite voor mij, daar moest ik wel van onder de indruk zijn. Hij heeft me een week lang het hof gemaakt

Jonna

Aanhouder wint

Jonna was niet op zoek naar romantiek en dus niet zo geïnteresseerd. Maar er zit waarheid in het aloude spreekwoord ‘de aanhouder wint’. “Hij deed enorm veel moeite voor mij, daar moest ik wel van onder de indruk zijn. Hij heeft me een week lang het hof gemaakt en dat had nog nooit iemand met zoveel toewijding en energie gedaan. Hij dook overal op waar ik was: hij achtervolgde me, kocht de portier van mijn hotel om om binnengelaten te worden... Misschien zou dat nu stalken heten. (lacht) Op het eind had ik geen weerstand meer. Ik dacht: deze man is niet van plan om op te geven, laat ik maar toegeven.”

Willem: “Ik had alleen oog voor haar, ik wilde haar zo graag beter leren kennen. Ik wist ook wanneer ze naar huis zou gaan, dus de laatste avond moest het gebeuren. Maar mijn vriend wou niet meer mee naar die club. Die zei: ‘Daar zijn we al elke avond geweest en je gaat toch weer de hele tijd achter dat meisje aan hangen zonder resultaat’. Ik wilde mijn vriend niet in de steek laten, dus maakte ik een deal: eerst een partijtje volleybal — wat hij wilde — en dan naar de club. Ik ben nog nooit zo vroeg in een discotheek geweest. Ik wilde niet het risico lopen dat ik haar zou missen. En zij kwam natuurlijk extra laat. (lacht) Maar we hebben elkaar toch gezien, gezoend en beloofd om contact te houden.”

Jonna: “Ik dacht: die zie ik nooit meer terug, daar hoor ik niks meer van. Maar hij belde bijna onmiddellijk toen ik thuis was. En vanaf dan elke avond, tot twee uur lang.”

Willem: “Ik kocht telefoonkaarten in het benzinestation. Skype bestond nog niet, dus ik belde tot mijn oren gloeiden.” (lacht)

Jonna: “Toen ben ik verliefd geworden. Door onze lange gesprekken leerde ik hem beter kennen en begon ik hem echt leuk te vinden. Toen werd het serieus voor mij en wist ik: dit is meer dan een vakantieliefde, ik heb mijn soulmate gevonden.”

Vóór Jonna was ik jong en dom: ik wou alleen uitgaan. Toen ik haar leerde kennen, zag ik een toekomst

Willem

Misverstanden

Willem: “Frustrerend was dat bellen ook wel. Mijn Engels was niet zo goed, dus ontstonden er veel misverstanden. Als ik zei dat ik afgesproken had met een girlfriend bedoelde ik ‘een vrouwelijke kennis’, maar Jonna reageerde dan begrijpelijkerwijze een beetje scherp. Maar elke avond wou ik haar horen. Ik leefde naar die gesprekken toe. Mijn ouders probeerden mijn gevoelens wat te temperen: ‘Het is maar een vakantieliefde, maak er niets té serieus van.’ Maar ik voelde dat het meer was dan iets vluchtigs. Ik was ook helemaal veranderd. Vóór Jonna was ik jong en dom: ik wou alleen maar uitgaan. Toen ik haar leerde kennen, zag ik een toekomst. Ik draaide overuren en werkte in het weekend om genoeg vakantiedagen te vergaren om naar Finland te gaan. Alles viel op zijn plaats.”

Na een maand van lange telefoons kwam Jonna op bezoek, in september 2001, meteen na 9/11. “Ik haalde haar op in een lege luchthaven, door het dolle heen, want ze was er! Ik ben toen nog een nieuw bed gaan kopen, want we zouden samen slapen en ik wou dat in de beste omstandigheden doen. Het was een superweek. We beseften dat dit iets kon worden.”

Jonna: “We realiseerden ons toen ook dat het moeilijk zou zijn, zo’n lange-afstandsrelatie. In Mallorca zweefden we op die wolk van vakantieliefde: alles is mogelijk, geen verplichtingen en alleen maar vrijheid. Nu moesten we ons beginnen te organiseren, beslissingen nemen.”

Hij kon niet aarden in Finland, dus ik dacht: dan verhuis ik naar België

Jonna

Na eindeloos gependel tussen Beringen en Helsinki — “Die trips kostten handenvol geld” — verhuisde Willem in mei 2002 naar Finland. Maar dat viel tegen. “Misschien was ik toen niet klaar voor zo’n grote stap, maar alles leek moeilijk. Ik vond een job, maar schoot niet op met de collega’s. Ik ergerde me aan de loodzware bureaucratie. Er waren plots allerlei obstakels waarop je in volle verliefdheid niet rekent. Maar ik bleef doorgaan. Als het ene niet werkt, probeer je iets anders, hé.”

Jonna: “Hij kon niet aarden in Finland, dus ik dacht: dan verhuis ik naar België. Ik vond het een erg mooi land en wist dat de mensen er warm en vriendelijk waren. Ik houd ook wel van die familiegerichte sfeer, van het feit dat je elkaar elke zondag ziet rond zo’n grote, gezellige tafel. Maar andere zaken liepen niet goed. De enige job die ik vond, was in een callcenter, en dat beviel me echt niet. En ook hier botsten we weer op veel administratie.”

Willem: “Je kan je niet voorstellen wat een nachtmerrie het was om haar in Beringen aan de juiste papieren te helpen. Terwijl Finland bij de Europese gemeenschap hoort. Toen ik op zeker moment wanhopig werd en vroeg waarom het zo moeilijk was, antwoordde de ambtenaar: ‘Als het makkelijk zou zijn, arriveerde hier elke week een buslading Finnen.’ Tja...”

Heel even hing de relatie aan een draadje. Jonna vond haar plaats niet in Beringen en wou terug, al was het maar om haar studie mediatechnologie af te maken. “Ik vond dat ik iets moest doen om onze band te verstevigen, dus heb ik haar ten huwelijk gevraagd”, zegt Willem. “In december 2003 zijn we getrouwd. En in 2004 heb ik de knoop doorgehakt en me in Finland gevestigd.”

In 2008 en 2010 volgden een zoon en dochter met koninklijke namen: Maximillian en Aurore.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Maximillian en Aurore
rv Maximillian en Aurore

Bergen verzetten

Jonna: “Wat ik zo in Willem waardeer, is dat hij altijd wil helpen. Ik kan hem echt alles vragen en niks is hem te veel. Op hem kan ik rekenen, ik vertrouw hem als niemand anders.”

Willem: “Zij heeft me veel geleerd: om op te komen voor mezelf en in mezelf te geloven. Jonna deed me beseffen dat ik alles aankan als ik hard genoeg werk. In België voelde ik me een beetje een mislukkeling: slecht op school, een losbol. Maar ik kan bergen verzetten sinds ik haar ken. Zij heeft me geleerd wat het is om volwassen te zijn en verantwoordelijkheid op te nemen. Ik was er verbaasd over hoe goed dat voelde.”

Ik ben erg blij dat mijn dochter in Finland opgroeit tussen al die sterke vrouwen. Er is hier veel meer gelijkheid tussen man en vrouw dan in België

Willem

Finse vrouwen zijn geëmancipeerd en weten wat ze willen. “Ze hebben hun standpunt en verdedigen dat voluit, maar dat apprecieer ik”, zegt Willem. “Ik ben ook erg blij dat mijn dochter hier opgroeit tussen al die sterke vrouwen. Er is hier veel meer gelijkheid tussen man en vrouw dan in België. Elke man doet zijn deel van het huishouden. Dat wordt verwacht.”

Finnen hebben de reputatie stuurs en gesloten te zijn, absoluut niet goed in smalltalk. Maar ook buiten de Belgische gemeenschap ginds heeft Willem vrienden gemaakt. “De zomers zijn hier prachtig. Iedereen komt buiten, we zien vrienden... Echt genieten. De winters, met hun lange en donkere dagen, blijven moeilijk, omdat ze altijd wel wat neerslachtige gevoelens met zich meebrengen.”

Elk jaar Finser

Jonna: “Ik zie hem elk jaar een beetje ‘Finser’ worden, wat meer gewend aan de lage temperaturen. In zijn eerste winter hier haalden we -30°C. Hij stond buiten met een blikje bier dat na tien minuten al bevroren was. Dat is wennen, natuurlijk.”

Willem: “Het heeft een tijd geduurd om mijn draai te vinden en vrienden te maken, maar dit is nu mijn thuis. Ik heb mijn eigen bedrijf in audiovisuele communicatie. Aurore zit op de balletschool. Maxim speelt competitievoetbal op hoog niveau. Ik heb zoveel wortels hier, dit is mijn leven.”

Elke dag gaan we wandelen en praten we nog evenveel als toen aan de telefoon. Het is alsof we al die jaren geleden een conversatie begonnen zijn die nooit is gestopt

Jonna

Jonna: “Elke dag gaan we wandelen en praten we nog evenveel als toen aan de telefoon. Het is alsof we al die jaren geleden een conversatie begonnen zijn die nooit is gestopt. Ik kan hem nog steeds alles vertellen. Elke relatie kent ups en downs, maar we kunnen een punt zetten achter elke ruzie of discussie, we raken er altijd uit. En dat allemaal door een holiday fling. Wie had dat gedacht?”

Willem: “Soms schiet het even door me heen: wat een geluk dat ik in Mallorca was en Jonna heb ontmoet.”

Jonna: “En dat die Duitse je niet wilde.”

Lees ook:

“Plan die zomer niet te vol, maak tijd voor natuur, hobby’s en ‘lekkere’ seks”: psychologen geven 7 tips voor een verkwikkende zomervakantie in tijden van corona (+)

Relatietherapeut Filip Geelen geeft advies in coronatijd: “Moeilijke discussie kan relatie net beter maken” (+)

Christine (55) en Paul (60) begonnen te daten in lockdown: “Door corona moet het wel traag gaan. Net goed” (+)