Exclusief voor abonnees

Verscheurd tussen passie en liefde: “Zoals ik naar de zee verlangde, wilde zij een gezin”

Foto ter illustratie.
Getty Images Foto ter illustratie.
Corine Koole interviewt over de raadselen van passie en affectie. Vandaag: Reno (81). Als jonge kerel had hij al beslist dat hij de zee op wilde, en plots kwam hij de liefde van zijn leven tegen. Maar Anneliese had natuurlijk andere dromen. Wat beslis je dan, en hoe kijk je daar als oude man op terug?

“Het stond eind jaren 50 vast dat ik met haar zou trouwen. We woonden in naburige dorpen in het Duitse Ostfriesland, gemeenschappen die leefden van landbouw en visserij. Anneliese ontmoette ik ­tijdens het jaarlijkse Klootschiesserfest. Ze droeg een zomerjurk en was flink van postuur. We hebben die avond niet veel gesproken, maar zijn na afloop hand in hand samen teruggelopen en haar hoofd – ze was maar iets kleiner dan ik – legde ze tegen mijn schouder. Twintigers waren we en tamelijk onervaren. Maar we pasten zo goed bij elkaar dat we die wanhopige fase van aantrekken en afstoten en peilloze onzekerheid oversloegen. We hielden van elkaar vanaf het moment dat we elkaar zagen.

“De stille plekken in het dorp waren snel gevonden. Daar begon het kussen en het zachte strelen van armen en gezicht, maandenlang ­volstond dat. Pas later kwam het voelen erbij en nog later wat je echte seks zou kunnen noemen. Alles, zowel het dialect waarmee we spraken als de nieuwsgierigheid waarmee we elkaar aanraakten, was vertrouwd op een manier die mij onbekend was. Onze ontwikkeling en behoeften gingen gelijk op. Toen we na een jaar fellatio ontdekten bijvoorbeeld, was dat niet omdat een van ons had gehoord dat dit bij seks hoorde, maar omdat we al snuffelend aan elkaars lichaam die mogelijkheid zelf ontdekten. Zoals je je op reis het meest hecht aan de plekken waar je zonder reisgids bij toeval belandt. Het besef dat we iets meemaakten wat twee jonge mensen maar ­zelden meemaken, zo zuiver en vol eerlijke ­toewijding, zorgde voor fantastische jaren.

“Maar bij mij thuis, een familie van ­hardwerkende boeren, hadden ze niks op met dit eenvoudige vismeisje. Mijn vader had liever gezien dat ik met een boerendochter thuis was gekomen met wie ik de boerderij over kon nemen. Hij sprak maanden niet met me.

“Andersom was ik bij haar altijd welkom. Ik zie nog vader Bernd bij de deurpost staan wanneer we ’s avonds in onze mooiste kleren uitgingen: ‘Ik zou nog een keer zo jong willen zijn als jullie twee’, zei hij dan. Ik zag weemoed in zijn ogen als zijn dochter haar wang even zacht tegen de mijne duwde, maar ik was te jong om daar een waarschuwing in te herkennen. Ja, we zouden trouwen, zo had ze dat graag gewild.

Schijnkeuze

“Lang voor ik haar ontmoette, had ik mijzelf echter een heel andere toekomst beloofd. Ik wilde ontsnappen. Weg uit het grauwe Noord-Duitsland, weg van mijn nijvere, humorloze en strenggelovige vader die mijn hele toekomst als erfgenaam van de boerderij had vastgelegd. Al toen ik heel klein was, stond ik aan de kade van ons kustdorp en keek uit over zee. Ik verlangde naar de dag dat ik aan boord kon stappen van een van die schepen die naar Brazilië of Amerika gingen, of naar een van die andere verre bestemmingen met palmbomen en vrolijke mensen. Mijn onrust was groot en het idee dat een ander de loop van mijn leven zou bepalen, welke ander, welk leven dan ook, was onbestaanbaar. Ik heb het nooit echt kunnen vinden met mijn vader, hij heeft mij nooit begrepen. En toen Anneliese rond mijn 20ste ineens kalm en zeker een arm om me heen sloeg en mij met die arm, met dat gebaar, een nieuw soort liefde gaf waaruit vertrouwen sprak, verdween mijn onrust niet. Er kwam gewoon verwarring bij.

“Twee jaar zijn we samen geweest. Zoals ik naar de zee en naar verdwijnen verlangde, ­verlangde zij naar een gezin. Niet naar een ­zeeman die maanden van huis zou zijn. Een paar keer zei ze heel duidelijk: als je weggaat, de zee op, dan is het uit tussen ons. Maar ik was toen al bezig met mijn opleiding tot scheeps­ingenieur. Moest ik dat opgeven? We waren zo verliefd. Het was zo duidelijk: zij of ­niemand. En tegelijk wisten we dat die keuze een schijnkeuze was. Ik kon niet anders dan ontsnappen aan de stijve rechtschapenheid, het voorspelbare, het neerdrukkende, het ­christelijke geloof van mijn geboortegrond. Ik moest wel.

“Op een avond, 19 augustus 1960, besloten Anneliese en ik te breken. Zij zag in dat we beter elk ons eigen weg konden gaan. Niet lang daarna vertrok ik aan boord van een zeeschip waar ik ging werken in de machinekamer.

“Maar ze heeft me nooit ­verlaten. Ze is getrouwd, heeft kinderen gekregen, al haar wensen kwamen uit. En toch is ze in mijn gedachten altijd de mijne gebleven. Ik heb veel vrouwen leren kennen overal ter wereld, gestudeerde ­vrouwen, prostituees, huisvrouwen, echte lady’s. Vijftig jaar geleden ben ik zelfs getrouwd. Als technicus op een groot handelsschip verkeerde ik niet bepaald in een omgeving waar romantiek welig tierde. Maar Anneliese was altijd bij me. Nog steeds, bijna zestig jaar later, mis ik haar. Ik heb vele malen rond de wereld gevaren en heb bereikt wat ik wilde, maar nu, op mijn 81ste, weet ik dat echte liefde niet voor het oprapen ligt.

“Ze is nooit boos geweest, heeft me niets ­verweten. Doodongelukkig maar vreedzaam zijn we die zomerdag uit elkaar gegaan, huilend. Tot haar dood in 1985 is ze in Ostfriesland blijven wonen. Soms bezoek ik haar graf en prevel zacht in ons plat Duits: ‘Danke Anneliese, ­vergeef me mijn achteloosheid’. Maar ook dan is de zee nooit ver weg.”




2 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Tina Colpaert

    Zielig als je dingen gemist hebt waar je naar verlangde ooit en nu nooit meer waar worden!

  • Jacques Deceuninck

    Als je 's nachts op dek de her en der verlichte kustlijn zag voorbij glijden verlangde je naar een warm nest langs de waterkant. Eens aan de waterkant en je zag in de verte scheepslichten verlangde je naar de zee. Moeilijke keuze, als jongere kies je rapper voor het warme nest, als oudere primeert de zee....