Sharing is caring: 6 lezers vertellen hoe ze elkaar ontmoet hebben

Getty Images
‘Geloof je in liefde op het eerste gezicht? Of wil je dat ik nog eens voorbij loop?’ Dat slechte openingszinnen meestal dikke missers zijn, moeten we je niet meer vertellen. Maar gelukkig wordt er in de meeste gevallen geen beroep op gedaan. Elke relatie kent een originele start, de ene al wat specialer dan de andere. Naar aanleiding van valentijn polsten we naar jullie bijzondere ontmoetingsverhalen en kozen we de leukste eruit. Een bloemlezing. 

Prijsduif

“Bijna 4 jaar geleden, op 14 februari, was er in de balzaal van de Vooruit in Gent een ‘Message Party’. Voor diegenen die het concept niet kennen: elke aanwezige krijgt een sticker met een persoonlijk nummer toegewezen die verbonden is met jouw gsm-nummer. Via een centraal nummer kan je dan de hele avond anoniem berichtjes sturen naar leuke singles.

Ik had die avond al enkele sms’jes gekregen met typische complimentjes zoals ‘Mooie glimlach’ of ‘Hey, leuk meisje. Wat is je naam?’ Maar ik had elke kans om te antwoorden laten liggen. Tot ik een droog, maar ludiek sms’je kreeg: ‘Prijsduiveke’. Aangezien ik wel van humor houd en daar ook naar zoek bij een partner, besloot ik om deze keer wel te reageren. Gelukkig maar. Ik heb heel de zaal doorzocht naar het specifieke nummer dat op haar T-shirt kleefde en zo zijn we aan de praat geraakt.

De term ‘Prijsduifke’ is sindsdien blijven plakken en momenteel zijn we 3,5 jaar samen. Waarom we nog een half jaar gewacht hebben om een koppel te vormen? Wel, de week erna zagen we elkaar terug op een ander feestje in het Gentse. Toen hebben we voor het eerst gekust. Maar op die avond heb ik haar ook verteld dat ik een week later vertrok op Erasmus. We wilden het toch een kans geven, omdat we beiden wisten dat dit meer dan een fling kon zijn. We hebben al die maanden gechat, geskypet en zelfs old fashioned brieven geschreven en verstuurd. Met succes. Eenmaal terug in Belgenland werden we officieel een koppel.” 

De rechtbank 

“Dit jaar zijn Maxim en ik vijf jaar samen. Het begon allemaal... in de rechtbank! Wij zijn allebei advocaat en zagen elkaar veel in het gerechtsgebouw. Tussen de echtscheidingsprocedures door werd er al eens gebabbeld. Als advocaat gebeurt het immers vaak dat je lang moet wachten.

Op een bepaalde dag moest ik naar het Vredegerecht van Oostende. Maxim was er ook. Na opnieuw uren wachten, besefte ik dat ik mijn parkeertijd moest verlengen. Weglopen uit de zittingszaal ging niet meer, en ik slaagde er niet in om met mijn gsm de parkeertijd te verlengen. Gelukkig stelde Maxim toen voor om een sms’je te sturen. Hierdoor moest ik wel zijn gsm-nummer vragen om hem te kunnen verwittigen wanneer mijn parkeertijd stopgezet moest worden.

En van het één kwam het ander... Na het sms’je volgden er al snel veel andere sms’jes en Whatsapp-berichten, broodjes over de middag, aperitiefjes in Oostende... Tot we uiteindelijk op 04/06/2014 ‘op date’ gingen. We aten iets in een restaurantje in Brugge. Het werd een supergezellige avond, die resulteerde in een hele fijne en liefdevolle relatie.” 

Let’s get fit

“Ons verhaal begon op 11 mei 2013. De dag waarop de deelnemers van het VTM-programma ‘Let’s get fit’ samen met iedereen die dit wou vijf km zou lopen. Ik had me hiervoor ingeschreven. Met de bus werden we vanop de parking van de Heizel in Brussel naar de VTM-studio’s in Vilvoorde gevoerd. 

Op de bus waar ik op zat, stapte een knappe man op. Er zat nog niet zoveel volk op de bus, dus plaats genoeg om ergens te gaan zitten. Groot was mijn verwondering toen deze knappe man vroeg of hij naast mij mocht zitten. De hele rit hebben we gebabbeld. Intussen had ik op zijn rugzak ook gezien dat we niet zo ver van elkaar woonden. Eenmaal toegekomen gingen we elk onze eigen weg, maar ik bleef hem wel zoeken. Ik vertrok zonder hem nog gezien te hebben. Tot hij me plots voorbij kwam gelopen.

Aan de finish kwam hij terug naar me toe om me te feliciteren. Gelukkig stond zijn naam op zijn borstnummer, want die wist ik nog niet. Eenmaal thuisgekomen heb ik hem dan ook direct opgezocht op Facebook en toegevoegd. We zijn beginnen praten en de dag erna ben ik gaan supporteren voor hem op de Stadsloop in Gent. Ondertussen zijn we bijna zes jaar verder en zijn we nog steeds samen. Meer zelfs: we zijn al drie maanden de trotse ouders van ons dochtertje Juliette.”

Zangeres zoekt band

“Mijn vrouw en ik hebben elkaar ontmoet via een zoekertje: ‘zangeres zoekt band’. Ik werkte toen als gitaarverkoper in een muziekwinkel in Leuven. Mijn toenmalige collega’s wisten dat ik op zoek was naar een zangeres voor mijn muzikaal project. Patricia (nu 10 jaar mijn echtgenote) wandelde de winkel binnen en had een papier bij met ‘zangeres zoekt band’ om op het zoekertjesbord in de winkel te hangen. Haar gsm-nummer stond erop.

Ik was destijds even met een klant bezig en toen ik mijn collega’s tegenkwam, zeiden ze dat er net een knap meisje was langs eweest die een band zocht. Eerst wilde ik hen niet geloven, omdat we vaak pratical jokes met elkaar uithaalden, maar toen heb ik toch het nummer gebeld. Toen Patricia echt bleek te bestaan, heb ik meteen het zoekertje van het klembord getrokken, zodat ik geen concurrentie had. Intussen zijn we 10 jaar gelukkig getrouwd en hebben we twee meisjes van 5 en 7. Qua muziek spelen we af en toe nog op trouwfeesten en recepties, maar door de kindjes is dat iets minder geworden. De uitnodiging voor onze trouw was dan ook met een knipoog: ‘zangeres found a (hus)band’.”

Tafeltennis

“Ik was al jaren competitiespeelster bij een tafeltennisclub. Er kwam op een zekere avond een nieuwe speler bij. Hij was niet ervaren, en daarom werd hij ook bij de recreatie ingezet. Op die bewuste avond speelde ik voor mijn ploeg een belangrijke wedstrijd. De tafel naast mij was de recreatietafel. De nieuwe aanwinst speelde daar zo uitbundig, dat ik mij niet kon concentreren. Dat heb ik hem dan ook met enkele harde woorden duidelijk gemaakt. Maar na de wedstrijd kwam ik in de gang ‘onze nieuweling’ tegen, die zich verontschuldigde voor de overlast. Hij bood mij een traktatie aan om het goed te maken. En mijn harde woorden verdwenen als sneeuw voor de zon.

De weken daarop keken we iedere donderdag uit naar elkaars aanwezigheid. Er werd menig grapje verteld en koffies gedronken. Bij de koffie hoort een koekje en we vonden er niets beter op dan een stukje van het koekje af te breken en dat steels naar mekaar toe te schuiven. En wij maar denken dat niemand iets merkte. Blijkbaar straalden we gewoon.

Enkele maanden later kreeg ik van W. de vraag of ik samen met hem naar de Ardennen wilde gaan en een week in La Roche wilde verblijven. Met veel plezier nam ik die uitnodiging aan. We verbleven in een leuke chalet, heerlijk in de bossen. Hij had voor mij een leuke verrassing: ik kreeg iedere ochtend een brief met een mooie tekst, verwijzend naar ons samenzijn. Wij hebben veel gepraat, en hadden het gevoel alleen op de wereld te zijn. We wandelden en kookten samen, alsof het nooit anders was geweest.

Als we terug thuis waren, tjah, misten we elkaar enorm. Daarom besloten we om samen verder te gaan. De lieve briefjes die we schreven, gingen dan bij de boterhammen voor op het werk. Meestal had ik het al snel gelezen, nog voor ik op mijn werk toekwam. We zijn nu dertig jaar later, en die kleine attenties naar mekaar toe blijven wij nog steeds zo leuk vinden. Zelfs nu we 72 en 79 jaar zijn, vinden we er nog plezier in om elkaar te verrassen. Stiekem durf ik een valies inpakken, om hem te ontvoeren voor een weekend aan zee. Zalig. In een doosje - dat ik in de auto verborg - vond hij zand en schelpjes, en dan wist hij waar de ontvoering naartoe ging. Ik denk dat we heel ons verdere leven zo speels gaan blijven. Wat een pingpongballetje al niet te weeg brengt!”

‘Creep’ 

“Stijn had me ontmoet op een avondje in Leuven in 2003. Hij wist alleen dat ik Elke heette en wat ik studeerde. Hij had me zijn nummer gegeven, maar ik had hem nooit gebeld. Teleurgesteld heeft hij naar het secretariaat van mijn opleiding gebeld en een smoes verzonnen over hoe een vriendin op Erasmus ging en hij een verrassingsfeest wilde organiseren. En - je raadt het al - daarvoor wilde hij iemand van haar vriendinnen uitnodigen (een zekere Elke). Het secretariaat wilde mijn nummer echter niet geven en dan is hij alle Elke’s uit de e-mailadressen van de KUL beginnen mailen tot hij me gevonden had. Ik was wel een beetje in shock. Mijn zus raadde me af om af te spreken met deze creep en zei dat hij vast een stalker moest zijn. Ik was toch geïntrigeerd en sprak toch af.”




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.