Exclusief voor abonnees

Schrijver Peter Terrin eert de vrouwen in zijn leven: “Een blik over de schouder, hooguit, niet van begeerte, van verbazing”

Getty Images
Elke week eert een bekende man een vrouw, of meer dan een als hij dat wil.

In mijn jongste roman, Patricia, mijmert het hoofdpersonage, een vrouw van negenendertig, over haar parcours in de liefde. Ze verwondert zich. Ze heeft het gevoel dat andere vrouwen weten wanneer ze door een man begeerd worden. Zij weet het nooit, al acht ze zichzelf niet onaantrekkelijk. Ze heeft geen besef van het effect dat ze op mannen heeft. Ze vindt het bijna absurd om ervan uit te gaan dat ze in de ogen van een ander onweerstaanbaar zou kunnen zijn.

Het is geen toeval dat deze vrouw de hoofdpersoon in Patricia geworden is. Romans worden geschreven voor en door de twijfelaars onder ons. Deze vrouw maakt zich weliswaar elke dag mooi, maar ze is allesbehalve een vrouw die zich optut met haar schoonheid. Vrouwen die zich ostentatief laten voorstaan op de bekoring van hun fysieke verschijning kunnen mij matig boeien. Een blik over de schouder, hooguit, niet van begeerte, van verbazing.

Schoonheid is, zoals algemeen bekend, in het oog van degene die kijkt. Ze is dus voor iedereen anders, en niet afdwingbaar. In die zin is de schoonheid van een vrouw als kunst of literatuur. Ik hou van stille boeken, ingetogen en zoekende verhalen die mij ontroeren omdat ze niet om mijn ontroering bedelen. Boeken met het vermogen om aan het alledaagse een bijzondere glans te geven.

Ik hou van mijn vrouw. Ik werd verliefd op haar eigenzinnigheid en warmte, en ja, ook op haar hoge jukbeenderen. Op 1 mei, precies twintig jaar geleden, kusten we voor het eerst, op een leeg Sint-Baafsplein in Gent, om zes uur ’s morgens. We luisterden naar een adembenemend concert van merels. Het is fascinerend te bedenken hoe we elkaar veranderd hebben, en hoe we telkens weer op die nieuwe ander verliefd geworden zijn. In mijn ogen is ze de mooiste vrouw, ik heb lang gekeken en ik heb het gezien. Ze is mooi omdat ze niet weet dat ze onweerstaanbaar is. Ze zou de gedachte absurd vinden.

Ik hou van mijn dochter, een meisje dat stilaan een vrouw wordt. Toen ze heel klein was, ging het fout in haar hersenen. Ze was kwetsbaar en ze was sterk. Ze heeft zich nooit laten stoppen door haar beperking. Ze heeft de taal herwonnen, haar evenwicht gevonden. Ik kijk en ik zie schoonheid in haar wilskracht en moed.

Ik hou van mijn moeder. Onlangs ging het fout in haar hersenen. Ze is breekbaar en zit gevangen in stilzwijgen. Ze is grijs, haar leeftijd die ze altijd makkelijk op afstand hield, heeft laf van haar zwakte gebruikgemaakt en voorsprong genomen. Het breekt mijn hart dat ze niet krijgt wat ze in dit leven verdient. Voor de wereld is mijn moeder een bejaarde vrouw in een rolstoel, maar ik heb goed gekeken en zie alleen maar schoonheid.

Peter Terrin

• 50 jaar, schrijver en fotograaf

• brak in 2012 door met Post Mortem, waarmee hij de AKO Literatuurprijs won, zijn jongste roman Patricia (2018) gaat over een vrouw in crisis

• gehuwd, heeft een zoon en een dochter




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Catherine MISTIAEN

    Al eeuwenlang bezingen romantische troubadours de vrouwen, worden vrouwen geëerd in muziek en schilderijen en gedichten. Eigenlijk niets nieuws onder de zon. Maar omgekeerd: vrouwen die mànnen eren, heb ik nog niet veel meegemaakt.