Exclusief voor abonnees

Onze journaliste draaide een week mee in een erotheek: “Je raadt nóóit wat mensen hier kopen”

Onze journalist Nadine Van Der Linden zette zich in 2017 een week achter de kassa bij Libidos in Herentals, voor een reeks over liefde, macht en fantasie.
Joel Hoylaerts Onze journalist Nadine Van Der Linden zette zich in 2017 een week achter de kassa bij Libidos in Herentals, voor een reeks over liefde, macht en fantasie.

Nu in tijden van corona wordt aangeraden om thuis te blijven, hebben we met z’n allen meer tijd om te lezen. Daarom doken we in ons archief en maakten we een selectie van de beste artikelen van de afgelopen jaren. Vandaag brengen we het eerste artikel uit de zomerreeks ‘Een week in de erotheek’ dat in de zomer van 2017 in Het Laatste Nieuws verscheen.

De verkoop van seksartikelen floreert in Vlaanderen. Zodanig zelfs dat er vacatures worden geplaatst voor verkopers van zulk volwassen speelgoed. Onze journaliste Nadine Van Der Linden kreeg een late roeping en ging een week meedraaien in de Libidos Erotheek van Herentals. “Zo sta je dus op een juni-avond achter een kassa, ergens in Herentals, en spreek je de zin uit die je eigenlijk nooit van jezelf had verwacht, en je ouders waarschijnlijk ook niet: “Die glazen dildo? Dat is 29,90 euro, mijnheer. Bedankt en veel plezier ermee.”

De advertentie waarmee het allemaal begon, verscheen op 20 maart 2017 op de website van uitzendbureau Manpower. Verkoper van seksspeeltjes. “Ervaring met de producten is niet nodig”, klonk het geruststellend. “Interesse in het gamma is wel een must.” De vacature was er één van de Nederlandse Pabo-keten en raakte snel ingevuld. Maar wij bleven dus met vragen zitten. Wat kopen mensen eigenlijk in dat soort winkels? Hoe gedragen ze zich? En als je alle randanimatie wegneemt, wat zoeken ze daar echt, emotioneel? Je denkt er dus over na. Je wil liefst niet in een groezelig winkeltje in een stationsbuurt staan, naast een zwijgzame Albanees. Anderzijds hoeft het ook niet ‘100% vrouwvriendelijk’ te zijn, met paskamers in poezelig fluweel en overal de mythische kracht van de yoni van de vrouw. We wilden een brede kijk voor deze reeks, en dus ook mannen gadeslaan. Een staalkaart van Vlaanderen, zeg maar. Dus neen, liever ook geen anonieme, internationale keten, met verkoopsters die ook maar hun uren staan te kloppen, tussen de zweepjes.

‘Veel plezier’

Zo kom je vanzelf uit bij Libidos. De eerste eroticaketen van ons land met vestigingen van het West-Vlaamse Oostkamp tot het Limburgse Hasselt. Een cliënteel dat bijna fiftyfifty uit mannen en vrouwen bestaat. En twee Vlaamse eigenaars, Bert De Keuster en Luc Ceulemans, die joviaal zeggen: ‘Kom maar af!’ Als standplaats wordt Herentals gekozen, één van de ruimste vestigingen: gelegen aan een drukke steenweg, het type gebouw waar net zo goed een kledingwinkel kan zijn, lang geleden was het overigens een handel in dierenvoeder. “Soms komen oude mensen hier nog wel eens om zaad vragen”, grinnikt eigenaar Bert. Soit, het is een soort superette, met parking voor vijf auto’s, twee schuifdeuren, en daarachter een ruime winkel, met een parcours dat van ‘soft’ naar ‘minder soft’ gaat. Denk: je begint bij wierookstokjes, en je eindigt bij touwen. Denk: je begint bij rozenblaadjes en je komt uit bij tepelklemmen. U snapt het.

Een oer-Vlaams koppel. Beide rond de 50, ietwat uitdijend rond het middel. Mijnheer in een hemdje met korte mouwen, mevrouw in een rechte rok tot op de knie. “Wij zoeken een vibrator!”, wordt verrassend jolig vanaf de deur geroepen

Nadine Van Der Linden

Om eerlijk te zijn, mijn grootste zorg waren aanvankelijk niet die tepelklemmen, maar de simpele vraag: komt daar eigenlijk volk over de vloer? Het feit dat eroticaketens naar personeel zoeken, wijst in die richting, maar je kan tegenwoordig toch alles via het internet kopen? Thuis laten afleveren, in alle gemak en discretie? Maar nog maar pas heb ik in de winkel in Herentals mijn handtas achter de kassa gezet, en kennisgemaakt met één van de vaste verkopers, Peter Smolders, of daar gaan de schuifdeuren al open. Een oer-Vlaams koppel. Beide rond de 50, ietwat uitdijend rond het middel. Mijnheer in een hemdje met korte mouwen, mevrouw in een rechte rok tot op de knie. “Wij zoeken een vibrator!”, wordt verrassend jolig vanaf de deur geroepen. “Hoeveel moet ge d’r hebben?”, antwoordt verkoper Peter, nooit verlegen om een kwinkslag. Mijnheer zet zijn zonnebril af. “Eentje zal wel goed zijn, zeker? Het is allemaal al duur genoeg, jom.” (We zitten in de Kempen.) Mevrouw giechelt, drukt zich een beetje tegen haar ‘jom’ aan. Ja, de sfeer is goed. Even later wordt een Magic Finger op de toonbank gezet. “Een glijmiddeltje, dat hebt u?”, vraagt Peter, op de toon waarop ze in schoenwinkels wel eens vragen of je thuis al een spray hebt, om je nieuwe schoenen mee te behandelen. “Ja, dat heb ik nog liggen”, antwoordt mijnheer, ook op dezelfde toon als in schoenwinkels. “Veel plezier”, overhandigt Peter het zakje. En ze zijn weg.

Regel 1: níet direct aanspreken

De volgende, al. Een man in fietskledij stapt binnen, zijn helm in de hand. Fietsen verzet de gedachten, dat is bekend, maar blijkbaar toch in allerlei mogelijke richtingen. Hij gaat bij de dvd’s kiezen. Vaste klant, fluistert verkoper Peter. Terwijl de man rustig door de doosjes bladert, maken we even kennis. Peter is een fervent amateur toneelspeler, maar werkt ook al 26 jaar bij Libidos, en ik vermoed dat hij zelfs aan mijn grootmoeder nog iets zou kunnen verkopen, zo vlot is hij. Intussen blijft de coureur kiezen, en dat is dan ook meteen één van mijn eerste vaststellingen: de meeste klanten brengen best wel veel tijd door in een eroticawinkel. Ze doen hun toer langs de rekken, soms met de armen achter de rug gevouwen, alsof ze door een museum slenteren. Af en toe blijven ze even stilstaan en houden ze het hoofd scheef, als proberen ze een schilderij in zich op te nemen. In werkelijkheid staan ze voor een doosje ‘Cock Cage Electrosex Stimulator’, en ook dat proberen ze enigszins te begrijpen, allicht. 

Alleen al in de ruime dvd-bakken van de erotheek ligt iets voor ieders appetijt. En ménsen! Die appetijt is in Vlaanderen seksueel duidelijk even verscheiden als hij culinair is. Er zijn liefhebbers van Thais, zie ik. Savoureurs van Franse wentelteefjes, met twee of drie op een bedje

Nadine Van Der Linden

Klanten direct aanspreken gebeurt in de erotheek niet, of hoogst zelden. Allicht heeft de ervaring geleerd dat ‘Kan ik u ergens mee helpen?’ averechts werkt, op mensen die zich doorgaans wel op hun gemak lijken te voelen, maar zich toch niet bekeken willen weten. Anderzijds is service één van de pluspunten van een winkel. En dus wordt vaak een galante middenweg gekozen: als Peter ziet dat een klant aarzelt, gaat hij vlak naast het twijfelgeval wat doosjes schikken die al lang perfect geschikt staan. Door even in beeld te lopen, geeft hij de klant de kans om hem zelf aan te spreken. Doorgaans zijn mensen echter te geconcentreerd. Er ís ook zoveel, natuurlijk. Alleen al in de ruime dvd-bakken van de erotheek, waar de coureur dus volop staat te neuzen, ligt iets voor ieders appetijt. En ménsen! Die appetijt is in Vlaanderen seksueel duidelijk even verscheiden als hij culinair is. Er zijn liefhebbers van Thais, zie ik. Savoureurs van Franse wentelteefjes, met twee of drie op een bedje. Mannen die van vroege primeurs houden, mannen voor wie het later op het seizoen mag zijn. Mensen voor wie een snelle hap genoeg is. Maar ook flinke eters: zeven gangen, en dan nog een sigaretje. Enzovoort.

Hup, dvd’s los in de koersbroek

De wielrenner heeft gekozen. Hij houdt van mals vlees. Bij het afrekenen wordt zoals steeds een klein, zwart zakje aangeboden om de marchandise in mee te nemen. “Niet nodig”, zegt de man, die duidelijk geen zin heeft om zijn volgende kilometers af te malen met een zwiepend pakketje seks aan zijn stuur. Hij haalt de twee schijfjes uit de respectievelijke doosjes, trekt met zijn linkerhand achteraan zijn koersbroek open, en steekt vervolgens met zijn rechterhand de films achteraan weg. Verbouwereerd zie ik hoe hij op zijn klikschoenen weer naar buiten wandelt. Hoe moet een mens nu ooit nog normaal naar mannen in een koersbroek kijken? Láng valt er echter niet te bekomen, in een erotheek. De schuifdeuren gaan alweer open. Vier jonge mensen, drie jongens en een meisje, wandelen naar binnen en komen hun identiteitskaart tonen, want ze zien er nog piep uit, en onder de 18 jaar is het betreden van de zaak niet toegelaten. Maar ze zijn wel degelijk meerderjarig, twee van de jongens zijn zelfs 19. Grappig, denk ik, zo’n stelletje jongelui die voor het eerst in een erotheek komen, en allicht met een giechel en een rood hoofd langs de rekken zullen lopen. Een beetje zoals ik me zelf voel. Ja, hallo. 

Laatst stond hier een man met een opblaaspop. ‘Voor een vriend.’ Ik rekende de 250 euro af en dacht bij mezelf: ‘Amai, jullie hebben een goede vriendschap’

Peter Smolders,

Pijlsnel en doelgericht stapt het groepje op één van de rekken af. Deze jongelui weten van wanten. Nog geen minuut later staan ze aan de kassa met een kunstvagina van 29,90 euro. “Een cadeau voor een vriend”, zegt één van de jongens. Peter rekent professioneel af. Ik kijk even naar het meisje. Een meisje van 18 dat op een middag in juni met drie jongens een vleeskleurig presentje komt kopen. Ik besef dat ik op mijn 18 toch nog op een ander punt in mijn leven stond. Ik kijk het viertal nog even na, terwijl ze samen in een sportief autootje stappen. Hoe zou dat cadeau dan eigenlijk bedoeld zijn, voor die vriend? Jolig, zoals op een vrijgezellenavond waar de aanstaande bruidegom nepborsten krijgt voorgehangen? Een soort rite de passage? Of willen ze kwetsen? ‘Jij kan toch niks beters krijgen, jongen’? Wie weet het? Peter heeft weliswaar lichte twijfel bij het cadeautje. “Er wordt hier wel héél vaak iets voor een ander gekocht”, zegt hij, uit ervaring. “Laatst stond hier een man met een opblaaspop. ‘Voor een vriend.’ Ik rekende de 250 euro af en dacht bij mezelf: ‘Amai, jullie hebben een goede vriendschap.’ Het mag duidelijk iets kosten, bij de Vlaming, als het voor zijn vrienden is. (lachje)”

Overdag klerk, ‘s avonds slaaf?

Daarmee is mijn start in de erotheek genomen. En na één middag weet ik al wat de komende dagen mijn grote plezier gaat worden: telkens als die schuifdeuren zich openen, proberen te voorspellen wat de klant in kwestie komt kopen. Ik verklap het u nu al, beste lezer: het lukt me bijna geen enkele keer. Daarin verschilt seks duidelijk van eten, die andere levensbehoefte van de mens. Het postuur van een man of vrouw geeft wel eens een indicatie van wat er zoal in de koelkast staat. Maar dat liefdesleven?! Een mysterie. Er stapt een knapperd de winkel binnen en je denkt: hola. Een pakje van acht condooms met aardbeiensmaak, één voor elk van zijn meisjes? Mis. Hij stapt op de films af, en komt naar de kassa met een hoesje waarop vijf jongeheren staan, en hun iets oudere eigenaars. Er stapt een sullig type binnen. Zijn ze dát, vraag je jezelf af? Zijn dat de mannen die hier ‘de mondknevel met luxebit’ komen kopen, die momenteel in de afprijsbak ligt voor 25 euro? Overdag een nette kantoorklerk, en ‘s avonds de kelder in, met een kous over hun kop en een bal in hun mond? Niks van. Even later staat de schlemiel met wierookstokjes en een romantisch spelletje aan de kassa, als een brave ziel, en ik schaam mij om mijn eigen vooroordelen. Aanziet de mens, ge kent hem niet. Toch gaan we proberen die ‘mens’ de komende dagen verder te begrijpen. Kijkend, observerend van achter die winkeltoog. Met genoeg duidelijkheid als het moet, en tegelijk toch nog iets om aan de fantasie over te laten. Want één ding weten we wel zeker, na een week in de erotheek: de Vlaming heeft meer dan fantasie genoeg.

Volgende week brengen we een nieuw topartikel uit het archief van HLN.be. Lees onze topstukken in dit dossier.

Lees ook: 

Gouden tijden voor online sekswerk: “Ik verdien nu zo’n 20.000 tot 30.000 euro per maand” (+)

Nora Monsecour (22), de inspiratiebron voor Belgische oscar-inzending ‘Girl’: “Vlak voor mijn operatie zei ik: wat er ook gebeurt, maak het af. Ik ga niet als een jongen de kist in” (+)

Margolie houdt er een affaire op na mét medeweten van haar echtgenoot: “Van de deur tot het bed, dat duurt tien seconden bij ons” (+)