Exclusief voor abonnees

Niels (31) is al drie jaar stiekem verliefd op Laura:
“Dertien jaar geen meisje meer gekust. Dan schéélt er toch iets?”

Beeld ter illustratie.
Unsplash Beeld ter illustratie.
Geheimen. We steken ze weg, houden ze stil, bewaken ze met ons leven. Redactrice Sabine Vermeiren luistert elke week naar een Vlaming die wél praat. Eén keer alles op tafel. En dan nooit meer. Vandaag: zijn eerste lief had hem ­keihard bedrogen en Niels had van vrouwen z’n buik vol. Tót hij botste op Laura. Mooi, blond, single. Niels viel als een blok voor haar. Maar de angst om een blauwtje te lopen, verlamt hem nu al drie jaar. Laura weet nog altijd van niks en ­intussen tikt de klok. Al ­dertien jaar geen meisje meer gekust.

Ook een geheim? Mail naar sabine.vermeiren@persgroep.be.

Zeggen dat hij ‘bekend’ is zou ­overdreven zijn. Maar toch. De kans dat u ’m ooit al zag op uw televisie is niet gering. Niels figureert ­weleens in Vlaamse fictiereeksen. En omdat hij een karakterkop heeft, versierde hij ook al ’ns de hoofdrol in een nationale sensibiliseringscampagne. Wekenlang ­reden er toen bussen en trams rond waar metersgroot z’n portret op prijkte. Dat maakt hem nog niet per se een topmodel met stereotiepe knappe looks. Maar hééft hij iets? Zeker wel.

Hij is naar de afspraak gekomen met zenuwen. En vol schaamte. Want leg het maar uit. ­Eenendertig zijn en al dertien jaar geen meisje meer hebben gekust. Hij is er niet fier op.

“Was ik in m’n zesde middelbaar niet zo grof ­bedrogen geweest, het was natuurlijk allemaal anders gelopen. Mijn lief en ik waren twee en een half jaar samen. We waren een goed koppel, vond ik. Als het aan mij lag, had dat mogen ­blijven duren. Já, we waren wat uiteengegroeid omdat ik voor school veel tijd stak in m’n stage. Maar we waren daartegen bestand, vond ik. Dácht ik. Achter m’n rug is ze troost gaan zoeken bij m’n beste vriend. Toen hun relatie uitkwam, was ik daar kapot van. Mijn zelfvertrouwen: ­helemaal naar de haaien.”

Bitter en ontgoocheld

“Het is een lang, moeilijk proces geweest om dat bedrog te boven te komen. Ik was achttien en had de tijd van m’n leven moeten hebben. In de plaats was ik bitter, ontgoocheld en alleen. Ik heb vier à vijf jaar niets meer moeten weten van vrouwen. Mijn vrienden pushten me om af en toe toch met iemand ’ns iets te proberen. Maar ik wou niet. Ik was te kwaad. Ik was niet klaar, had schrik om weer op eenzelfde manier gekwetst te worden. En daarbij: ik ben ook gewoon geen flirter. Versieren, ik kan dat niet goed.”

“Op zeker ogenblik ben ik er dan toch maar aan begonnen. Van online daten moest ik niet ­weten. Dus begon ik te speeddaten. Date-­evenementen en zo. Ik heb leuke meisjes ontmoet. Ook meisjes die mij leuk vonden. Maar daar was de kous mee af. Kussen, het kwam er niet van. Het gebéurde gewoon niet. In mijn ­omgeving begonnen steeds meer mensen me te vragen hoe het zat en of ik zo stilaan nog geen vriendin had. Ook mijn ouders. ‘Wanneer kom je nu eens thuis met een lief?’ Meestal lachte ik die vraag maar weg. Dat ik me eigenlijk ongelooflijk slecht voelde en me schaamde omdat ik niet aan een vriendin kon geraken, zei ik maar niet. Ik sukkelde met een depressie. Maar ik viel er niemand mee lastig.”

Langste catwalk

“De winter van 2015 was het moment waarop alles veranderde. In Antwerpen werden modellen gezocht voor de langste catwalk ter wereld. Een vriend en ik besloten mee te doen. Op de casting, een paar rijen achter mij, zag ik haar staan. Ze was blond, had een prachtig gezichtje. Ik keek naar haar, zij naar mij. Ik kan niet beschrijven wat er gebeurde. ­Kriebels. ‘Wow, wat is dít, zeg?’ Tot dan was ik nooit iemand geweest die impulsief op een meisje zou zijn afgestapt. Maar die dag gebeurde het gewoon vanzelf. Ik heb niet ­nagedacht, ben naar haar toe gegaan en heb ­mezelf voorgesteld. Ik zie haar nog voor me. Een zwart jurkje. En een onbeschrijflijk mooie ­glimlach.”

“We hebben zeker een halfuur gepraat. Was ik toen niet binnengeroepen voor de casting, we waren daar waarschijnlijk gewoon blijven staan. Gelukkig dachten we eraan gegevens uit te wisselen. Ze heette Laura, zei ze. Tweeëntwintig jaar. Studente. En groot paarden­liefhebster.”

Hardlopen

“De dagen erna hielden we contact. Was ik toen al verliefd? Nog niet, denk ik. Al voelde ik wel iets dat ik in jaren niet meer had gevoeld. Ik was op m’n gemak bij haar zoals ik nooit op m’n ­gemak was geweest bij een meisje. Ik kon helemaal mezelf zijn. We konden eindeloos praten. In de liefde hadden we een soortgelijk verleden: ook zij had wel wat dingen meegemaakt. We ­begonnen af te spreken. Naar de cinema. Eens uit eten. Een dagje zee.”

“Hoe vaker ik haar zag, hoe meer ik voor haar begon te voelen. Ik werd verliefd. Echt verliefd. Stápelverliefd. Maar ik zweeg. Ik wilde haar niet bruuskeren, wilde de dingen graag stap voor stap doen, wou haar niet verstikken. Ik was bang dat ik haar zou overdonderen. Ze moest tijd en ruimte krijgen. Nu achteraf denk ik: ‘verdomme Niels, was gewoon wat gulziger geweest. Had het haar gezegd! Had haar gekust, had haar ­versierd, had haar het hof gemaakt.’ Maar ik deed... niks.”

“Ik wist: zij ging niet degene zijn die initiatief zou nemen. Als iémand actie zou ondernemen, moest ik het zijn. Bij ons volgend afspraakje nam ik me voor: nu moet het. Ik had de woorden zorgvuldig voorbereid. Maar toen ik ze wou uitspreken, was het als bij een examen. Een ­complete black-out. Ik kreeg geen letter meer gezegd. Het werd zwart voor m’n ogen, ik voelde me misselijk worden. Als ik aan dat moment ­terugdenk, voel ik weer het ongemakkelijke van de situatie. Voor mij, maar ook voor Laura. Ze moet gemerkt hebben dat er iets was. Ik deed raar. Punt. In de dagen erna zag ik dat de dingen anders waren. Ze nam afstand, ging niet meer in op mijn voorstellen om af te spreken. Als we met elkaar praatten, voelde ik een stroefheid die ik voordien nooit zo had gevoeld. Ik had m’n kans gehad en ik had ze verkeken.”

“Ik heb nog een paar keer contact gezocht, heb nog geprobeerd haar te zien. Maar als ik nu zie wat er nog rest van onze vriendschap, zie ik dat alles verwaterd is . Er waren nog zeldzame momenten dat we elkaar hoorden. Maar grofweg is de communicatie nu beperkt tot een wederzijds ‘gelukkig nieuwjaar’ elk jaar op 1 januari. Op Instagram zag ik onlangs dat ze een vriend heeft. Ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan. Ik ben gaan hardlopen. Alle frustratie eruit.”

Opnieuw speeddaten

“We zijn nu vier jaar na die eerste keer dat ik Laura zag en ik ben nog altijd halsoverkop ­verliefd op haar. Ik heb nooit meer de moed ­gehad om het haar te vertellen. Ik ben opnieuw beginnen speeddaten, maar ik zit weer in hetzelfde doodlopende straatje als ervoor. Soms val ik ’s avonds huilend in slaap. Ik woon alleen en zou graag verder gaan met mijn leven. Een vrouw, een huisje, kindjes krijgen. Maar het lukt me niet, ik kan Laura niet vergeten.”

“‘Op elk potje past een dekseltje’, zeggen mijn vrienden. Maar wat heb ik daaraan? Ik heb dertien jaar geen meisje meer gekust. Dan is er toch iets mis met me? Stel ik te hoge eisen? Zoek ik misschien te hard? Ik vind de antwoorden niet en ik schaam me er dood om.”

“Ik zal nooit nog de moed vinden om tegen ­Laura te zeggen hoe verliefd ik op haar ben. ­Misschien hoop ik dat ze dit verhaal leest. Ze zal meteen weten dat het over haar gaat. Mocht ze me dan contacteren, dan zal ik haar alles uitleggen. Ik ben voorbereid. Ik zal haar zeggen wat ik voor haar voel en ik zal uitleggen waarom ik er nooit iets van heb gezegd. Ik heb geen verwachtingen over hoe ze zal reageren. Ik hoop niet op mirakels. Maar stiekem? Je weet nooit.”

* Niels en Laura zijn fictieve namen

Lees hier nog meer verhalen uit de reeks Mijn geheim.

Marie doneerde in het geheim een eicel aan haar collega: “Ik durfde het alleen per sms voorstellen. ‘Hey Greet. Wat als ik je nu eens een eicel zou geven?’”

Inge heeft openlijk een relatie op het werk: “Seks met mijn lief, seks met mijn man. Maar nooit op dezelfde dag”

Rudy ging 1.200 keer op prostitueebezoek: “Voor elke keer gemiddeld 100 euro. Reken maar uit”




10 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Merlijn Metatron

    single zijn is beter, geen jaloezie, en je moet geen seks hebben om iemand lief te hebben, beter een mooie vrienschap, en natuurlijk is geen schande om als man je gevoelens toe te geven, dat je ooit hoop op meer, soms zijn mensen zo kort bij ons dat we zelfs ni meer realiseren dat er "meer" kan zijn, ik verkies een broer zus relatie boven "liefde" ,,,,, weet zelfs ni of ik nog geloof in "liefde"

  • Vince Baldwin

    13 jaar? So what? Ik ben al 10 jaar alleen en ik wil absoluut nooit nog een partner! Niks dan miserie!

  • Chris Adriaenssens

    Soms kan je het beter niet zeggen om de vriendschap niet kapot te maken ...

  • Yvanka Pilzer

    Als angst je verlamt en je vergeet te leven. H. Jackson Brown, auteur van het boek Life's litlle Instruction book zei: binnen 20 jaar ga je meer spijt hebben van de dingen die je niet gedaan hebt, dan van de dingen die je wel gedaan hebt. Een andere schrijver, William P Purkey zegt dan weer: Dans alsof er niemand aan het kijken is en heb lief alsof je nooit gekwetst zal worden. Zing alsof er niemand luistert en je leeft alsof de hemel op aarde is. Wijze lessen die mijn leven hebben veranderd.

  • Antoni Tarallo

    Liefde is een werkwoord:.. en daar hoort angst niet bij