Exclusief voor abonnees

Nathalie (42) wordt na 25 jaar verlaten door haar man: “Alsof mijn hart uit mijn lijf is gerukt”

Ana Jaren
Elke week tekent Anke Michiels kleine en grote liefdesproblemen van lezers op. Seksuoloog en relatietherapeut Wim Slabbinck weet raad. Op oudejaarsnacht hief Nathalie het glas champagne op nog veel mooie jaren samen. Haar man Tom antwoordde dat hij thuis vertrok: hij had iemand anders. “Ik voel me geamputeerd”, vertelt Nathalie – een razend knappe vrouw met het hart op de tong – die avond op café bij een rosé. Of twee.

Tom en ik waren samen sinds ons zeventiende. We zaten allebei bij de scouts en de eerste keer dat ik hem zag, wist ik: dit is de man van mijn leven. We kregen samen twee kinderen – tieners intussen – en we waren gelukkig. Tom was mijn alles. Mijn minnaar, mijn beste vriend, de vader van mijn kinderen. Het is mooi dat ik zo’n grote liefde in mijn leven mogen kennen heb, maar het maakt het rouwproces des te zwaarder. Ik verlies véél.”

“Hij was in onze relatie degene die voor zijn carrière ging. Hij werkte voor een buitenlands bedrijf en was vaak op zakenreis. Ik runde het gezinsleven als een moederkloek en vond dat prima. Natuurlijk was het niet altijd makkelijk om er vaak alleen voor te staan, met opgroeiende kinderen in huis. Maar alles went. En als hij thuis was, was hij de liefste papa.”

“Een paar jaar geleden veranderde zijn baan: hij werkte de hele week in Londen en kwam alleen in het weekend naar huis. Zijn liefde voor Londen was meteen tastbaar. Ik voelde ook dat we stil maar zeker uit elkaar groeiden. Ik stelde voor om in therapie te gaan, dat wou hij niet. Ik heb hem gesmeekt om terug in België te komen wonen, zonder succes. Ik ben ook niet altijd de liefste vrouw geweest, weet ik. Mijn vader is na een lange lijdensweg gestorven aan de ziekte van Alzheimer, en Tom was er in die moeilijke periode te weinig naar mijn zin. Die onvrede uitte zich in onze relatie, ook in de slaapkamer. Hij was er emotioneel niet voor mij, ik was er seksueel niet altijd voor hem. Soms denk ik weleens: ik heb hem de kans gegeven om verliefd te worden op iemand anders.”

“Het was oudejaarsnacht toen het uitkwam. Op een feestje bij ons thuis klonk ik op het nieuwe jaar. ‘Op nog veel mooie jaren samen’, zei ik. Hij zei: ‘Ik denk het niet. Ik heb al twee jaar een vriendin in Londen.’ Ik ben ter plekke flauwgevallen.”

“We hebben het nog een half jaar geprobeerd. We hebben gespeeld met het idee van een ‘open relatie’, maar ik kon daar niet mee leven. We zijn nog samen op reis geweest. Ik heb nog heel lang hoop gekoesterd dat hij zou terugkomen. Elk weekend dat hij naar huis kwam om zijn kinderen te zien, stond hij met tranen in zijn ogen, mijmerend de tuin in te kijken. Maar elke zondagavond vertrok hij. Dan toch.”

“Ik ben jaloers. Niet op die andere vrouw. Wel op het feit dat hij elke zondagavond vertrekt, naar zijn zorgeloze leventje. Ik run hier de bende in mijn ééntje. Mijn pubers zijn schatten van kinderen, maar ze hebben ook hun verdriet. Alle drie verwerken we het op een andere manier, en dat is niet simpel. We roepen tegen elkaar, we lopen vaak op de tippen van onze tenen ... Dat beleeft Tom allemaal níét. Normaal verdeel je de kinderen na een scheiding, zodat je zelf ook eens op adem kan komen. Bij ons is dat niet het geval. Ik voel me écht in de steek gelaten. Geamputeerd. Alsof mijn hart uit mijn lijf is gerukt.”

“Ik mag niet langer tolereren dat Tom in het weekend over de vloer komt. We proberen ergens nog krampachtig een gezin te vormen, maar we zijn het niet meer. Ik woon nog altijd in ons grote en mooie huis, als een gouden kooitje, maar ik ben er doodongelukkig. Hij woont in Londen in een hele kleine studio, maar hij is gelukkig. Daar denk ik elke dag aan.”

“Ik ben niet boos – daarvoor zie ik hem nog altijd te graag, na 25 jaar – maar ik ben wel diep gekwetst. En teleurgesteld. Ik geloof er gelukkig wel in dat een mens meerdere mensen graag kan zien in het leven. Maar ik ben van nature heel ongeduldig: ik wil morgenochtend opstaan en opnieuw gelukkig zijn. Ik wil, hier en nu, weer de ‘oude Nathalie’ zijn.”

Medialaan

De raad van Wim Slabbinck: ‘De wonde wordt telkens weer opengehaald’

“Jij en Tom hebben elkaar al op jonge leeftijd gevonden, waardoor jullie relatie er zo goed als ‘altijd’ geweest is. Als die wegvalt, is de shock heel groot. Zo’n verlies stelt jou niet alleen als partner of mama op de proef, maar tout court als mens.”

“Een relatie loslaten is ook rouwen, en dat is moeilijk als de andere persoon niet uit je omgeving verdwijnt. Om het verleden achter je te laten, mag je er niet telkens mee geconfronteerd worden. Elke keer dat Tom in het weekend over de vloer komt, wordt de wonde weer opengehaald. Zo lukt het jou niet om te herladen.”

“Als je een nieuw leven wil uitbouwen, is het van groot belang dat je fysiek én emotioneel ruimte maakt. Je kan niet met één been in het oude leven staan en met het andere been in een nieuw leven. Ik heb het gevoel dat jullie hier een langgerekt afscheid van maken – wat heel begrijpelijk maar tevens belastend is. Tom moet beseffen dat hij een keuze gemaakt heeft, en die keuze heeft consequenties. Jullie vormen niet langer ‘het gezin’, en daar moet hij mee leren leven. Is het mogelijk dat hij – als hij in het weekend naar België komt – elders afspreekt met de kinderen? Thuis logeren maakt het extra pijnlijk. Jullie riskeren op deze manier een ‘harde’ breuk, en daar is niemand mee gebaat.”

“Probeer de verantwoordelijkheid voor zijn keuze ook zeker niet bij jezelf te leggen, Nathalie. Tom is niet verliefd geworden op iemand anders omdat jij niet altijd zin had in seks. Gelukkige mensen – met een goede relatie en perfect seksleven – zijn ook weleens ontrouw. Verliefdheid is bovendien iets dat gelijk wie, gelijk wanneer kan overvallen. Het is dan alleen een kwestie van kiezen: ga ik deze gevoelens uit de weg, of niet? Tom kiest voluit voor een andere relatie. Maar dat is niet jouw schuld.”

“Afscheid nemen doet pijn, maar probeer de focus te verleggen. Stel jezelf de vragen: Wat brengt het nieuwe leven me nu wel op? Wat zijn de dingen waar ik nu meer van kan genieten? Welke ruimte biedt deze verandering mij? Hou een boekje bij en noteer elke avond drie momenten waarop je je wél goed voelde die dag. Gaf er iemand een mooi compliment? Waarmee heb je even gelachen? Je creëert zo een boekje dat echt over jóú gaat. Het klinkt eenvoudig maar het kan – zeker door het af en toe te herlezen – nieuwe inzichten en innerlijke rust brengen.” 

Heb jij ook een liefdesprobleem dat je (anoniem) wil delen? Mail dan naar Anke Michiels, anke.michiels@nina.be.

Geen onderwerp waar meer over wordt geschreven en gesproken dan de liefde. Wij verzamelen de beste artikels over lust en liefde in dit dossier.

Hilde vindt haar jeugdliefde terug: “Zo’n rendez-voushotel went snel”

Anneleen (38) bedriegt haar man: “Telkens als ik thuis seks had, dacht ik enkel nog aan Olivier”

Kristof (49) wordt bedrogen door zijn vrouw: “Het duurt welgeteld tien seconden voor ik het bericht in haar gsm zie. Mijn wereld stort in”




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.