Exclusief voor abonnees

Magalie (27) liegt tegen haar vriend over de vader van haar oudste zoon: "Twee kinderen bij twee mannen: hoe 'goedkoop' leek ik wel niet?"

Unsplash
Geheimen. We steken ze weg, houden ze stil, bewaken ze met ons leven. Redactrice Sabine Vermeiren luistert elke week naar een Vlaming die wél praat. Vandaag: toen ze twee jaar geleden verliefd werd op Raf, zette Magalie alles op alles. Zij: single mama van twee jonge kindjes. Hij: haar redder. Zo graag wilde ze een goeie indruk maken dat haar leugentje eerst nog oké leek. Nu weet ze: dat was het nooit. Vanavond biecht ze Raf op wie de échte biologische vader van haar oudste is. "Hij moet het weten. Dit kan zo niet verder."

Ook een geheim? Vertel het ons onder vier ogen en wij schrijven het neer. Uw verhaal in ‘Het Laatste Nieuws’. Alle details. Op één ding na: uw naam. Die blijft strikt geheim. Mail naar sabine.vermeiren@persgroep.be

Magalies oog was er vorige week meteen op gevallen. 'OPROEP. Uw geheim anoniem in Het Laatste Nieuws?' Acht woordjes op HLN.be die haar geen moment meer loslieten. Nog dezelfde dag mailde ze. Ja, zij had er één.

Vijf dagen later. Magalie staat in de keuken van de prachtige plattelandswoning die ze betrekt met Raf. Het is een huis met een grote oprit en een omheinde tuin, met achteraan ruimte voor kippen. Ze zet koffie en weet dat ze vandaag iets belangrijks doet: ze zal een verhaal vertellen dat straks misschien wel vanalles in beweging zet. Raf zal het lezen en hij zal zich erin herkennen. Hij zal vragen stellen en Magalies hart zal uit haar lijf bonzen. Ze zal misselijk worden, ze zal de grond onder haar voeten voelen verdwijnen en ze zal beseffen dat haar perfecte, liefdevolle relatie straks een immense dreun zal krijgen. Maar sinds ze die acht woorden zag, is het de enige manier, weet ze. Wat ze niet gezegd kan krijgen, moet hij dan maar lezen. "Hoeveel tientallen keren heb ik het me al niet voorgenomen? 'Vanavond zeg ik het hem.' Maar ik krabbel terug, elke keer. Ik kan het niet. Ik durf niet. Telkens opnieuw stel ik het uit. Nu moet het. Mijn leugen heeft al te lang geduurd."

De vrouw aan de keukentafel is 27 jaar. Dat is een leeftijd waarop voor veel mensen het leven nog moet beginnen, maar Magalie kan over het hare al boeken schrijven. Wat minder en wat rustiger was beter geweest, beseft ze. Maar sommige dingen heb je niet te kiezen. "Ik was twintig toen ik stapelverliefd werd op Ruben. Al na een maand zijn we gaan samenwonen. Kort erna ontdekte ik dat ik zwanger was. Ongepland, maar dat was niet erg. Per slot van rekening zag ik me oud worden met hem. Ik heb Ruben die avond thuis in de zetel opgewacht met de zwangerschapstest. Toen hij - veel later dan gewoonlijk - eindelijk thuiskwam, was hij me voor. 'Ik moet je iets zeggen', zei hij. Hij kwam van bij z'n ex. Ze wilden het samen opnieuw proberen. Alsof er een bom op me viel. Toen hij uitgepraat was, zei ik: 'Kijk eens voor je. Naar wat er op de salontafel ligt.' De test. Zijn enige reactie was: 'Pleeg maar abortus.'"

Zo jong en al zo'n parcours

"De volgende dag ben ik bij hem vertrokken. Abortus was geen optie. Nog liever was ik een single moeder dan dat ik m'n kindje zou laten wegnemen. In de maanden die volgden, heb ik alles van nul af weer opgebouwd. Een appartement gezocht. Babykleertjes gekocht. Je zal begrijpen: niet de zwangerschap waar je als jonge vrouw van droomt. Ruben heb ik in die periode nog maar één keer gehoord: hij wilde met mij niks meer te maken hebben. Eerder per toeval botste ik niet veel later op mijn oude jeugdliefde. Een relatie was, in mijn toestand, wel het láátste waar ik naar op zoek was. Maar toch gebeurde het. Van mijn zwangerschap maakte hij geen probleem. Hij was er zelfs bij toen mijn zoontje geboren werd en heeft zich vanaf de eerste dag gedragen als een goeie vader. Later hebben we ook sámen nog een kindje gekregen. Die tweede geboorte was voor hem de aanleiding om wat dingen te officialiseren. Of het goed was dat de twéé kinderen voortaan zijn achternaam zouden dragen, vroeg hij. Hij voelde zich per slot van rekening van allebei evenveel 'papa'. Ik was ontroerd door dat gebaar. Dat was mooi van hem. Ik zei 'ja'."

"Om redenen die met de twee kinderen niets te maken hadden, zijn we na vier jaar uiteengegaan. Ik viel in een zwart gat en voelde me gefaald. Hoe kon dat toch? Zo jong nog. En al zo'n parcours. Met m'n ouders was de relatie intussen vertroebeld en er waren weinig mensen met wie ik kon praten. De enige aan wie ik m'n problemen toevertrouwde, was Raf. Hij was m'n collega en elf jaar ouder. Hij kon uren naar me luisteren. Na het werk wachtte hij me op en gingen we samen wandelen. Bij Raf kon ik m'n hart luchten en alles van me af praten. Niemand had ooit zoveel tijd voor me genomen, nooit was iemand zo begripvol geweest."

Verstrikt in leugens

"Ik heb tegen Raf nooit iets gezegd over Ruben. Ik liet hem in de waan dat m'n twee kinderen geboren waren uit de relatie met mijn laatste ex. Achteraf bekeken is dat niet te snappen. Raf zou me niet veroordeeld hebben. Hij zou geluisterd hebben, hij zou me gesteund hebben. Waarom ik het dan toch niet zei? Ik weet het niet goed. Ik denk dat ik me schaamde. Twee kinderen bij twee verschillende mannen op m'n vijfentwintig: ik vreesde dat hij me 'goedkoop' zou vinden. Dat hij zou denken: 'Wat voor iemand zijt gij eigenlijk?' Naarmate er iets begon te groeien tussen ons, werd ik steeds banger om het te vertellen. Ik wilde zo graag dat het lukte dit keer. Maar natuurlijk werd het alleen maar erger. Hoe langer ik zweeg, hoe meer ik verstrikt raakte in m'n leugens."

"Ik heb lang gehoopt dat Raf zelf de puzzel zou leggen. M'n ene zoon heeft donker haar en een zuiders voorkomen. De andere is blond." Ze toont een foto. Het is een beeld van twee broertjes, die niet verschillender kunnen zijn. "Zie je wat ik bedoel? Ik ging ervan uit dat Raf de waarheid zelf wel zou achterhalen, gewoon door naar de jongens te kijken. Maar we zijn nu twee jaar verder en dat is niet gebeurd. Waarom zou hij ook? Wat voor vrouw liegt nu over zoiets?"

Elke dag opstaan met angst

"Er gaat geen dag voorbij dat dit geheim me niet bezighoudt. Er komt een moment waarop ik m'n oudste zoon de waarheid moet zeggen: dat hij niet het kind is van de man wiens achternaam hij draagt. Ik sta op met angst en ik ga slapen met angst. Angst dat alles uitkomt. Angst dat ineens Ruben aan onze deur staat. Angst dat mijn ex uit de biecht klapt. Angst dat één of andere medische omstandigheid zal aantonen wat er aan de hand is. Er zijn dagen dat ik mezelf erop betrap dat ik met Raf en de kinderen niet buiten durf te komen. Ik moest maar eens op de foute botsen. Iemand moest maar eens iets verkeerds zeggen. Ik kan het risico niet nemen."

"Ik ga eraan kapot dat ik dit al twee jaar met me meedraag. Per bijkomende dag dat ik nog wacht, maak ik het erger en erger. Raf zal boos zijn. En hij heeft gelijk. Ik zou het ook zijn. Ik ken hem. Raf heeft een hekel aan liegen en dat is exact wat ik al twee jaar doe. Dat verdient hij niet. Hij is de meest zachtaardige, meest goedhartige man die ik ken. Bijna wekelijks denk ik: 'Nu zeg ik het.' Maar het lukt me gewoon niet. Ik krabbel altijd terug. Of blokkeer. Ik wil hem niet kwetsen. Hij wéét dat er iets scheelt. Soms zet hij kaarsjes in de slaapkamer. Als teken dat hij tijd maakt om te praten. Dan vraagt hij: 'Wat scheelt er met je, ik zie dat je tobt.' Maar altijd zeg ik: 'Ik ben oké, er is niks.'"

Dit ben ik

"Als ik terugkijk op wat ik heb gedaan, begrijp ik mezelf niet. Ik heb Raf niet alleen in de waan gelaten over het vaderschap van m'n oudste zoon, ik heb ook een heel stuk van mijn leven voor hem weggestoken. Hoe Ruben me gekwetst heeft, hoe ik grotendeels alleen die zwangerschap heb beleefd: dat zijn trauma's voor het leven waar hij niks van weet. Als hij echt wil weten wie ik ben: welnu, dit ben ik en die lelijke stukken horen daar óók bij."

"Ik weet zeker dat Raf dit verhaal zal lezen. Hij zal weten dat het over hem gaat en misschien is dat maar goed ook. Zelf heb ik het lef niet. Ik kan het hem niet zeggen, ik heb het geprobeerd. Vanavond moét het. Het sloopt me, deze leugen moet tussen ons uit, ze had er zelfs nooit mogen zijn. Ik hoop alleen dat hij luistert. Hij mag kwaad zijn, hij hoeft me niet te snappen, ik zou het zelfs verstaan als hij me aan de deur zet. Dat hij maar vooral begrijpt: ik wilde zo graag dat hij me graag zag."

*Magalie, Ruben en Raf zijn fictieve namen

Lees hier nog meer verhalen uit de reeks Mijn geheim.

Architectuurstudent Ken prostitueerde zich tijdens z’n eerste jaar op kot: “Ogen toedoen en cashen”

Marie doneerde in het geheim een eicel aan haar collega: “Ik durfde het alleen per sms voorstellen. ‘Hey Greet. Wat als ik je nu eens een eicel zou geven?’”

Inge heeft openlijk een relatie op het werk: “Seks met mijn lief, seks met mijn man. Maar nooit op dezelfde dag”