Exclusief voor abonnees

Luxeprostitutie in België (deel 3): de keerzijde van de medaille. “Bij mijn eerste klant ben ik letterlijk weggelopen”

photo_news
870 miljoen euro: zo veel gaat er jaarlijks om in de Belgische prostitutie,  blijkt uit onderzoek in opdracht van de Nationale Bank. Bijna de helft daarvan vloeit naar luxe-escorts. Maar wie zijn deze exclusieve callgirls? Hoeveel verdienen ze? Wat maken ze mee met hun - veelal getrouwde - klanten? Uw krant dook onder in de mysterieuze wereld van de klasseprostitutie in België en kwam boven water met een vat vol pikante geheimen. Lees de hele reeks hier.

Escort al goud wat blinkt? Het tegendeel is waar. Veeg de make-up weg en je treft frêle, in de liefde ontgoochelde vrouwen. Die in hun verzonnen dubbelleven krijgen af te rekenen met afgunst, eenzaamheid en drugs. Met afgestompte gevoelens ook. “Ik kan na al die jaren als callgirl precies niet meer verliefd worden.” Zelfs het grote geld is niet wat het lijkt. “Je kan er geen huis mee kopen, geen pensioen mee opsparen.” 

Wat doet meisjes van bij ons besluiten om van escort hun beroep te maken? Om de weinig evidente stap te zetten hun lichaam te verkopen voor (veel) geld? Armoede is in deze welvarende contreien al zeker de reden niet. In het geval van de Vlaamse Maya (30) had de klik niet meer om het lijf dan... een reportage van 'Telefacts' over prostitutie. “Ik was 25 en woonde nog bij mijn ouders toen ik op een avond op televisie die reportage zag”, zegt ze. “Tot dan kende ik helemaal niks van dat wereldje. Ik weet nog hoe gefascineerd ik zat te kijken en bij mezelf dacht: 'Goh, met de centen die ik daarmee zou verdienen, zou ik verder kunnen studeren. Dan zou ik papa niet om geld moeten vragen en toch op eigen benen kunnen staan.' Ik werkte in die tijd als verkoopster, maar het was mijn grote droom om ooit rechten studeren.”

 “Nadat die reportage een week door mijn hoofd had gespookt, zat ik tijdens mijn middagpauze door het Zone 03-krantje te bladeren en plots zag ik een advertentie waarin ze meisjes zochten”, vervolgt Maya. “Dat was precies... een teken. Ik heb met klamme handjes het nummer gedraaid. Niet veel later was mijn dubbelleven een feit: overdag was ik een universiteitsstudente, 's avonds callgirl. Na een jaar ben ik gestopt met rechten wegens te hoog gegrepen en dan heb ik vier jaar public relations gedaan.”

Haar ouders hebben nooit iets van haar dubbelleven vermoed en vermoeden nog altijd niets. Al lijkt Maya met haar dure spulletjes in bijna niets meer op de dochter die ze denken te kennen. “Ik heb altijd wel een uitleg klaar wanneer ik bij mama en papa op bezoek ben”, zegt ze daarvan. “Die mooie auto waar ik mee rijd? 'Oh, daar heb ik bij de bank geld voor geleend!' Ik speel de onschuld. Ik verzin en ik verzwijg. Mama stelt zich sowieso geen vragen zolang ze ziet dat ik oké ben. Mijn twee broers weten het, denk ik. Maar ze zwijgen erover. Prostitutie is en blijft een taboe, hé. Mochten mijn ouders het weten, ze zouden het afkeuren en het ook niet begrijpen.”

Rosse buurt

Escortmodel Nina (26): “Ik ben altijd al wat nieuwsgierig geweest naar die geheime wereld van de escort. Ik las er veel over, zocht er veel over op. En ik weet nog wat voor een enorme indruk het op me maakte toen ik voor het eerst in Gent de rosse buurt zag. Al die mooie meisjes achter hun ramen, het fascineerde mij gelijk zot. Plus ook: op de leeftijd van 21 wilde ik te veel. Wat zeg ik? Ik wilde alles en wel metéén: én alleen gaan wonen, én alles kunnen kopen wat ik mooi vond. Als je dan gaat zoeken naar een manier om aan geld te raken, kom je al snel bij escort uit. Ook al had ik nooit gedacht dat ik die job ook echt zou kunnen.”

 “Bij mijn eerste klant - een oude vent die al in ontbloot bovenlijf de deur kwam opendoen, en dat bleek dan ook nog eens de deur van een kinderdagverblijf te zijn - ben ik letterlijk weggelopen. Ik zag het me echt niet doen, met zo'n type. Het heeft dan nog een jaar geduurd voor ik het opnieuw probeerde. Toen ging het wel. En eens je twee, drie afspraken hebt gedaan en je het geld ziet binnenrollen, ben je vertrokken.”

 “Alleen mijn mama, mijn oma en mijn allerbeste vrienden van vroeger weten wat ik doe”, zegt ze. “Ze zijn nogal ruimdenkend, vinden het oké. Al praten we er niet veel over. De werkgever van mijn gewone parttime job die ik naast escort doe, is ook op de hoogte. Aan papa heb ik het nooit verteld. Omdat hij het niet zou appreciëren, een dochter die seks tegen betaling heeft. Toch denk ik dat hij iets vermoedt. Wij bellen nogal veel en aan de telefoonfacturen ziet hij natuurlijk ook wel dat ik voortdurend aan het andere eind van de wereld op vakantie ben. Maar ik ontwijk zijn vragen.”

(lees verder onder de foto)

Joost De Bock

Van een B naar een D-cup

Wie alleen maar de rijkdom ziet en daaruit afleidt dat escort iets is dat als vanzelf gaat, ziet niet het hele plaatje. “Wie mentaal niet sterk genoeg is om met vreemde mannen seks te hebben en het dubbelleven aan te kunnen, riskeert aan de drugs te raken”, zegt Maya. “Véél meisjes in onze branche zitten aan de coke. Niet zelden komen ze via hun klanten in aanraking met het spul. Bij mij was dat ook zo. In mijn beginjaren als escort had ik een klant die mij altijd met drie andere meisjes bestelde om te feesten en die dan coke nam. Dus ook ik heb daarmee geëxperimenteerd. Maar ik kreeg daar achteraf altijd zo'n klop van dat ik ermee ben gestopt. Al goed. Een vroegere collega is intussen volledig aan de drugs geraakt. Zo wil ik niet eindigen.”

 “Al goed ook dat ik een sterke ben”, zegt ze. “Maar dan nog heb ik het soms zwaar met de job die ik doe. Zeker op momenten dat ik, zoals iedereen wel eens, in een dipje zit. En wat dan helpt? Denken aan de centen die ik verdien. En dat ik het er nu, nu ik mijn schoonheid nog heb, van moet pakken. Ook dat zien de mensen niet: dat je als escortmodel hard aan die schoonheid moet werken. Ik zit al sinds mijn 25ste aan de botox en ik wil precies almaar verder gaan om de concurrentie voor te blijven. Dat dokters me tegenwoordig al zeggen: 'Nee, die rimpel gaan we nog niet weghalen, daarvoor ben je te jong.' Ik heb acht jaar geleden ook mijn borsten laten vergroten van een B naar een kleine D. Want ja, dat hoort er dus ook bij.”

 “Ook de afgunst van de mensen is niet te onderschatten”, ervaart Nina, die plots breekbaar oogt. “Die afgunst is de reden waarom ik tegenwoordig in een bescheiden appartement woon en rondrij met een auto van dertien in een dozijn. Op een bepaald moment woonde ik in een huurhuis van 2.200 euro per maand, met alle luxe die ik mij maar dromen kon. Ik had er een zwembad, sauna, jacuzzi en zelfs een tuin van 5.000 m2 met een vijver. Op de oprit stonden een Audi R8 en een sport-Mercedes te blinken. (stil) Maar wie kon ik uitnodigen in dat grote huis? Niemand. Niet eens mijn papa. Ik was er bijna altijd alleen en ik heb mij daar dikwijls eenzaam gevoeld, ja.”

“Ik begon ook te merken dat de lokale slager in mijn dorp gaandeweg niet meer tegen me sprak”, vervolgt Nina. “Voorheen was hij altijd hartelijk tegen me geweest. Maar toen het hem opviel hoe ik veranderd was in een luxe-barbiepop en hij al die chique auto's zag, sloeg zijn houding om. Tegen de klanten voor mij in de rij was hij vriendelijk. Kwam ik aan de beurt, dan was het van: 'Ja, zeg het maar.' Met de uitbater van het naftstation waar ik altijd kom precies hetzelfde. Plots kreeg ik geen woord meer van hem. Nu ik weer met een gewone auto rij, is hij terug oké tegen mij.”

Er rust zo'n taboe op deze job dat je ofwel vriendinnen hebt die ook escort doen ofwel helemaal geen vriendinnen. Dat is de andere kant van de medaille, ja

Evita

Wéér Hof van Cleve

“Het is dat je de valkuilen niet ziet voor je er aan begint”, mijmert Nina verder. “En tegen dat je ze ziet, zit je er al veel te lang tot over je oren in. Pas op, ik heb géén spijt van dit werk. Ik blijf het een eerbaar beroep vinden omdat ik ook royaal voor mijn diensten word betaald. Maar ik stel soms tot mijn angst vast dat ik precies niet meer verliefd kan worden. Het is alsof mijn gevoelens zijn afgezwakt, omdat ik al met zo veel mannen seks heb gehad. En natuurlijk begin ik nu stilaan ook te dromen van een fijne relatie. Ik kom in mijn privéleven ook best wel leuke mannen tegen. Maar ik sta ervan versteld hoe weinig mij dat nog doet. Het is alsof ik het allemaal maar normaal vind dat mannen voor mij betalen. Ik ben het ook zo gewend, hé. Ik sta ook al zo lang op eigen benen en heb al zo veel gezien en meegemaakt dat ik, als ik privé eens een leuke man ontmoet, denk: 'Wat kom jij mij hier eigenlijk nog vertellen?’”

Ook Evita, die zelfs voor haar voorraad water naar de supermarkt belt om de flesjes aan huis te laten leveren, ervaart veel jaloezie. “Het steekt de mensen hun ogen uit dat je voluit leeft en financieel niks van zorgen hebt. Ergens kan ik dat ook nog wel begrijpen. Want ik sta op en hoef alleen maar te denken: 'Wat ga ik vandaag eens aantrekken? Waar ga ik gaan aperitieven en waar ga ik eten?' Wanneer een klant mij boekt voor een dinnerdate, zal ik erop staan om naar het Hof van Cleve te gaan. Tja, als ik dan toch moet eten... Ik ben al-ik-weet-niet-hoeveel-keer in het Hof van Cleve gaan dineren. Ik ben er op één week tijd ooit al eens twee keer gaan eten.” 

Lees hier deel 1“700 euro, dat noem ik een slechte dag”

“En mensen kijken naar wat je hebt en doet, niet naar wie je bent”, vervolgt ze. “Ze zien de chique kleren, de reizen, de juwelen, de Porsches. Maar ze zien niét dat mijn sociaal leven amper iets voorstelt omdat je zelfs tegen je eigen familie niet kan zeggen wat je doet. Er rust zo'n taboe op deze job dat je ofwel vriendinnen hebt die ook escort doen ofwel helemaal geen vriendinnen. Dat is de andere kant van de medaille, ja.” 

“Of ik mij soms eenzaam voel in Brussel? Ik voel mij hier altijd eenzaam”, zegt Karina met een door en door trieste blik, die plots wel heel schril afsteekt tegen die veel te grote tas van Pierre Cardin die op de grond aan haar voeten staat. “Ik heb hier geen familie en eigenlijk ook geen echte vrienden. Van nature ben ik een gever, iemand die heel graag mensen soigneert. Maar er komt nooit iets terug. Zogezegde vrienden nemen met plezier mijn cadeautjes aan, maar ze inviteren mij nooit terug. Ze bellen me zelfs niet om te vragen of ik eens met ze mee wil gaan. Dus zit ik, wanneer ik niet naar een klant moet, meestal alleen op mijn kamer. Naar films te kijken. Of naar Amy Winehouse te luisteren. Life's a losing game. Ik vertrouw niemand meer.” 

Nooit gestempeld

Dat het zijn prijs zal hebben, op relatief korte tijd megaveel geld verdienen. “Laat ik dan maar meteen zeggen dat je met dat geld niet veel kan doen”, zegt Nina fel en verrassend. “Ja, je kan het uitgeven aan snoepreisjes, dure handtassen, kleren, schoenen en juwelen. Je kan er alle weken mee naar de kapper en je kan ermee uit eten gaan. Maar je kan er geen pensioen en geen sociale zekerheid mee opbouwen, geen huis van kopen, geen lening mee afsluiten en het niet op een spaarrekening zetten. Want prostitutie is in België geen erkende job. Ik ben als prostituee op zich niet strafbaar (tenzij ze klanten ronselt via advertenties of het internet, red.), maar de job bestaat niet. Het is een fiasco zoals de wetgeving rond prostitutie hier is geregeld.”

“En wat zeggen ze dan? Dat ze prostitutie gedogen in dit land. De wetgever laat ons ook voor een stuk ongemoeid, dat klopt. Totdat we met dat geld grote investeringen zouden gaan doen, dan zullen ze langskomen. Want hoe kunnen wij nu geld verdienen met een job die niet erkend is? Het is zo hypocriet allemaal. Daarom voel ik mij ook niet schuldig omdat ik geen belastingen betaal. Ik kan het toch niet gebruiken voor het allerbelangrijkste dat je met geld zou kunnen doen, namelijk sparen en een eigendom verwerven. Ik heb ook nooit gestempeld of aan de ziekenkas gestaan.”

 “Ik zou heel graag belastingen betalen, zodat ik iets kan doen met mijn geld, maar enkel als mijn beroep dan ook erkend is. Ja, we zouden ons werk kunnen aangeven onder het mom van masseuse of hostess. Met andere woorden: je zou in dit land al iets moeten verzinnen om belastingen te kunnen betalen. Nee, bedankt. Dan hou ik er nog liever mijn gewone, parttime job op na zodat ik wettelijk gezien met alles in orde ben. En hoe leuk mijn verdiensten ook zijn voor zolang het duurt: het is en blijft nog altijd de zakenman annex klant die het grote geld en de eigendommen bezit, niet de callgirl. Zij zal nooit kunnen opbouwen wat de meesten van haar klanten wel kunnen.”

(lees verder onder de foto)

Joost De Bock

Verslaving

Hoe ze haar toekomst ziet? “Ik hoop dat ik op mijn 30ste uit de business kan stappen”, zegt Nina. “Want ergens snak ik naar een normaal leven.” Maar ze geeft toe dat het heel, heel moeilijk zal zijn om haar luxeleven op te geven. “De verslaving van het makkelijke geld, hé. Ik kan kopen wat ik wil nu, gaan waar ik wil. Een maandje uitblazen in een Marokkaanse riad? Geen probleem. De nieuwste handtas van Louis Vuitton? Die koop ik mij toch? Ik sta er al niet meer bij stil als ik in één keer 3.000 euro uitgeef in één winkel. Het is allemaal zo normaal geworden, terwijl het dat niet is.”

“Ik weet nu al dat ik in mijn nieuwe leven 3.500 euro netto in de maand zal nodig hebben om goed te kunnen leven”, besluit Nina. “Dat ga ik nergens krijgen in loondienst. Dus hoop ik als zelfstandige een eigen zaak uit te bouwen. Misschien dat ik nog een paar goeie, vaste klanten zal overhouden. Totdat ik een relatie heb. Want in combinatie met een partner zie ik deze job niet zitten. Het zou niet goed aanvoelen wanneer mijn lief 's avonds zou zeggen: 'Schat, doe jij vanavond maar een klantje.' Ik zal dan nooit nog 20.000 euro verdienen, nee. Maar de dag dat ik dat geld mis, denk ik misschien best terug aan hoe het was in dat grote huis, aan hoe triest ik me voelde toen de slager en de vriendelijke man van het naftstation me niet meer zagen staan.”  

“Al mijn lieven bedrogen mij”

Teleurstelling in de liefde: ook dat is blijkbaar een niet te onderschatten reden om het als vrouw doelbewust in de prostitutie te gaan zoeken. “Tuurlijk was het geen meisjesdroom, escortmodel worden”, zegt Evita (47). “Als jong meisje droomde ik zoals iedereen van een gewoon, liefdevol leven. Maar elke relatie die ik had, draaide uit op een ontgoocheling. Elke keer opnieuw werd ik bedrogen door mijn lief en elke keer opnieuw zat ik daar enorm van in de put. Tot ik op een dag, ik moet 27 zijn geweest, dacht: 'Nu is het genoeg. Als een man op een ander seks kan hebben, kan ik dat ook. En dan kan ik er net zo goed mijn job van maken en er mij dik voor laten betalen.’”

Lees hier deel 2: Over klungelaars en wilde fantasieën: “Te ruw, te vol van zichzelf: je herkent ze metéén, de porno-fans”

 “Ook bij mij is een gebroken hart de aanzet geweest”, zegt escortdame Angel (50). “In het begin denk je nog niet aan het grote geld, omdat je ook niet weet of het iets zal worden. Ik wou vooral laten zien dat een vrouw ook in staat is om te doen wat een man zich permitteert. En eens je het grote geld aan het verdienen bent, ga je er al snel de voordelen van inzien. Voor je het weet, ben je die ongewone job... gewoon geraakt.”

Zegt de Oost-Europese Karina (30): “Ik werkte in mijn land van herkomst als dienster in een restaurant. Mijn leven was er oké, behalve op het vlak van de liefde. Er gebeurde altijd hetzelfde zodra ik verliefd werd: ofwel bedroog mijn lief mij met een ander ofwel ging hij ging na een tijd bij me weg. Keer op keer werd ik gebruikt. Ik hield er een dégoût van mannen aan over. Zo erg dat ik tegen hen ben gaan zeggen: 'Oké, jij wil wel mijn lichaam, maar niet mijn hart en ziel? Betaal er dan maar voor.’”

“Altijd die ego's strelen: vermoeiend, hoor”

Het verschil tussen een raamprostituee en een luxe callgirl? “Meisjes achter een raam kunnen hun eisen stellen, escorts kunnen dat minder”, zegt escortmodel Nina. “Een goeie raamprostituee kan het zich permitteren om niks anders toe te staan dan de seksuele daad op zich. De klant doet zijn gerief en hup, wegwezen. Hij mag haar niet kussen, niet beffen en niet vingeren. Van al die intimiteiten hoeft een goeie raamprostituee geen last te hebben. Ze zal vaak zelfs geen gebabbel toestaan.”

“Soms kan ik daar wel wat afgunstig op zijn”, geeft Nina toe. “Want niemand zit met zijn vingers in je lijf en met vijf klanten op een uur verdient een raamprostituee evenveel als ik. Oké, ze moet er dan wel vijf op een uur afwerken, maar: ze moet het ego van haar klant niet strelen, hoeft hem niet te entertainen. Terwijl ik van een klant soms denk: 'Wat moet ik hem nu weer een uur vertellen?' Word je ook moe van, hoor.”

 Bekijk hier alle afleveringen uit de reeks.

Deel 4. De klanten spreken: “Voor succesvolle zakenman horen callgirls erbij. Het zit in ons karakter”

Lees ook binnen HLN+:

Maaike houdt van BDSM: “Etentje met vrienden, denkt de babysit. Maar ik neem mijn tepelklemmen mee”