Exclusief voor abonnees

Jan (55) heeft het moeilijk met de emotionele ontrouw van zijn vrouw: “Die misstap heb ik haar vergeven, maar ze blijven elkaar berichten sturen”

Ana Jarén
Elke week tekent Anke Michiels kleine en grote liefdesproblemen van lezers op. Seksuoloog en relatietherapeut Wim Slabbinck weet raad. Toen Jan (55) een jaar geleden ontdekte dat zijn echtgenote Lieve (52) een misstap begaan had met een man van de sportclub, besliste hij haar te vergeven. “Wat gebeurd is, is gebeurd.” Maar dat de twee elkaar nog altijd dagelijks berichten sturen – ‘als vrienden’ – valt hem zwaar. “Of moet dit kunnen, in een relatie?”

Eind november vorig jaar kwam aan het licht dat Lieve afspraken maakte met een andere man. Het was iemand uit onze sportclub, iemand die ik zelf ook goed ken. Ik had al enige tijd een vermoeden: haar gsm week niet meer van haar zijde, ze was altijd afwezig in gedachten. Zelf was ik op dat moment aan een nieuwe uitdaging op het werk begonnen. Daardoor bleef er misschien wel weinig tijd over voor elkaar. Toen ik haar confronteerde met mijn vermoedens, gaf ze de feiten onmiddellijk toe. We hebben toen vooral veel gepraat. Er was veel verdriet. Onmacht. Er werd weinig geslapen. Maar er was evenwel nog veel liefde, aan beide kanten.”

“Ik ging ook in gesprek met de ‘andere’. We kwamen overeen om het verleden te vergeven en vergeten. Ik zou het niet in de vriendenkring bekendmaken, en al zeker zijn echtgenote niet op de hoogte brengen. Dat lukte me allemaal wonderwel. Maar na een half jaar merkte ik dat ze nog dagelijks berichten naar elkaar sturen. Nee, ze spreken niet meer stiekem af, maar blijkbaar vinden ze het wel nodig om van elkaar te weten wat er dagelijks gebeurt. Waar ze zijn. Wat ze doen. Ik noem het ‘emotionele ontrouw’. En ik heb het daar moeilijk mee. Ze maken het voor mij ingewikkeld om het vertrouwen voor honderd procent terug te krijgen, en ook om het verleden te vergeten, zoals ik van plan was. Ik vind: wat gebeurd is, is gebeurd. Ik zie mijn vrouw nog heel graag en zij mij ook. Dat voel ik. Onze relatie is door haar ontrouw ook veel beter geworden. We maken volop tijd voor elkaar. Alles gaat goed, op die ene stoorzender na ...”

“Mijn vraag is nu: is het normaal dat ik hier na al die maanden nog problemen mee heb? En is het normaal dat zij nog zoveel berichten blijven uitwisselen elke dag? Die zijn overigens niet alléén vriendschappelijk. Als ik haar gsm controleer, tref ik ook berichten met een emotionele ondertoon, over ‘hun band’. Ik heb het hier al een paar keer met hen over gehad, maar zonder resultaat. Het lijkt mij eerder een soort verslaving, maar wel een waar vooral ík het heel moeilijk mee heb. Omdat het mij blijft kwetsen. Van tijd tot tijd eens een ‘zakelijke’ boodschap naar elkaar zou ik zeker kunnen verdragen. Maar toch geen tien berichten per dag? Ik heb tegen mijn vrouw al gezegd dat het me pijn doet. En ook aan de tegenpartij heb ik uitdrukkelijk gevraagd om ermee te stoppen. Maar uiteindelijk verandert er weinig.”

“Niet lang geleden kwam hun vraag om elkaar op zuiver vriendschappelijke basis te mogen ontmoeten. Daar heb ik an sich ook niet echt een probleem mee – op voorwaarde dat ze eerlijk zijn – maar af en toe denk ik hier wel eens aan zíjn vrouw. Ik weet wat er allemaal gebeurd is, zij weet nog altijd van niets. Tussen mij en Lieve gaat het verder heel goed, los van alles wat ik hierboven net vertelde. De liefde is er weer volop. We hebben hier een serieuze les uit geleerd, daar ben ik gelukkig om. We weten nu: ontrouw hoeft niet het einde van een relatie te betekenen. Integendeel zelfs. Het enige waar ik nog vanaf wil, en moet, is dat wantrouwen. Dat zal, denk ik, pas helemaal weg zijn als ook de emotionele berichtjes volledig zouden stoppen. Want na een jaar is dat nog altijd aan de gang. Kan ik dat van haar eisen nu alles weer zo goed zit tussen ons en ik zélfs hun vriendschap wil tolereren? Moet dit allemaal kunnen in een relatie? Waar ligt de grens? Of ben ik gewoon te jaloers?”

Wim Slabbinck
Medialaan Wim Slabbinck

De raad van Wim Slabbinck: ‘de wonde kan op deze manier niet helen’

“Ontrouw hoeft inderdaad niet het einde van een relatie te betekenen: koppels gaan soms net een betere relatie ontwikkelen, omdat er opnieuw zoveel bespreekbaar wordt. Het is heel sterk, Jan, dat jij óók in gesprek gaat met de andere man. En dat je het verleden achter je kan laten. Maar om dat te kúnnen mag je er natuurlijk niet constant mee geconfronteerd worden. Wonden helen niet als ze telkens opengehaald worden.”

“Het is heel normaal dat je problemen hebt met de berichten tussen jouw vrouw en die andere. Het zet jou aan om haar te controleren en je leest regelmatig dingen die jou kwetsen. Ik vind het goed dat je dat elke keer laat weten aan je partner. Je mag haar zeker ook vragen om hiermee te stoppen. Voor haar zijn de berichten wellicht een soort houvast naar wat er geweest is tussen haar en die andere. Mogelijk betekent het ook echt niet méér dan dat. Maar ze heeft duidelijk geen oog voor de emotionele schade die ze bij jou aanricht. Als ze kiest voor jou – wat ze doet – moet ze grenzen stellen voor zichzelf en de andere partij. In een affaire komen er namelijk hormonen vrij en als ze met die man blijft communiceren – ook al is er geen fysiek contact meer – zal ze dat gevoel blijven voeden. Als ze die band onderhoudt, geeft ze zichzelf ook niet de kans om afstand te nemen. Het is niet aan jou om die andere man te vragen om alle contact te verbreken. Dat is de taak van jouw vrouw. Zij moet hier existentiële keuzes maken. Ik begrijp dat je haar berichten wil controleren, maar er zijn grenzen aan wat je kán controleren, Jan. Wees daar realistisch in.”

“Het is mooi dat je zoveel empathie toont en zelfs hun vriendschap niet wil tegenwerken. Maar of zo’n vriendschap kan, hangt volledig af van wat jullie begrijpen onder een goede relatie en van jullie definitie van trouw en ontrouw. Ga dus opnieuw in gesprek. Geef mee dat je blij bent dat jullie relatie opnieuw gegroeid is. Maar bekijk ook samen de grenzen van wat er in de toekomst kan, en niet kan. Vraag misschien eens aan je vrouw of zij het fijn zou vinden als jij berichten zou sturen met een vrouw met wie je onlangs seks gehad hebt? Of als jij bevriend zou blijven met een ex-minnares? Draai de rollen eens om. Wat zou zij in zo’n situatie oké vinden en wat niet? Wanneer is er sprake van emotionele
ontrouw? Dit is trouwens, met de smartphone in ons leven, voor gelijk welk koppel een zeer interessante denkoefening.” 

Heb jij ook een liefdesprobleem dat je (anoniem) wil delen? Mail dan naar Anke Michiels, anke.michiels@nina.be.

Geen onderwerp waar meer over wordt geschreven en gesproken dan de liefde. Wij verzamelen de beste artikels over lust en liefde in dit dossier.

Nora is pas getrouwd en nu al ongelukkig: “Mijn man verstikt me zo”

Joeri: “Ik houd van BDSM. Maar mijn vrouw wil geen meesteres zijn”

Anneleen (38) bedriegt haar man: “Telkens als ik thuis seks had, dacht ik enkel nog aan Olivier”




15 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Mady Vermeulen

    Ik controleer de smartphone van mijn partner niet. De dag dat ik merk dat hij dat wél doet met de mijne zet ik hem aan de deur.

  • luc teirlynck

    Hoe sterk kan iemand zijn tot hem breekt !

  • Ronald Van Roy

    Ik heb dit ook 10 jaar volgehouden om dan te ontdekjen dat je enkel om de centen nog in de picture was. Stop er mee man, zo vlug je kan.

  • Sonny Breugelmans

    Nu heeft deze kerel de keuze tussen zelfrespect hebben of een cuck zijn? De eerste lijkt de logische maar is problematisch op 55 jarige leeftijd om een andere goede partner te vinden. Ge zou voor minder de boel afbreken, arme kerel.

  • Tom De Bondt

    Buiten gooien, heb ik ook ooit moeten doen, was niet makkelijk en is soms nog moeilijk maar ik ben er nog altijd van overtuigd dat dat de beste beslissing was, het alternatief was erger uitgedraaid.