Exclusief voor abonnees

Het ivf-parcours valt dit koppel heel zwaar: “Laatst was Eline afgeleid tijdens de seks, omdat ze aan het uitrekenen was wanneer ik mijn staal moest binnenbrengen”

Ana Jarén
 Elke week tekent Anke Michiels kleine en grote liefdesproblemen van lezers op. Seksuoloog en relatietherapeut Wim Slabbinck weet raadSten (32) en Eline (30) willen doodgraag een kind. Maar de natuur werkt niet mee. Na drie jaar vruchteloos proberen, volgen ze nu al zes maanden een ivf-traject. Een medische mallemolen, waarbij het koppel uit de bocht dreigt te vliegen. “Onze relatie draait alléén nog rond onze kinderwens.” Dit is hun hulpkreet.

Zij

“We wilden jonge ouders zijn. Sten is mijn jeugdliefde – we speelden in dezelfde volleybalclub – en intussen is hij al twaalf jaar mijn soulmate. Toen ik over kindjes begon, was hij meteen enthousiast. Het eerste jaar denk je nog: ach, we hebben wat pech, volgende maand beter. (lachje) Tegen iedereen die het horen wilde, zeiden we lachend: ‘Kindjes? Wij oefenen graag.’ Maar na twee jaar van teleurstellingen, zochten we toch een fertiliteitsarts op. Die onderzocht ons allebei – zijn zaad bleek niet optimaal en mijn cyclus te onregelmatig. We probeerden eerst inseminatie – waarbij er zaadcellen ingespoten werden rond de periode van mijn eisprong. Zes keer. Zonder resultaat.” 

“Intussen zitten we een half jaar in het ivf-traject (in-vitrofertilisatie, red.). Ik zet een tijdlang dagelijks spuitjes met hormonen om eicellen op te wekken. Op de dag van de pick-up moet Sten zijn ‘zwemmers’ in een potje aan het labo bezorgen, waarna de beste kampioenen teruggeplaatst worden. En dan is het afwachten. Al twee keer liep het mis, ondanks een beloftevol embryo. (stil) Dat was heel moeilijk, vooral voor mij. Ik voel me dan echt superslecht, ik huil een paar dagen op rij, terwijl Sten het meteen gaat minimaliseren. We hebben daar al ruzie over gemaakt. Ik zit met dat héél grote verlangen om mama te worden, en tegelijk met de angst dat het ons mogelijk niet gegund is. Een zwangerschap komt er normaal als resultaat van liefde, maar bij ons is het een technische aangelegenheid geworden. Ik begrijp dat het voor hem ook niet evident is om zijn zaad af te geven in een potje. Maar de medische kant is voor mij veel ingrijpender: al die hormonen, prikjes, onderzoeken ...”

“We vrijen nog, gemiddeld zelfs één keer per week, maar dat voelt sinds onze ivf-start toch ook ‘anders’. Alsof ik telkens denk: zou je het niet beter ‘opsparen’ voor de volgende poging? Mijn kinderwens maakt me nukkig, en dat is niet wie ik ben. Ik lig ’s nachts wakker: bang dat het nooit zal lukken. Sten begrijpt die paniek totaal niet. ‘Als we geen kindjes kunnen krijgen, dan is dat zo’, zegt hij. Die uitspraak maakt me boos. Een leven zonder kinderen? Ik zie het écht niet zitten.”

Hij

“Sinds we gestart zijn met ivf lijkt Eline geobsedeerd door haar kinderwens. Ze praat over niks anders. Denkt aan niks anders. Onlangs voelde ik dat ze ‘afwezig’ was tijdens de seks. ‘Ik was aan het uitrekenen wanneer je je staal moet binnenbrengen’, zei ze achteraf. Ik vond dat heel triest. Natuurlijk houden we rekening met de ivf-behandeling, maar ons leven – in de slaapkamer én daarbuiten – mag niet alléén draaien rond een mogelijke zwangerschap. Ik wil nog vrijen met Eline zónder de gedachte aan een mogelijke baby. Ik hou van Eline, ze is de liefde van mijn leven. Als het ons niet lukt om een kindje te krijgen, dan ga ik met haar alleen verder, en zal ik ook nog gelukkig zijn. Voor haar lijkt dat helemaal niet zo. Dat kwetst me, al val ik haar daar niet mee lastig. Maar de laatste tijd voel ik me – al klinkt dat cru – soms een zaaddonor, in plaats van haar lief.”

“Ik begrijp dat het voor haar fysiek en mentaal zwaarder is dan voor mij. Ze voelt haar lichaam haperen, elke maand opnieuw, als de bloeding komt. Onze fertiliteitsarts en het hele team van het Universitair Ziekenhuis proberen haar mee op te vangen, maar ik? Ik voel me machteloos. Na een mislukte poging kan ik haar niet troosten. We zijn nochtans twaalf jaar het meest innige koppel geweest. (zucht) Ik hoop echt dat we ooit een kindje op de wereld kunnen zetten. Maar ik wil niet dat onze relatie er nog langer onder lijdt.”

Medialaan

De raad van Wim Slabbinck: ‘Blijf vooral met elkaar vrijen’

“Een op de zes koppels is ongewenst kinderloos, dus jullie zijn zeker niet alleen. Een ivf-traject is heel intens en stelt een relatie danig op de proef. Je gaat je plots vragen stellen over de zingeving van het leven. Jullie toekomstbeeld staat op de helling, en er ontstaat zelfs onenigheid. Het gebeurt dat partners elkaar in vraag gaan stellen. Wat jullie meemaken is dus heel normaal.”

“Eline, jij bent door de behandeling mogelijk niet helemaal jezelf. Prikkelbaar. Bang. Onzeker over je lichaam dat ‘faalt’. Emotioneel. Als Sten de situatie probeert te minimaliseren, doet hij dat wellicht om jou te helpen. Of minimaliseert hij alles omdat hij er op die manier zelf beter mee om kan? Hij wil jou alleszins graag helpen, maar voelt zich eenzaam. Zeg hem duidelijk wat je van hem verwacht. Wat zou je willen dat hij doet? Hoe kan hij jou beter helpen? Denk zeker niet dat het hem koud laat: het rouwproces rond een moeilijke kinderwens komt bij mannen vaak later, wanneer ze de vaderrol effectief niet kunnen opnemen. Maar daar zijn we nog lang niet. Want op zich is het hoopvol dat er ‘nog maar’ twee ivf-behandelingen geweest zijn en dat er zich embryo’s vormen.”

“Ik raad jullie aan om vooral te blijven vrijen. Het is zelfs belangrijk dat Sten zijn ‘zwemmers’ regelmatig vernieuwt. Nieuwe zaadcellen zijn mobieler dan oude, de kwaliteit is beter. Bij een ejaculatie ‘ververst’ hij de lading, dus dat is alleen maar goed nieuws. Wees niet ongerust dat een vrijpartij de ivf-behandeling in gevaar brengt. Het tegendeel is waar. De gedachte aan de kinderwens helemaal uitschakelen in bed is een moeilijke oefening. Maar probeer terug te denken aan vroeger. Aan wat je toen leuk vond, en waar je toen van genoot. Focus op wat je voelt, ruikt, proeft – en niet op jullie medische verhaal.”

“Ten slotte raad ik jullie aan om te gaan praten met een vertrouwenspersoon of kinderwensconsulent. Dat zal de druk op jullie, als koppel, wat verlichten. Het is belangrijk dat de omstandigheden jullie niet tegen elkaar opzetten. Dat jullie elkaars noden blijven zien en begrijpen. Sta ook eens stil bij de vragen: Wat maakt dat wij samen zijn? Hoe gaan we verder? Hoe geven we ons leven zin? In welke context kunnen we onze kinderwens even achter ons laten? Jullie zijn twaalf jaar een koppel, de basis is hoe dan ook sterk.” 

Heb jij ook een liefdesprobleem dat je (anoniem) wil delen? Mail dan naar Anke Michiels, anke.michiels@nina.be.

Geen onderwerp waar meer over wordt geschreven en gesproken dan de liefde. Wij verzamelen de beste artikels over lust en liefde in dit dossier.

Nora is pas getrouwd en nu al ongelukkig: “Mijn man verstikt me zo”

Joeri: “Ik houd van BDSM. Maar mijn vrouw wil geen meesteres zijn”

Jan (55) heeft het moeilijk met de emotionele ontrouw van zijn vrouw: “Die misstap heb ik haar vergeven, maar ze blijven elkaar berichten sturen”




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Catherine MISTIAEN

    Ik was niet in staat (toen 44) om mijn jongere man nog een kind te schenken (miskraam). Daarom hebben we samen besloten, dat hij zou hertrouwen met een jongere vrouw. Hij heeft nu 2 zonen, en is gelukkig en gerust. P.S. ik had zelf 1 eigen zoontje, spontaan en op natuurlijke wijze verwekt, toen ik 32j was, door 1x 'onveilig' te vrijen.