Exclusief voor abonnees

Getrouwde Bart (59) heeft zoontje bij geheime Chinese vriendin: “Ik ben geen bospoeper, maar als je thuis niet genoeg krijgt...”

Beeld ter illustratie.
Getty Images Beeld ter illustratie.
Nu in tijden van corona wordt aangeraden om thuis te blijven, hebben we met z’n allen meer tijd om te lezen. Daarom doken we in ons archief en maakten we een selectie van de beste artikelen van de afgelopen vijf jaar. Vandaag brengen we een van de portretten van de reeks ‘Verboden liefdes’ die in juli 2018 in onze krant verscheen: vreemdgaan, is één ding. Er aan de andere kant van de wereld in het grootste geheim een vriendin én een kind op nahouden, een heel ander. Voor de gehuwde zakenman en handelsrechter Bart (59) is het nochtans - een bijna onwerkelijke - realiteit. “Maar schuldgevoelens? Nee. Mijn vrouw zou zich schuldiger moeten voelen dan ik. Mocht ik thuis genoeg liefde en aandacht krijgen, ik was het op een ander niet gaan zoeken.”

Met zijn koffer in de hand loopt Bart op de Chinese luchthaven van Qingdao richting uitgang. Hij kent de weg. Die specifieke geuren van oosterse eetstalletjes dringen zijn neus binnen, hij denkt: ‘Eindelijk, ik ben thuis.’ Het krioelt van de mensen in de aankomsthal, maar al snel ontwaart hij Xiao Mei (42) en hun zoontje Jonas (7), die druk naar hem staan te zwaaien. “Papa! Ik heb een tekening gemaakt!’”, joelt de kleine, met in zijn handjes een blad vol bonte draken. Het weerzien is zoals altijd emotioneel, maar nu snel de auto in voor de rit naar huis. Onderweg nog even stoppen aan een lokale markt, voor verse vis. Die zijn Chinese schoonmoeder niet veel later zal verwerken in het middagmaal.

Goed drie weken later staat Bart opnieuw op de luchthaven van Qingdao. Bij Xiao Mei staan de tranen in de ogen. “Kom, papa moet nu echt vertrekken, hij gaat weer voor lange tijd werken”, sust ze de kleine Jonas. Een zoen en een knuffel, Bart stapt met zijn koffer naar de check-in. Retour via Shanghai naar Brussel, waar zijn wettige vrouw Ingrid (59) hem tien uur later zal opwachten. Zonder veel woorden stapt hij bij haar in de auto, een kus kan er al lang niet meer af. “Hoe was het werken in China?” “Goed.” Lange stiltes terwijl ze in de file staan. “Morgen is het verjaardagsfeestje van de kleindochter, we moeten er om drie uur zijn”, deelt zijn vrouw hem mee. “Oké.” Bart heeft zijn knop al omgedraaid. Maar hij is nu al aan het aftellen tot hij opnieuw naar China kan vertrekken.

Ik was de gelukkigste man op de wereld toen we halverwege de jaren 80 trouwden. Alles ging goed in het begin. Tot de kinderen er kwamen. Vanaf dan telde ik voor mijn vrouw niet meer mee

BART: “Voor een goed begrip: ik ben géén bospoeper. Allesbehalve. In feite ben ik zelfs een brave man. Ik ben zeker niét getrouwd met het gedacht om vreemd te gaan. Ik was trouwens stapelverliefd op mijn toekomstige. Toen ik haar voor het eerst zag en haar schoonheid me van mijn sokken blies, wist ik: ‘Verdorie, die moet ik hebben!’ Ik was de gelukkigste man op de wereld toen we halverwege de jaren 80 trouwden. Alles ging goed in het begin. Tot de kinderen er kwamen. Vanaf dan telde ik voor mijn vrouw niet meer mee en heb ik nooit meer meegeteld. Het waren alleen nog de kinderen die telden. Dat is volgens mij ook de oorzaak van heel veel dubbele levens en echtscheidingen.”

“Gaandeweg voelde ik mij als man op alle vlakken tekortgedaan. Mijn vrouw en ik slapen nog wel in hetzelfde bed, maar in dat bed gebeurt niks. Al niet meer sinds 1988. Na de geboorte van ons tweede kind hebben wij nog welgeteld twee keer met elkaar gevrijd. Sindsdien heb ik nooit anders gehoord dan: ‘Geen goesting.’ ‘Ik heb koppijn.’ ‘Ach, laat me gerust!’ Nog een fenomeen dat mij onbekend was: zodra de kinderen eenmaal op school zaten, trok mijn vrouw alle dagen naar haar ouders. En dat is ze blijven doen. Ze zit daar elke dag, van ‘s morgens half negen tot ‘s avonds zes uur. Wat ze daar doet en waarom ze daar zit? Ik weet het niet. Ik heb het al lang opgegeven om met leuke voorstellen opnieuw wat schwung in ons huwelijk te krijgen. Het was altijd van: ‘Geen tijd!’ ‘Nee, ons ma dit en onze pa dat!’ Dat ik op den duur zei: ‘Ga dan terug bij uw ma en pa wonen.’”

Toen we die avond met alle standhouders en zakenmensen iets gingen eten, was ik onbeschrijflijk getroffen toen Xiao Mei in het restaurant mijn eten op mijn bord schepte. Dat was werkelijk nieuw voor mij. Nooit heb ik mijn vrouw zoiets weten doen

BART: “Ik ben de enige kostwinnaar, als zaakvoerder en consulair rechter boer ik meer dan goed. Zoals je kan zien, we wonen hier in een mooi villaatje. Maar ik ben degene die het huis aan de kant houdt. Het moet tien jaar geleden zijn dat mijn vrouw nog eens een stofzuiger en dweil in haar handen heeft gehad. Ik kook ook of ik zou alle dagen hetzelfde op mijn bord krijgen. Ik doe het allemaal bovenop mijn werk. De tuin verzorg ik ook, of hij verpietert. En er komt niks voor in de plaats terug. Aandacht of genegenheid? Dat heeft mijn vrouw uit het woordenboek geschrapt. Ja, af en toe gaan we eens naar het theater of naar de cinema met vrienden. En naar optredentjes van de kleinkinderen op school. Intussen is de prioriteit van mijn vrouw verlegd naar die sjarels. Maar verder? Niks. Mijn huwelijk stelt nog zo weinig voor dat wij elkaar zelfs geen welterusten meer wensen.”

“Toch is het dus lang geen optie geweest om vreemd te gaan, hoe viriel ik mezelf ook mag noemen. Nooit een seconde aan gedacht. Ik had mij al neergelegd bij de situatie. Hoe ik dan seksueel aan mijn trekken kwam? Met het nodige trek- en sleurwerk. (lacht zuur) Want naar de hoeren gaan, dat heeft mij nooit geïnteresseerd. Ik heb ooit de belofte ‘in goede en in kwade dagen’ afgelegd. De goede dagen zijn voorbij, ik zit al heel lang in de slechte dagen. Tja, en na verloop van tijd ben ik opnieuw goeie dagen gaan zoeken.”

Geen 18, maar 31

BART: “Ik heb mijn Chinese vriendin Xiao Mei in 2006 leren kennen op een beurs in het buitenland, in het 22ste jaar van mijn huwelijk. Mijn ene zoon zat nog op de universiteit, mijn andere was net afgestudeerd. Ik was daar als zakenman, Xiao Mei was er samen met haar zus die op die beurs een stand had. Xiao Mei studeerde in die tijd aan de kunstacademie in Hamburg. Ik zag haar en... het was gebeurd. Nooit eerder in mijn huwelijk was me zoiets overkomen. Waren het haar looks? Was het de blik in haar ogen? Ik kan het niet zeggen. Ik weet wel dat ik, toen we die avond met alle standhouders en zakenmensen iets gingen eten, onbeschrijflijk getroffen was toen Xiao Mei in het restaurant mijn eten op mijn bord schepte. Dat was werkelijk nieuw voor mij. Nooit heb ik mijn vrouw zoiets weten doen. Maar ik hield mij gedeisd. Er gebeurde niets. Want ik dacht dat Xiao Mei maar 18 jaar was. Ik was er 47 toen. Je kan je wel voorstellen dat ik meteen iets had van: ‘Hands off!’”

“Eenmaal terug thuis in Antwerpen, kreeg ik een mail van Xiao Mei. Ze had mijn gegevens via haar zus en schreef dat ze me wilde terugzien. Ik antwoordde haar: ‘Nee, je bent met je 18 jaar veel te jong.’ Waarop zij zei: ‘Ik ben geen 18, maar 31!’ Dat veranderde alles. Ik wist niet hoe snel ik in mijn auto moest springen om naar haar studentenflat te rijden. En het was daar onmiddellijk prijs. We hadden afgesproken in een hotellobby, maar binnen de kortste keren was er ook een kamer geboekt. We beleefden een wilde nacht, nog nooit in mijn leven had ik zo veel hartstocht gevoeld. Het werd al snel duidelijk dat het niet bij die ene nacht zou blijven, omdat er van meet af aan gevoelens waren. Ik was verliefd geworden op die vrouw en zij op mij. Om de veertien dagen trok ik voor een weekend naar Hamburg, naar haar. Als we niet tussen de lakens lagen, liepen we hand in hand door de stad. Ook dat heeft mijn vrouw na het vrijersstadium nooit meer willen doen met mij.”

Hoe ik die weekendjes thuis kreeg verkocht? Ik zei tegen mijn vrouw dat ik weg moest voor een beurs. Ze heeft zich daar nooit vragen bij gesteld

BART: “Hoe ik die weekendjes thuis kreeg verkocht? Ik zei tegen mijn vrouw dat ik weg moest voor een beurs. Ze heeft zich daar nooit vragen bij gesteld, want ik heb voor mijn werk altijd veel gereisd en veel beurzen gedaan en ik doe dat nog. Ik wist dat er een dag zou komen dat Xiao Mei zou terugkeren naar haar moederland, in 2010 was het zover. Haar zus had haar nodig in haar bedrijf. Om te verantwoorden dat ik vier keer per jaar voor drie weken naar China zou kunnen, heb ik mijn zaken met dat land geïntensifieerd. En om zoveel mogelijk met Xiao Mei in contact te kunnen blijven, is ze - naast haar job in het bedrijf van haar zus - ook deels voor mij beginnen te werken. Ik bestel vanuit België producten in China, zij onderhoudt de contacten en zorgt voor de logistiek. Ideaal.”

“Xiao Mei was nog geen drie maanden terug in China of ze bleek zwanger te zijn. Tuurlijk schrok ik. Maar ik was ook blij. Omdat zij zo gelukkig was met de zwangerschap en omdat ik weet dat mijn toekomst op een dag bij Xiao Mei in China ligt. En zo kwam het dat ik de daaropvolgende maanden meer dan eens bij een gynaecoloog zat in Hongkong. Daar speelde alles rond de zwangerschap zich af, aangezien Xiao Mei als ongehuwde moeder geen medische begeleiding kan krijgen in China. Onze zoon Jonas - zijn Chinese naam is YangYang - is ook in Hongkong geboren. Ik vond het jammer dat ik door mijn werk niet bij de geboorte kon zijn, maar een paar weken later heb ik onze baby - een perfecte mix van Xiao Mei en mij - voor het eerst in de armen kunnen sluiten.”

Nicht en neef

BART: “En al leef ik in het grootste geheim in twee totaal verschillende werelden, ik heb er geen moeite mee om dat in in mijn hoofd gebolwerkt te krijgen. Ginds is ginds en hier is hier. Het moeilijkste aan de hele zaak is dat ik Xiao Mei en zeker ook ons zoontje vaak heel hard mis. Maar we spreken en zien elkaar elke dag via sociale media. Jonas is het intussen gewend dat zijn papa voor lange tijd gaat werken. En Xiao Mei houdt vol omdat ze het vooruitzicht heeft dat ik na mijn pensioen definitief naar daar verhuis. Dat is ook waarom ze verdraagt dat ik hier nog een getrouwde man ben. Ze voelt aan alles dat zij belangrijker is dan mijn eigen vrouw en ze weet ook dat ik met mijn vrouw geen seks meer heb.”

Vorige week was er een barbecue bij mijn zoon, mijn vrouw stond in één hoek van de tuin - bij haar ma - en ik in de andere. Geen ruzie tussen ons, maar zero communicatie. Het is een soort leven als broer en zus. Of als nicht en neef

“Ik denk ook nooit aan Xiao Mei in termen van een minnares. Ik gruw van dat woord. Dat is me te vulgair en het zou Xiao Mei ook veel tekortdoen. Dat is zo precies alsof het alleen maar is om te neuken. Er even opspringen en terug naar huis. Nee, Xiao Mei is mijn vriendin en ik hoop dat ze op een dag ‘mijn vrouw’ wordt. Ze mag dan wel 8.500 kilometer van mij vandaan zijn, ik heb het gevoel dat ze er altijd is voor mij. En mijn vrouw is er nooit. Letterlijk niet en figuurlijk niet. Xiao Mei weet elke dag waar ik zit, waar ik mee bezig ben, hoe ik mij voel, wat ik denk, wat mij bezighoudt. Omdat ze me liefheeft, mij aanvoelt en oprecht geïnteresseerd is in mij. Mijn vrouw - ergens onderweg verzuurd geraakt - weet niets van mij, omdat het haar ook niet interesseert. Ze weet zelfs niet welke plantjes er in mijn serre staan. Ook dat weet Xiao Mei. Mijn vrouw is alleen geïnteresseerd in wat er elke maand op mijn rekening komt en alleen maar gelukkig wanneer ze bij haar moeder zit.”

“Het zou kunnen dat ze mij straks tijdens het eten vraagt of het een lange zitting was op de rechtbank. ‘Het was een lange zitting, ja.’ En dan eten we zwijgend verder tot we na het eten elk in onze zetel naar de televisie gaan zitten kijken. Het aanbod op tv bepaalt of wij in dezelfde kamer blijven zitten. Willen we elk iets anders zien, dan gaat zij boven in de slaapkamer naar de televisie kijken. Vorige week was er een barbecue bij mijn zoon, mijn vrouw stond in één hoek van de tuin - bij haar ma - en ik in de andere. Geen ruzie tussen ons, maar zero communicatie. Het is een soort leven als broer en zus. Of als nicht en neef.”

BART: “Had ik destijds geweten hoe mijn huwelijk zou lopen, dan had mijn vrouw geen kans gemaakt. Elk weldenkend mens vraagt zich nu af: ‘Waarom gaat hij dan niet weg bij zijn vrouw?’ Xiao Mei en ik zouden niets liever willen, gevoelsmatig zou het ook het enige juiste zijn om te doen. Ik voel namelijk niks meer voor mijn vrouw. De enige reden dat wij nog bijeen zijn, zijn die bakstenen hier en de financiën. Ik ben getrouwd in gemeenschap van goederen, ik zou heel veel verliezen. En ik zou hier dan ook mijn werk moeten opgeven, dus dat gaat nu niet. Maar na mijn pensioen, dan pak ik twee koffers en ben ik weg. Mijn twee kinderen hier staan op eigen benen: die hebben allebei een pracht van een job en een fantastische partner. De kleinkinderen, die zou ik missen, dat geef ik toe. Maar bon, ik moet mijn zoontje ginds nu ook veel missen. De dag dat ik definitief in China woon, maak ik gewoon de omgekeerde beweging: dan kom ik vier keer per jaar naar hier.”

Eindeloos kussen

BART: “Xiao Mei is voor mij de schoonste en de liefste vrouw ter wereld. Als ze mij die morgen zouden afpakken, dan smijt ik mij voor de trein. Dat meen ik, ja. Zij en Jonas zijn de eersten aan wie ik ‘s morgens denk wanneer ik opsta en ook de laatsten aan wie ik denk voor ik ga slapen. Het is oprechte liefde van haar kant, ik voel het aan alles. Voor het geld hoeft ze het niet te doen, want ze heeft zelf een heel goed inkomen naar Chinese normen. Haar familie stelt het wel. Ze houdt van mij puur om wie ik ben.”

Nooit geweten dat een vrouw zo sensueel kan zijn, dat een vrouw zo hard kan begaan zijn met het behagen van een man

“Het gaat ook om zoveel meer dan lust, al geeft ze me geweldige seks, keer op keer. Ik had in de beginjaren van mijn huwelijk niet te klagen over de seks met mijn vrouw, die ik als bevredigend beschouwde. Maar Xiao Mei heeft op dat vlak een totaal nieuwe wereld voor mij doen opengaan. Nooit geweten dat een vrouw zo sensueel kan zijn, dat een vrouw zo hard kan begaan zijn met het behagen van een man. Een vrijpartij mag ook wat duren, want ik heb een vriendin die veel goesting heeft. Soms meer goesting dan ik. Altijd eerst samen douchen, waarbij we elkaar wassen. Dat is een ritueel. Ze streelt en masseert als de beste - al heb ik dat nu ook aardig onder de knie - en kan eindeloos blijven kussen. Het is gewoon zoveel hartstochtelijker. In het begin vrijden Xiao Mei en ik wel vier keer op een dag. Dat is na al die jaren wel wat geminderd, maar het liefdesspel is nog altijd even goed. En ‘s avonds vallen wij in elkaars armen in slaap, wat ik fantastisch vind.”

Niks vragen, niks zeggen

BART: “Zodra ik voet aan de grond zet in Qingdao voel ik mij precies een halve Chinees. Ik spreek de taal al aardig, eet ginds met stokjes en ‘s avonds maak ik mij een kannetje groene thee. Wanneer we thuis eten - ik noem dat bewust ‘thuis’, ja - sta ik mee te kokkerellen in de keuken, iets wat overigens ongewoon is voor mannen in China. Mijn spreekwoordelijke schoonmoeder, mijn Chinese ma dus, heeft mij ook al geleerd hoe ik van die gevulde dimpling-deegballetjes moet maken. Maar meestal eten we, zoals de meeste Chinezen, buitenshuis. Op straat, aan een stalletje. Qingdao ligt vlak aan de zee, de vis is er overheerlijk. Bij mooi weer gaan Xiao Mei, Jonas en ik op strand barbecueën. Een kreeft of een krabbetje op het vuur en daarna gewoon zalig de zon zien ondergaan.”

“In China ervaar ik een gezinsleven zoals ik het vroeger bij mijn ouders heb gekend: warm en met veel communicatie. Xiao Mei woont in een mooie compound met een grote tuin en een groot zwembad, ideaal voor Jonas. Voetballen of zwemmen met die kleine, het is een groot plezier. Ik help hem met zijn Engels, dat hij nu zowel op school als in de private les krijgt. Het is de taal waarin ik met hem communiceer, terwijl Xiao Mei Chinees met hem spreekt. En zij en ik spreken dan weer Duits onder elkaar. Ik breng de kleine ‘s ochtends ook naar de school, waar de bewaker me altijd vriendelijk toeroept: ‘Ah, de papa van Jonas!’ De mensen weten ginds dat ik de partner van Xiao Mei ben, al weten ze - op mijn Chinese schoonouders na - niet dat we niet getrouwd zijn. Jonas naar de pianoles brengen, is ook mijn taak. Die jongen is een karakterke, net zoals ik. Niet opgeven. Blijven oefenen tot elke noot juist zit. Al is dat ook wel kenmerkend voor een Chineesje.” (lacht)

Ik voel evenveel liefde voor Jonas als voor mijn twee kinderen in België. Misschien zelfs nog meer nu, omdat hij nog klein is en in zijn kinderlijk enthousiasme veel liefde teruggeeft

“Ik zou nooit aan mijn gevoelens voor Xiao Mei hebben toegegeven, mocht ik thuis liefde hebben gekregen. Wanneer je thuis genoeg krijgt, moet je het niet op een ander gaan zoeken. Dus schuldgevoelens? Nee. Mijn vrouw zou zich schuldiger moeten voelen dan ik. Ik denk dat ze wel vermoedt dat ik ginds een affaire heb. Want ik ga de laatste jaren wel heel dikwijls naar China. Toch wordt er nooit over gepraat. Ze vraagt niets en uit mezelf ga ik het haar niet uitleggen. Dat ik ginds ook een kind heb, zou ze nooit kunnen denken.”

BART: “Ik voel evenveel liefde voor Jonas als voor mijn twee kinderen in België. Misschien zelfs nog meer nu, omdat hij nog klein is en in zijn kinderlijk enthousiasme veel liefde teruggeeft. Mijn oudsten zie ik uiteraard ook heel graag, maar die hebben allebei hun eigen leven. Jonas heeft later evenveel recht op zijn erfdeel als de andere twee. Daarover bestaat niet de minste twijfel. Ooit zal ik het mijn kinderen wel moeten zeggen dat ze in China nog een halfbroer hebben, maar die tijd is nog niet rijp. Mocht ik sterven nog voor ik het hen heb gezegd, dan zullen ze het via de notaris horen. Of ze dan niet gekwetst gaan zijn omdat ze hun vader nooit echt gekend blijken te hebben? Ik denk dat ze mij gaan begrijpen. Zij weten heus wel hoe kil mijn huwelijk is. Misschien zullen ze zelfs denken: ‘Pa, je had groot gelijk dat je daar je geluk bent gaan zoeken en nog iets van je leven hebt gemaakt.’ En mijn vrouw? Ik hoop dat zij dan de hand in eigen boezem zal steken.”

Morgen brengen we een nieuw topartikel uit het archief van HLN.be. Lees onze topstukken in dit dossier.

Lees ook: 

Lingerieontwerpster Marlies Dekkers: “Zie je mijn borsten? Ik lijk wel achttien” (+)

Nora Monsecour (22), de inspiratiebron voor Belgische oscar-inzending ‘Girl’: “Vlak voor mijn operatie zei ik: wat er ook gebeurt, maak het af. Ik ga niet als een jongen de kist in” (+)

Margolie houdt er een affaire op na mét medeweten van haar echtgenoot: “Van de deur tot het bed, dat duurt tien seconden bij ons” (+)