Exclusief voor abonnees

Gerard wil aan zijn tweede leven beginnen: “Ik ben veertig jaar lang afgewezen in bed”

Ana Jarèn
Ana Jarèn Ana Jarèn
Elke week tekent Anke Michiels kleine en grote liefdesproblemen van lezers op. Seksuoloog en relatietherapeut Wim Slabbinck weet raad.Vandaag: of ik even naar hem wil luisteren? De 63-jarige Gerard praat via de telefoon moeiteloos over zijn situatie. “Mijn vrouw is aseksueel. Altijd geweest. Ik ben bij haar gebleven: scheiden was een schande in dien tijd, mevrouw. Maar ik kan het niet langer opbrengen. Is het te laat om die stap te zetten?”, klinkt het aan de andere kant van de lijn.

“Ik zag Vera voor het eerst in een danscafé, het was toen eind jaren zeventig. Ze leek als twee druppels water op een ex-liefje, daarom trok ze meteen mijn aandacht. We raakten aan de praat die avond en voor ik het wist zat ik bij haar ouders thuis in het salon. Ze groeide op in een zeer katholiek nest. Van seks voor het huwelijk was geen sprake. We trouwden en kregen niet veel later een dochter.”

“Ik merkte van in het begin dat ze eerder ‘plichtsgetrouw’ haar job deed in bed, in plaats van ervan te genieten, zeg maar. Je hoopt uiteraard dat het wel zal beteren na een tijdje, maar dat was niet het geval. Integendeel. Als ik haar aanraakte, zag ik haar weerzin. We hebben jarenlang dokters opgezocht, op zoek naar de oorzaak of een remedie. We hebben er ook heel vaak over gepraat, maar voor haar was het gewoon zo: seks hoefde niet. Ik heb me daar bij neergelegd. Ik beschouwde het als een lotsbestemming. Ik vluchtte in mijn werk. En zo gaan de jaren voorbij, hè. Natuurlijk speelde ik af en toe met het idee om weg te gaan, maar in die tijd? In het dorp waar we woonden? In onze families? Met de katholieke kerk die ons een schuldgevoel aanpraatte? Scheiden was een schande. Dat dééd je niet.”

“Ik ben veertig jaar lang afgewezen. Telkens opnieuw. Maar nooit, niet één keer, ben ik Vera ontrouw geweest. Pas na het overlijden van mijn ouders en schoonouders, durfde ik mijn blik wat te verruimen. Durfde ik te dromen van een ander soort leven. Zo ging ik stiekem een aantal keren op date met een vrouw. Op één avond ontmoette ik iemand met wie het echt goed klikt. Ik kan goed met haar praten, ze lacht met mijn grappen en ook lichamelijk is er een duidelijke aantrekking. Tot seks is het nog niet gekomen: we doen het heel rustig aan. Ik heb tijdens mijn lange huwelijk geen seksuele ervaring weten op te bouwen, dat maakt me dus een beetje onzeker tussen de lakens. Anderzijds is het fenomenaal wat ik allemaal voel: al die jaren van opgespaarde frustraties glijden van me af. Dit is een genezingsproces. Eerlijk? Ik heb spijt dat ik het zo lang volgehouden heb bij Vera. Ik heb naar alles en iedereen geluisterd, behalve naar mezelf. Ik heb een enorme inhaalbeweging te maken. Mijn honger om een seksueel leven te ontwikkelen met iemand is even groot als dat van een ongeduldige puber, vermoed ik. (lacht)”

“Mijn vrouw heeft intussen wel een vermoeden. Blijkbaar gedraag ik me anders. Ze ziet me ’s avonds ook de deur uit gaan, naar mijn vriendin. Ze stelt daar voorlopig geen vragen over. Ons huwelijk is al lang geen huwelijk meer: we slapen al zoveel jaren apart. Ik weet dat ik gewoon open kaart moet spelen, maar de stap is groot. Na veertig jaar iemand achterlaten is – ondanks het feit dat we geen goede relatie hebben – pijnlijk. Ik sta op een kruispunt, en ook al staat het licht eigenlijk op groen: oversteken vraagt moed. Is het niet te laat? En wat met mijn dochter? Zal zij mijn keuze begrijpen? Wat als ze mij de rug toekeert? Of wat als ik de kleinkinderen niet meer mag zien?”

Medialaan

De raad van Wim Slabbinck: “Blaas niet zomaar alle bruggen op”

“Het is mooi, Gerard, dat je veertig jaar lang de zaken tegenover elkaar afgewogen hebt: je bent erin geslaagd een warm nest te creëren voor je dochter en je hebt kunnen aanvaarden dat Vera geen of amper seks wil. Uiteraard is de maatschappij in veertig jaar veranderd, en ook jij bent als mens geëvolueerd. Je hebt jaren rekening gehouden met andermans gevoelens. Denk nu gerust aan jezelf. Je staat op een kantelmoment. Maar het is belangrijk om bij een eventuele keuze je gevoel niet te verloochenen.”

“Zou het kunnen dat je de zaken nogal zwart-wit ziet? Het is óf blijven óf weggaan thuis. Maar is dat wel zo? Zijn er grijze zones mogelijk? Als seks niet hoeft voor Vera, betekent dat dan dat jij je moet beperken tot ‘geen seks’? Of is een zuiver seksuele relatie met een andere vrouw – buiten je huwelijk – bespreekbaar? Dat is iets wat jullie als koppel samen kunnen beslissen. Dat is interne keuken: niemand heeft hier verder zaken mee en je hoeft je dochter hier niet over in te lichten. Op die manier hoef je niet alle bruggen op te blazen, maar kan jij toch seks beleven.”

“Je hebt altijd hard gewerkt en voor jou was dat een soort vlucht, zeg je. Maar nu je op pensioenleeftijd bent, is dat niet meer mogelijk. Er valt een hoop sociaal contact weg. Daardoor zijn Vera en jij nog meer op elkaar aangewezen. Ik vrees dat het ‘seksuele probleem’ op dit moment jouw beeld over de hele relatie overschaduwt. Uiteraard is het nooit te laat om je leven om te gooien, Gerard, maar weggaan bij je levenspartner is ook niet niks. En ik weet zeker dat er ook fijne aspecten zijn aan jullie huwelijk – anders had je dit nooit veertig jaar kunnen volhouden.”

“De jarenlange afwijzing in bed heeft jou mogelijk onzeker gemaakt – dat is logisch. Daarom is het nu fantastisch te merken dat een andere vrouw wél iets in jou ziet. Maar ligt daar jouw grote geluk? Dat is niet zeker. Voor je een stap zet, kan je misschien beter nog eens nadenken: waar en wanneer zit de relatie met Vera wél nog goed? Op welke vlakken kan jij nog groeien, als individu? Is er iets in jullie relatie – maar dan niet de seks – dat je opnieuw kan opfrissen, waardoor de balans weer beter komt te zitten? Zijn er hobby’s die je samen kan aanvatten? Reizen die jullie altijd al wilden maken? Uit welke zaken haal je nog vreugde, waardoor je weer gelukkiger wordt? Vooral in het antwoord op die laatste vraag, ligt volgens mij een deel van de oplossing.” 

Heb jij ook een liefdesprobleem dat je (anoniem) wil delen? Mail dan naar Anke Michiels, anke.michiels@nina.be.

Geen onderwerp waar meer over wordt geschreven en gesproken dan de liefde. Wij verzamelen de beste artikels over lust en liefde in dit dossier.

Nora is pas getrouwd en nu al ongelukkig: “Mijn man verstikt me zo”

Joeri: “Ik houd van BDSM. Maar mijn vrouw wil geen meesteres zijn”

Jan (55) heeft het moeilijk met de emotionele ontrouw van zijn vrouw: “Die misstap heb ik haar vergeven, maar ze blijven elkaar berichten sturen”