Exclusief voor abonnees

Gerard (75) en Nelly (74) leerden elkaar 54 jaar geleden in Italië kennen: “Ons huis kreeg de naam van de camping waar we verliefd werden”

Steven Richardson
Redacteur Lene Kemps gaat deze zomer op zoek naar vakantieliefdes die bleven duren. Vorig jaar vierden Gerard (75) en Nelly (74) hun vijftigste huwelijksverjaardag, maar hun avontuur begon op camping Pineta in Aosta in 1966. “Het klinkt vrijgevochten: de jaren zestig, maar bij ons was het heel vanzelfsprekend dat je gechaperonneerd werd.”

“We woonden een straat weg van elkaar”, vertelt Gerard Spriet (75). “Amper vijf minuten wandelen. Maar hier in Ieper hebben we elkaar vreemd genoeg nooit ontmoet. Terwijl nadien bleek dat we toch wel wat gemeenschappelijke vrienden en kennissen hadden.”

Een van die gemeenschappelijke vrienden spoorde de familie Strubbe in 1966 aan om mee te komen naar camping Pineta in Aosta in Italië. Nelly Strubbe (74): “‘Er zijn daar nog Belgen’, zeiden ze. ‘Iedereen schiet goed op met elkaar, het is een fijne bende’.” De familie Spriet kampeerde daar al en veel tijd was er niet nodig om het jonge meisje dat mooi lachte onder de aandacht te brengen van de jonge student lichamelijke opvoeding.

Gerard: “Wij speelden volleybal, toen zij met hun auto kwamen aanrijden. Ik zal niet zeggen dat het vuurwerk was, maar het was toch een grote vonk die oversloeg toen ik haar zag. Ze was erg aantrekkelijk. Ik was al 21, zij werd 21 in augustus. Die verjaardag hebben we trouwens samen gevierd.”

Nelly: “Hoe het nu net gebeurd is, wie de eerste stap heeft gezet en dat soort zaken, dat weet ik niet meer zo goed. Hij was daar met zijn ouders en zijn twee broers, en ik weet alleen nog dat ik hem de knapste vond. Hij was specialer dan de rest.” Er zijn wel meer Sprieten en Strubbes verliefd geworden die zomer. Nelly’s nichtje was ook mee op de vakantie en trouwde later met Gerards broer.

“Zoenen? Nee! Er werd vooral veel gepraat en gelachen”

Gerard

Hoewel de verliefdheid groot was, en de betrokkenen al 21 waren, moeten we ons geen al te romantische voorstellingen maken van zoenen, zonsondergangen en zuiderse passie. Nelly: “Zoenen? Nee! We hebben veel tijd met elkaar gespendeerd en elkaar beter leren kennen, maar we waren opgenomen in die groep van vrienden en familieleden. Ik herinner me die vakantie als een heel gezellige grote drukte. De ene keer organiseerden wij het aperitief, dan was het weer bij hen te doen. We maakten lange wandelingen, we gingen zwemmen, er werd veel gepraat en gelachen. Het was een geweldige zomer. Maar zijn we eigenlijk ooit alleen geweest?”

Gerard: “Het was 1966, hé. Dat was niet zoals nu. Het klinkt vrijgevochten: de jaren zestig, maar bij ons was het heel vanzelfsprekend dat je gechaperonneerd werd. Dat was gewoon zo. En we kwamen daar ook niet tegen in opstand.”

Op de camping met de Sprieten en de Strubbes
rv Op de camping met de Sprieten en de Strubbes

Nelly: “Later zijn we naar de Wieze Oktoberfeesten geweest, en ik denk dat we toen voor de eerste keer samen gedanst hebben.”

Gerard: “Nu is dat allemaal anders.”

Nelly: “Onze kinderen sliepen tijdens de vakantie samen met hun vriend of vriendin. Ik herinner me dat mijn schoonmoeder daar een opmerking over maakte: ‘Laat je die nu echt samen in die tent?’ Maar ze woonden in België ook al samen, dus wat zou ik doen?”

Nelly: "Ik weet alleen nog dat ik hem de knapste vond. Hij was specialer dan de rest.”
rv Nelly: "Ik weet alleen nog dat ik hem de knapste vond. Hij was specialer dan de rest.”

Meubels & huisgerief

Terug thuis transformeerde de campingverliefdheid zich heel vanzelfsprekend tot een officiële verkering. Gerard: “Ik denk aan die weken in Italië niet terug als aan een vakantieliefde, hoewel je dat vanwege de locatie en de timing zo zou kunnen bestempelen. Een vakantieliefde is vluchtig, van voorbijgaande aard. Zo heb ik onze relatie nooit bekeken.”

Er werd niet geflirt. Iemand aan het lijntje houden, deden we niet. Het was serieus, anders begon je er niet aan

Nelly

Nelly: “We voelden dat dit het begin van iets degelijks was. Dat was zo in onze families. Er werd niet geflirt. Iemand aan het lijntje houden, deden we niet. Het was serieus, anders begon je er niet aan.”

Gerard studeerde nog: lichamelijke opvoeding aan de universiteit in Leuven, dus vaak zagen ze elkaar niet.

Nelly: “We schreven elke week. En vrijdagavond als hij naar huis kwam, was ik zijn eerste halte. Ik wist dat ik nog een tijdje op hem zou moeten wachten. Je trouwde pas, als je je eigen plan kon trekken. Ik werkte in die tijd wel, als bediende bij Picanol. Gerard moest nog afstuderen en een baan vinden.”

De verkering duurde drie jaar. Op 5 juli 1969 zijn Nelly en Gerard getrouwd. De foto toont een koppel dat tegelijkertijd heel ernstig en piepjong is.

Gerard: “We woonden eerst in een rijhuis op de Zonnebeekseweg hier in Ieper, nadien hebben we een huis gebouwd naast haar ouders en grootouders. We hebben het heel toepasselijk ‘Huize Pineta’ genoemd. Ik kan je niet zeggen hoeveel keer vrienden, kennissen en voorbijgangers hebben gevraagd: waar komt die naam vandaan? Dan deden we elke keer opnieuw het verhaal van de camping.”

Op 5 juli 1969 zijn Nelly en Gerard getrouwd
rv Op 5 juli 1969 zijn Nelly en Gerard getrouwd

Liefde voor muziek en reizen

Verleden jaar vierden ze hun vijftigste huwelijksverjaardag. Grote theorieën of kleine geheimen rond het succes van hun relatie hebben ze niet echt.

Nelly: “Hij is geen grote prater. Op sommige momenten heb ik dat erg gevonden. Dan zag ik dat hij ergens mee zat, en dan hoopte ik dat hij het met mij zou delen. We hebben Gerards twee broers verloren, zijn jongere broer is maar veertig geworden. Dat zijn geen makkelijke momenten. Maar hij verwerkt moeilijke zaken liever in z’n eentje, dat weet ik ondertussen. Soms denk ik dat zijn zwijgzaamheid een voordeel is. Met een man van weinig woorden is het alvast moeilijk kibbelen over een fout woord. Natuurlijk zijn er wel eens ruzietjes, al kan ik me er geen enkele voor de geest halen. Maar we kunnen zo’n ergernissen snel loslaten. Vergeten en vergeven.”

We hebben nog vaak rondgetoerd en gekampeerd in Italië, maar we zijn ook in Thailand geweest, in Peru, Mexico, Brazilië, Indonesië en Amerika

Nelly

Ze deelden dezelfde doelen in het leven. Gerard: “Je wil een zekere welstand opbouwen. Je kinderen opvoeden tot goede mensen, ze alles meegeven zodat ze hun weg vinden in het leven. Je wil dat ze eerlijk zijn en goede punten halen op school. Dat laatste was niet altijd het geval. Maar ik was zelf ook geen goede student. Wij, Sprieten, moeten eerst goed weten wat we willen in het leven en dan gaan we ervoor. Zo is het bij Kristof (47) en Annelies (45) ook een beetje geweest. Maar ze zijn alle twee goed terechtgekomen.”

Gerard komt uit een muzikale familie. “Mijn vader speelde klarinet, mijn moeder piano. Ze was bakkersdochter, maar haar familie had ook de cinema in het dorp. Mijn moeder begeleidde daar de stille films. Maar soms was de inhoud te gewaagd voor haar leeftijd en dan mocht ze niet naar het scherm kijken.”

Nelly: “Gerard heeft dertig jaar in het kerkkoor gezongen. Die liefde voor muziek hebben we geprobeerd door te geven. In ons vorig huis hadden we een vleugelpiano, een Pleyel. Maar de kinderen hebben dat talent blijkbaar niet overgeërfd.”

Gerard: “Onze zoon speelde trompet, maar is gestopt met oefenen. Nu beklaagt hij zich dat een beetje.”

Dezelfde belangstellingen delen helpt ook. Nelly: “We zijn altijd graag blijven reizen. We hebben nog vaak rondgetoerd en gekampeerd in Italië, maar we zijn ook in Thailand geweest, in Peru, Mexico, Brazilië, Indonesië en Amerika. Vaak in groep, dat doen we eigenlijk het liefst. De kinderen zijn altijd nog graag mee gaan kamperen, ook toen ze al samen waren met hun vriend en vriendin. Allez, meegaan... Wij moesten vertrekken en de caravan en de tent installeren. En als dat allemaal gedaan was, kwamen zij langs.”

Gerard: “Toen we de caravan verkocht hebben, waren ze een tikje verontwaardigd: ‘Waarom heb je dat nu gedaan? Dat was toch plezant.’ Ja, dat zal wel. (lacht) Maar wij werden een jaartje ouder en zagen dat opbouwen en afbreken niet meer zo zitten.”

Trappen doen

“Dat zal de West-Vlaamse lucht zijn”, zegt Gerard. Voor hun leeftijd zien hij en Nelly er nog bijzonder fit en energiek uit. Maar zelfs iemand die zijn hele leven geturnd heeft en die volledige fotoalbums kan tonen van oefeningen aan rekstokken en ringen, ontsnapt niet aan de tijd. Gerard: “Vroeger heb ik veel geskied. Ik heb zelfs met mijn twee broers de Mont Blanc beklommen. Nu heb ik al eens pijn in mijn knieën. Ik heb altijd graag gelopen, maar Nelly heeft liever niet dat ik nog in mijn eentje vertrek, dan is ze ongerust. Fietsen doen we ook graag, maar Nelly voelt zich de laatste tijd wat minder zeker op haar fiets.”

Nelly: “Weet je wat ik denk dat goed geholpen heeft om onze conditie te bewaren? We hebben altijd veel trappen gedaan. In ons vorige huis tot vier-, vijfhonderd per dag. We telden ze. Of we nu naar de kelder, de garage, het terras of de badkamer gingen, overal waren trappen.”

Gerard: “Hier, in ons nieuwe appartement, zijn er amper zeventien tredes naar beneden. Maar goed, als je dat enkele keren per dag doet, zal dat ook wel effect hebben.”

De mensen rondom je vallen weg, en hoewel je altijd wel wist dat het leven eindig is, komt dat besef heel dichtbij.

Nelly

Het houdt hen wel bezig, ouder worden. Nelly: “Het is pas sinds kort dat ik de overlijdensberichten bekijk en de optelsom maak: ‘Ah, dan zou ik nog tien jaar hebben’. Dat heb ik vroeger nooit gedaan. Maar de mensen rondom je vallen weg, en hoewel je altijd wel wist dat het leven eindig is, komt dat besef heel dichtbij.”

Gerard: “Onlangs was de koffiezet kapot. Bleek dat we die al zeventien jaar hadden. Toen we een nieuwe kochten, zei Nelly: ‘Die moet dan geen zeventien jaar meer meegaan’. Terwijl ze dan pas 91 zou zijn! Haar moeder is 94 geworden.”

Nelly: “Hij is daar veel redelijker in. Ik ben een piekeraar. Ouder worden, het zit dan in mijn hoofd en ik kan dat molentje niet afzetten.”

Gerard: “We leven gezond, eten veel groenten en fruit. Behalve een aperitiefje op zondag en af en toe een straf biertje, drinken we weinig alcohol. We bewegen regelmatig en we blijven geïnteresseerd in wat er gebeurt. Met de kleinkinderen, de jongste is ook al achttien, communiceren we via Skype en Whats­App. Ik denk dat we dat goed aanpakken, oud worden.”

Lees ook:

“Corona heeft geleid tot een gezondere manier van scheiden”: advocaten zien steeds meer koppels uit elkaar gaan (+)

Kijken mag, aanraken niet: relatie-experte Rika Ponnet deelt haar beste tips om te daten in tijden van ‘sociale lockdown’ (+)

Rob (65) en Latt (46) pendelden drie jaar tussen België en Thailand voor ze trouwden: “Latt vreesde eerst dat ze mijn nieuwste speeltje was” (+)