De grappigste valentijnsblunders van de NINA-redactie: hoe het niet moet

Foto door Elizabeth Tsung via Unsplash
Wie valentijn zegt, zegt ook cadeautjes. En die vallen niet altijd mee. De NINA-redactie deelt haar meest teleurstellende ervaringen van de voorbije jaren.

Hoofdredactrice Vrouw & Gezondheid Famke Robberechts: "Drie zielige roosjes"

"Op de avond van onze eerste valentijn stond mijn lief - nu mijn man - zoals het hoort met rode rozen voor mijn deur. Het viel me wel meteen op dat het maar drie rozen waren, maar hey, het is het gebaar dat telt. Maar toen sprak hij ook nog eens de gevleugelde woorden: ‘Weet je wat ze durven te vrágen voor rozen op valentijn?’ Waarop hij nog een halfuur doorboomde over het frauduleus uitbuiten van die Grote Commerce. En dat terwijl ik vruchteloos zocht naar een vaas die klein genoeg was voor drie zielige roosjes ..."

Eindredacteur Geertrui Mayeur: "Homer Simpson-kousen"

"Mijn meest gênante valentijn ooit was jaren geleden. Met mijn studentenbudget had ik voor mijn toenmalige lief een paar prachtige Homer Simpson-kousen gekocht. Het schaamrood stond me snel op de wangen, toen hij met een keigroot pak aankwam. Bleek het ook nog eens een nieuwe folkgitaar te zijn. Waarschijnlijk omdat ik altijd zijn gitaar inpalmde."

Beautyredactrice Eva Van Driessche: "Een doorrookt etentje"

 "Ik ben één keer uit gaan eten voor valentijn. En heb toen meteen besloten om dat nooit meer te doen. Voor restaurants is het een belangrijke dag: ze trommelen al het personeel op, bedenken het mooiste menu, ze stijven de servetten en ... ze schuiven de tafeltjes zo dicht mogelijk bij elkaar. Zo kwam het dat ik op dit etentje dichter bij mijn buurman zat dan bij mijn geliefde en dat ik totaal bevangen werd door de sigarenrook (jaja, ooit mocht je op restaurant roken) van meneer aan tafel 10."

Redactrice Anke Michiels: "Een gebroken tienerhart"

"Ooit stond er op 14 februari een jongen voor mijn deur. In zijn handen een zelf samengestelde muziekcassette - denk Knuffelrock - en een liefdesgedicht. Een superromantisch gebaar, echt waar. Alleen jammer dat de liefde niet wederzijds was. Waardoor het vooral supergênant was. De cassette mocht ik nog nét houden, het gedicht nam hij mee naar huis. Samen met zijn gebroken tienerhart."

Moderedacteur David Devriendt: "Een namaakhorloge"

 "Eén keer kreeg ik voor valentijn een goudkleurig Casio-horloge dat later namaak bleek te zijn. Een voorbode in de vorm van een accessoire, want ook de relatie bleek niet veel later volledig nep. Maar de hoofdvogel schoot dat ene filosofiestudentje toch af. Hij had me meegenomen naar een snackbar (al een minpunt) en daar gaf hij me na vier glazen wijn een boek over Zeno, een van de stoïcijnen. ‘Er staan ook veel praktische tips in voor stresskippen en dramaqueens zoals jij.’ Ik riep met veel misbaar dat ik de rust zelve ben. En hij? Hij zag zich enkel bevestigd van zijn goede aankoop."

Vormgeefster Sofie Paternotte: "Een survivelkit"

 "Het eerste valentijnscadeau dat ik van mijn lief kreeg was een soort van survivalkit voor als ik onverwacht bleef slapen: tandpasta, tandenborstel, douchegel en shampoo. Stiekem had ik toen al veel liever een mooi satijnen slaapkleedje gekregen, dan hoefde ik niet altijd in zijn stapeltje T-shirts te zoeken in het midden van de nacht."

Contentmanager Melanie Daems: "Vijf jaar op rij niks"

 "Mijn ervaring? Date nooit een lief dat op valentijn verjaart. Hij mag dan heel romantisch zijn, want dat was mijn ex wel, je kan moeilijk van hem verwachten dat hij op zijn eigen verjaardag voor een verrassing gaat zorgen. Terwijl ik dan natuurlijk altijd dacht: o, het is zijn verjaardag én valentijn. Ik zal hem eens extra goed verwennen. Dubbel voor hem, niks voor mij, vijf jaar op rij."




Reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels