Exclusief voor abonnees

Architectuurstudent Ken prostitueerde zich tijdens z’n eerste jaar op kot: “Ogen toedoen en cashen”

Beeld ter illustratie.
Shutterstock Beeld ter illustratie.
Geheimen. We steken ze weg, houden ze stil, bewaken ze met ons leven. Redactrice Sabine Vermeiren luistert elke week naar een Vlaming die wél praat. Eén keer alles op tafel. En dan nooit meer. Vandaag: Ken (30) kwam niks tekort. Woonde in een modern studentenkot, kreeg zakgeld, verdiende aardig iets bij in de horeca. En tóch zei hij, achttien en welopgevoed, geen ‘nee’ toen hem duurbetaalde seks werd voorgesteld. Het gebeurde één academiejaar lang, met twee ‘klanten’. “Driehonderd euro per keer. Ik was verblind door het geld.”

Ook een geheim? Mail Sabine.vermeiren@persgroep.be.

Hij is zo’n man waar je ongewild even naar staart. Dat komt door z'n voorkomen. Denk: aftershavereclame. Donker haar, stoppelbaard, smetteloos gebit. We zien elkaar in een koffiehuis. Hij is eerst op de afspraak en heeft het tafeltje naast de plafondhoge, fonkelende kerstboom gekozen. Voor mij zit een man van dertig jaar, stijlvol gekleed, Italiaanse schoenen. Het zou, in de genoemde setting, een plaatje kunnen zijn uit een magazine. Ware het niet dat het hier vandaag, bij espresso, over prostitutie gaat.

Ken is homo. Dat weet hij nu zo’n dertien jaar. In de middelbare school had de hele klas het al in de smiezen toen hijzelf nog onwetend was. Het was pas in die zomer tussen z'n zesde jaar en de hogeschool dat het allemaal in de plooi viel. Hij was voor de mannen. So what? Nu dat dus van de baan was, kon het leven weer doorgaan. En dat dééd het. Met een eerste, al meteen fantastisch lief.

“Hij heette Bart en ik werd halsoverkop verliefd. Bart was geweldig. Een populaire kerel. Iemand naar wie mensen opkeken. Maar ook: een bedrieger. We waren drie maanden samen toen ik ontdekte dat hij vreemdging. Correctie. Constant vreemdging. Mijn wereld stortte als een plumpudding ineen. Vandaag, als dertigjarige, zou ik daar volwassen op reageren. Maar ik was achttien en wilde wraak nemen. Bart wilde straf doen? Prima. Ik zou hem eens laten zien wat ‘straf’ was.”

Naïef

“Het was mijn eerste jaar op kot. Ik studeerde architectuur en proefde voor het eerst van vrijheid. Op een avond, kort na de breuk met Bart, zat ik op een chatsite. Ik weet niet goed wat ik daar zocht. Contact? Een lief? Seks? Verstrooiing? In elk geval: iemand stuurde me profielfoto’s. Ik kan het niet anders omschrijven dan: dat was alsof ik naar een god keek. Ik zag een razend knappe man. Iemand van zo ongeveer mijn leeftijd. Hij wou afspreken voor seks. Tegen betaling. Of 300 euro goed was, vroeg hij.  Ik wéét: dat had natuurlijk honderdduizend alarmbellen moeten doen afgaan. Maar dat gebeurde dus niet. Ik moet - ik ben de eerste om het te erkennen - ongelooflijk naïef zijn geweest. We spraken af.”

“Een paar dagen later stond hij voor m’n deur. Overduidelijk niet de man van op de foto. Hij was tegen de veertig en maar half zo knap. Ik had hem natuurlijk kunnen wegsturen, maar dat deed ik niet. Als ik eerlijk ben: nooit, op geen enkel moment, heb ik gedacht ‘dit gaat niet door'. Ik was té ingesteld geraakt op die 300 euro. Ik had al dagen zitten fantaseren over wat ik kon doen met dat geld. Als je achttien bent, klinkt 300 als ‘meer dan ik kan opkrijgen’. Ik heb die avond gedacht: ogen toedoen en cashen.”

“Een paar dagen later kreeg ik online, op exact dezelfde manier, wéér zo’n voorstel. Wéér een man, wéér dat bedrag van 300 euro, wéér een mooie profielfoto. Opnieuw ging ik erop in. Ik wist intussen wel wat ik naar alle waarschijnlijkheid kon verwachten maar toch ben ik nog geschrokken. De eerste man had ik niet afstotelijk gevonden. Deze wel. Ik heb echt een knop moeten omdraaien. Hij was verzekeringsagent en single. De andere niet, die had een vrouw en kinderen.”

Seks, betalen en weer weg

“De start was gemaakt. Ik was nu iemand die zich liet betalen voor seks. Tegelijk wist ik heel duidelijk: bij deze twee mannen moest het blijven. Ik bleef met een grote regelmaat met hen afspreken, telkens op mijn kot. De ene week de ene, de andere week de andere. Snelle seks, betalen en weer weg. Er werd niet gekust, zelfs amper gesproken. Op een uur waren die mannen weer buiten.”

“Al gauw werd ik afhankelijk van dat geld. Nochtans had ik het niet nódig. Mijn ouders betaalden mijn studies. Ze gaven me 400 euro zakgeld per maand en met mijn weekendwerk in de horeca verdubbelde ik dat bijna. Ik kon daar, als achttienjarige, heel goed van leven. Maar met die 300 euro per week er nog eens extra bovenop kon ik me een luxe permitteren die ik ervoor niet gekend had. Bij het uitgaan champagne drinken in plaats van pintjes. Naar de cocktailbar gaan in plaats van op café. Weekendjes Parijs, Keulen en Londen. Kopen wat ik wilde. Ik trok in die tijd veel op met rijkeluiskindjes. Zij waren die jetset gewend, ze stelden er verder geen vragen over.”

“De betalende bezoekjes van die twee mannen leverden mij per maand zo’n 1.500 euro op. Ik raakte daar aan gewoon. Ik heb nooit gedacht aan stoppen. Ik had ook niet het gevoel dat ik er psychisch onder leed ofzo. Voor mij waren die afspraakjes iets louter fysieks. Ik zag er vooral de voordelen van. Het was per slot van rekening snel verdiend geld. Op welke ándere manier kon ik op zo korte tijd zoveel cashen?”

“Na een tijdje is Bart het te weten gekomen. We hadden nog een soort van ongezonde knipperlichtrelatie en op een dag is hij in m’n chatberichten beginnen neuzen. Hij heeft me daarmee gechanteerd. Verder was er niemand die het wist. Al had ik natuurlijk schrik dat het ooit bekend zou raken. Wat als ik die mannen ergens tegenkwam?”

Maar 10 euro waard

“Het heeft exact één academiejaar geduurd. De eerste man bleek steeds extremere fantasieën te hebben. Eerst vond ik dat nog oke. Dan had hij bijvoorbeeld All Stars bij. ‘Ik wil dat je die aantrekt tijdens de seks’. Euh. Oke, dacht ik dan. Who cares? Het zijn ‘maar’ All Stars. Maar zijn verzoekjes werden alsmaar extremer. Handen vastbinden. Blinddoeken. Tot, op een zekere avond, hij naakt op de grond lag en wilde dat ik hem stampte. ‘Ho', zei ik. ‘Dát doe ik niet.’ Hij werd kwaad, smeet tien euro mijn richting uit en ging weg. Ineens besefte ik waar ik mee bezig was. ‘Ken, wat doét gij toch?’ Was ik nu iemand geworden die maar tien euro waard was? Ik ben er direct die dag mee gestopt. Ook de andere man heb ik laten weten dat het ophield.”

“We zijn nu twaalf jaar later. Van de eerste man, de pervert, heb ik nooit nog iets gehoord. Tot een paar weken geleden. Hij stuurde me een vriendschapsverzoek op Facebook. Ik heb het geaccepteerd om te kijken wat z'n gezinssituatie was - twee kinderen - en heb hem toen weer verwijderd. De andere blijft me met een grote regelmaat sms-berichten sturen. Ooit, één keer, zag ik hem op café. Een ober kwam me iets aanbieden ‘van die meneer daar’. En hij noemde z'n naam. Dat was de eerste keer dat ik z'n echte identiteit ontdekte. Ik heb gezegd ‘nee, dank u’.”

“Ik ben nu dertig, ik denk aan die periode nog regelmatig terug. Dat ene jaar was heel bizar. Já, er was luxe. Maar toch. De jaren erna, toen ik het weer met veel minder moest redden, waren eindeloos veel fijner. Ik leerde m'n kotgenoten kennen, we maakten bergen plezier. Ik heb niet het gevoel dat ik een trauma heb overgehouden aan dat ene jaar. Wél aan Bart. Dat heeft er veel harder ingehakt. De impact van z'n bedrog en z'n manipulatie voel ik tot op de dag van vandaag. Ik kan met zekerheid zeggen dat ik vandaag veel gelukkiger ben dan toen. Ik ben zelfstandig nu, ik werk hard en soms kan ik me luxe permitteren. Luxe waarvoor ik dan echt gewérkt heb. Dat voelt toch juister.“

“Ik heb na Bart nog een relatie van vijf jaar gehad. Nu ben ik single, maar dat wijt ik niet aan dat ene verknipte jaar. Ik ben niet fier op wat ik gedaan heb. Maar het is wél deel van wie ik ben. Ik kijk er vooral naar vol verbazing. Hoe kon ik zo snel, zo ongepland en zo ongevraagd in zo’n situatie belanden? Ik vraag me wel eens af: als er ooit een nieuw lief komt, vertel ik het hem? Een fout van toen ik achttien was. Is het belangrijk dat een nieuw lief dat weet?”

Ken is een fictieve naam

Lees hier nog meer verhalen uit de reeks Mijn geheim.

Marie doneerde in het geheim een eicel aan haar collega: “Ik durfde het alleen per sms voorstellen. ‘Hey Greet. Wat als ik je nu eens een eicel zou geven?’”

Inge heeft openlijk een relatie op het werk: “Seks met mijn lief, seks met mijn man. Maar nooit op dezelfde dag”

Rudy ging 1.200 keer op prostitueebezoek: “Voor elke keer gemiddeld 100 euro. Reken maar uit”




4 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Vera Franck

    Je schamen dat je anders bent , nee dat hoeft niet meer toch . Maar dat geld in iemands ogen springt vind ik op deze mannier not don .

  • Regis Desmet

    Ja je bent holebi en je bent aantrekkelijk, het is een bijverdienste die, als je dat veilig doet, niks schaad, dus wat is t probleem om u te schamen

  • RONNY DEKIMPE

    Geld verblind vele mensen. De grootste rijkdom is je gezondheid. Maar schaamte hoeft er in principe niet te zijn. De mensen waren akkoord om 300 euro te betalen. En er was wederzijdse toestemming. In ieder geval wens ik "Ken" het beste toe in zijn verdere leven. Een leven die steeds zijn ups en downs kent.

  • steven goossens

    Je bent zeker niet de enige en hoeft je nergens voor te schamen!