Exclusief voor abonnees

“We gaan nog elke dag wandelen in het bos”. Yvonne & Frans delen de geheimen van 65 jaar huwelijk

Steven Richardson
Het begon met een ritje achter op zijn motorfiets en een eerste zoen na de kermis. 65 jaar, drie kinderen, vijf kleinkinderen en één achterkleinkind later, zijn Frans en Yvonne nog altijd even graag bij elkaar. «Elke ochtend zeg ik tegen haar: een nieuwe dag, een nieuw begin. We vliegen erin!»

We lachen veel en delen graag de verhalen van een goed huwelijk. Een huwelijk dat zijn hoogtes en laagtes heeft gekend, maar waarin ze van één ding altijd overtuigd zijn gebleven: dat ze elkaar graag zien en samen een mooi leven hebben opgebouwd.

Frans: «Ik was 24 en zij was 18 toen we elkaar ontmoetten. Ik weet nog dat haar ouders mij niet zo graag zagen komen vanwege dat leeftijdsverschil. Zij was jong en onschuldig, en ik had toch al wat ervaring.»

Yvonne: «Ik was bevriend met zijn zus Irma, en toen ik een keer de bus gemist had en bij haar ging aankloppen, stelde ze voor dat haar broer mij naar huis zou brengen op zijn motorfiets. Hij heeft dat keurig gedaan, en ik kan niet zeggen dat er toen een vonk is overgeslagen. Maar de interesse was er misschien wel.»

Frans: «Ik heb haar dan teruggezien op de kermis en toen hebben we gedanst. Ik heb haar naar huis gebracht, en toen zoenden we voor de eerste keer.»

Yvonne: «Ik dacht: ‘Wat een knappe man’ en ‘Hij kan goed zoenen’.» (lacht)

Jaloerse mannen

Frans: «We zijn daarna niet meer uit elkaar geweest. Ik wist dat zij ‘het’ was voor mij. Er waren veel mannen jaloers, want ik had het mooiste meisje van Ravels. En ze is nog altijd de mooiste vrouw.»

Yvonne: «Allez, Frans!»

Frans: «Toen we pas samen waren, kwam ik in cafés weleens mannen tegen die voor haar wilden vechten. Gelukkig kon ik dat altijd regelen met een pintje.»

Yvonne: «We hebben drie jaar verkering gehad en zijn dan getrouwd. Ons plan was om dat na twee jaar al te doen, maar toen Frans’ vader kwam te overlijden, stelden we de bruiloft uit.»

Frans: «We zijn dan bij mijn moeder gaan inwonen die plots alleen kwam te staan en toch ook al 83 was. Daar zijn we dertien jaar gebleven. Inwonen bij de schoonouders is niet gemakkelijk, zelfs niet als je zoals wij je eigen verdieping hebt. Maar we zijn daar goed uitgekomen.»

Yvonne: «Er was toen weinig comfort, hé: geen badkamer, geen warm water, een toilet buiten met wat krantenpapier aan een haak... Vandaag kan men zich dat niet meer voorstellen. Toen we daarna naar hier verhuisden, voelden we ons in het begin wat ingesloten – we gingen van een vrijstaand huis met tuin naar een rijtjeshuis — maar wat een luxe!»

Kinderen als cement

Yvonne: «We wilden hetzelfde in het leven: een gezin, kinderen die konden studeren zolang ze wilden en beleefd en eerlijk waren. Eerst was er onze Johan, nu 63. Vijf jaar later kwam Marleen: ‘Joepie, we hebben een dochter’, zei ik Frans via de telefoon, want hij was in Brussel aan het werk toen ze geboren werd. En een stuk later kwam Monique, die net 50 is geworden. Ons nakomertje.»

Frans: «Ze was een cadeautje van het leven, een verrassing.»

Yvonne: «We wilden hen op weg zetten naar hun eigen leven, en ik denk dat we dat goed hebben gedaan. Ze zijn allemaal getrouwd, verdienen goed hun boterham en hebben een fijn huwelijk, voor zover ik dat kan inschatten. Ik heb ook altijd op de kleinkinderen gelet. Dat gaf me veel plezier.»

Frans: «Kinderen brengen de wereld binnen. Nieuwe muziek, nieuwe gewoontes… De computer, internet, gsm, elektrische fiets... Ze brengen dat mee en je neemt dat over. Ik doe mijn bankzaken met de computer, en als ik vastzit, komt mijn dochter mij helpen. En als wij hen kunnen helpen, doen we dat ook. Ik heb in vijf jaar tijd twee huizen gebouwd, voor mijn dochter en kleinzoon.»

«Familie is belangrijk.

«De kinderen zijn als cement, ze houden je bij elkaar. Ik veronderstel dat ze ook spanningen kunnen veroorzaken, maar daar hebben wij dan geluk mee gehad. Ik ben maar één keer heel boos geweest, en dat was op onze oudste, Johan. Hij was zeventien, had nog geen rijbewijs, maar had toch de auto genomen om naar zijn lief in Dessel te rijden.»

Yvonne: «Da’s de enige keer dat hij een van de kinderen een mep heeft gegeven. We waren het soort gezin waar alles gezegd kon worden. Als ze met een probleem zaten of liefdesverdriet hadden, konden ze bij ons terecht. We waren geen strenge, hardvochtige ouders, maar toen waren we zó ongerust. Maar ja... Jong en niet nadenken.»

Frans: «Wij hebben een familie uit de duizend. Wij vieren alles. De klassiekers natuurlijk zoals Pasen, Kerst en Nieuwjaar, maar ook elke verjaardag. Vandaag is trouwens de dochter Marleen jarig, dat vieren we zondag.»

Onze boom

Yvonne: «Ik was alleen thuis met de kinderen en regelde het huishouden zoals ik het wou. Ik trok goed mijn plan, want Frans was vaak onderweg. Hij monteerde ramen en deuren in heel België.»

Frans: «Regelmatig lieten we de kinderen bij haar moeder en dan trokken we eropuit met zijn tweetjes of met vrienden. Een avondje uit of een dag aan zee. We hebben altijd tijd gemaakt voor elkaar als koppel. We zijn in mei nog met zijn tweeën met de auto naar de kust gereden. En we gaan elke dag wandelen in het bos. Soms praten we, soms lopen we stil naast elkaar. We hebben zo onze gewoontes: elke zondag gaan we naar de kerk, en als het te koud is, volgen we de mis op tv.»

Yvonne: «En elk jaar bezoeken we onze boom in Spa.»

Frans: «Ooit ben ik daar stilgevallen met de vrachtwagen en ben ik het bos gaan verkennen. Toen heb ik onze namen in een boom gekerfd. Elk jaar gaan we ernaartoe. Die boom staat er nog, wij ook.»

Yvonne: «Ons geheim is water bij de wijn doen. Zelfs al is het soms veel water, weinig wijn.»

Frans: «Veel kunnen verdragen van de ander, toegeven.»

Yvonne: «Frans lust graag een pintje, daar ben ik niet altijd blij mee geweest. Maar er zijn veel zaken die ik heel graag zie bij hem en dat trekt dat dan weer recht. We zijn nooit boos gaan slapen. Dat kan ik niet, dat blijft malen bij mij. We kunnen het altijd goedmaken. Zand erover en een dikke knuffel.»

Frans: «Ze was pas nog heel boos op mij. We waren naar de braderie geweest en elkaar daar kwijt geraakt. Ik heb haar gezocht en uiteindelijk gedacht dat ze wel met haar zus mee zou zijn.»

Yvonne: «Dus is hij alleen naar huis gereden, en liet hij mij daar staan. Ik dacht: ik schop hem uit bed vanavond!»

Frans: «Dat zou spijtig geweest zijn.»

Meer knuffelen

Frans: «In bed hebben we ons altijd geamuseerd. We hebben dat altijd graag gedaan.»

Yvonne: «Dat is zo.»

Frans: «Nu is het wat meer knuffelen geworden, maar dat is ook fijn.»

Yvonne: «Een van de kinderen heeft dit voor ons uitgeknipt en geplastificeerd. ‘Het echte oud worden komt als je het opgeeft. Als je vindt dat niets nog de moeite waard is. Dan dooft het licht in de ogen en kan het snel gaan.’ En zo is het. Je moet een open geest bewaren, nieuwsgierig blijven.»

Frans: «Elke morgen zeg ik: er is een nieuwe dag, een nieuw begin, we vliegen erin. ‘Are you in the mood?’, vraag ik haar dan, zoals in dat liedje van Glen Miller. Dat wij nog samen mogen zijn, in goede gezondheid, is een groot cadeau. Rondom ons zien we mensen wegvallen of in minder gunstige omstandigheden ouder worden. Dan prijzen onszelf heel gelukkig.»

De Amerikaanse psycholoog John Gottman bestudeerde in zijn praktijk, die al snel het ‘Love Lab’ werd genoemd, wat gelukkig getrouwde koppels gemeen hebben.  Dit zijn de zeven pijlers voor een gelukkige relatie volgens hem.

Lees ook binnen HLN+: 

Seksuologe Ellen Laan: “Over seks wordt veel onzin verteld. En over vrouwelijke seksualiteit wordt al helemaal weinig zinnigs gezegd”

De weg naar de G-, A- of U-spot ligt vol obstakels

In deze parenclub zijn vrouwen de baas




1 reactie

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Eric Audenaert

    Ik had ook zulke conservatieve schoonouders en tussen mij en mijn liefje was er maar twee jaar verschil . Ik was niet welkom .