Exclusief voor abonnees

"Was ze me maar nooit komen wakker kussen uit mijn vrijgezellenslaap"

Unsplash
Corine Koole interviewt over de raadselen van passie en affectie. Vandaag: Simon (57) zocht niet naar een nieuwe liefde, maar hij vond er wel een. Een waarvan hij na drie jaar nog elke nacht wakker ligt.

"De vraag of zij een opportunist was die mij bewust heeft misleid of een slachtoffer van angst en hebzucht, raast nu al drie jaar door mijn hoofd. Ik heb er zelfs meerdere psychiaters voor bezocht en allemaal zeggen ze: het antwoord zul je nooit krijgen. Toch kan ik niet opgeven. 's Nachts in bed laat ik alle beelden en woorden passeren in de hoop dat ze eindelijk hun geheim prijsgeven. Soms denk ik: had ik maar nooit gereageerd, toen ze contact zocht op mijn min of meer vergeten datingaccount, was ze me maar nooit komen wakker kussen uit mijn vrijgezellenslaap, dan had ik nu niet dag in dag uit mijn hoofd gebroken."

"Maakt het voor de herinnering uit met welke intentie de gebeurtenissen hebben plaatsgevonden? Verandert daarmee met terugwerkende kracht hun betekenis? Ja. Het antwoord luidt ja. Toen we elkaar de eerste keer ontmoetten, verwachtte ik er niks van. We hadden een leuke avond, maar liefde op het eerste gezicht was het niet. Dat weet ik zeker. Want toen ik na afloop de laatste metro miste, was ik chagrijnig en iemand die zojuist verliefd is geworden, zou juist blij zijn met zo'n oponthoud waarin hij rustig de avond nog eens kon overdenken. We mochten elkaar, het was plezierig. Daarom spraken we een tweede keer af. En hoe anders was die volgende ontmoeting."

"Ik vroeg haar me te komen ophalen, dan zouden we samen naar de rand van de stad rijden, waar het nog vrij parkeren is. Op het afgesproken tijdstip ging ik op mijn balkon staan, zoals ik gewend ben mijn bezoek te ontvangen. Er reed een auto de straat in. Het portier ging open, er gleden schrijlings twee kousenbenen uit. Haar rok was een beetje opgekropen, maar bleek van knielengte te zijn. Ze droeg een blouse erboven. Ik dacht: komt deze mevrouw voor mij? Er was iets veranderd in haar houding, iets wat haar opwindend maakte, veel meer dan de eerste keer."

"Ik liep naar beneden en stapte in en toen we de auto hadden geparkeerd, stak ik mijn arm uit en liepen we dicht tegen elkaar terug naar mijn flat. Daar spraken we lang over wat ons bezighield, onze beide huwelijken. Dat van mij had 22 jaar geduurd, dat van haar 30 jaar. Ik zei dat ik het prima naar mijn zin had zonder vrouw. Ik was 54 en had niet de illusie de grote liefde op een dag nog eens te vinden. Wanneer dat precies verschoof, wanneer ik in haar ineens mijn nieuwe, misschien wel eerste grote liefde begon te zien, weet ik niet meer, maar het moet niet veel ontmoetingen later zijn geweest. Er begonnen zich langzaam patronen af te tekenen als ze bij me was, dierbare routines die het begin van een verhouding markeerden. Ze kwam naar me toe, ik keek naar haar vanaf het balkon, we kletsten wat, daarna gingen we bijvoorbeeld naar een museum en we eindigden altijd in bed en hadden geweldige seks. Ze keek zo verliefd naar me dat anderen op straat stilstonden, zoals je stilstaat bij een pasgeboren baby in een wagen. Een keer op een tentoonstelling huppelde ze voor me uit door de zalen en sprong ze in mijn armen."

"Er volgde een turbulente tijd waarin ze brak met me, weer terugkwam en me meenam naar haar familie en vrienden. Wat wilde ze van me? Op een dag zei ze: ik vind een man aantrekkelijk als hij een auto heeft. Ik wist dat haar ex-man rijk was. Zelf heb ik een uitkering. Nog in de laatste maanden van hun huwelijk had ze een auto aangenomen van haar man, vreemd vond ik dat. En toch, als je zoals ik voor het eerst in jaren weer echt van iemand houdt, leg je niet op alle slakken zout. Ik geef toe, de bril waarmee ik naar haar was gaan kijken was roze. Maar ik was niet blind. Ik denk nog vaak aan die ochtend dat ik wakker werd en zij half gebogen over mij heen lag en liefdevol mijn gezicht bestudeerde. Dat heb ik me echt niet verbeeld. Bovendien - ook dat heb ik me keer op keer afgevraagd - waarom zou iemand spelen dat ze geroerd en gelukkig is, als de ander slaapt en haar niet ziet?"

"Maar ze bleef houvast zoeken in bezit en status, telkens weer kwam haar materialisme bovendrijven en ik, de naïeveling met nauwelijks een inkomen, riposteerde haar behoefte aan dure vakanties en sportclubs met de woorden van een romantische gek: als je in een plaggenhut niet samen gelukkig kunt zijn, dan ook niet in een villa. Diep in mijn hart was ik ervan overtuigd dat iedere verliefde er zo over denkt. Toen ze al vroeg in onze verhouding vertelde dat een vriendin een ontmoeting voor haar had gearrangeerd met iemand van de Rotaryclub, had ik gewaarschuwd moeten zijn. Dan ben je mij kwijt, zei ik fier. En hoewel ze die afspraak afzegde, was het wel het begin van wederzijds onbegrip. Daar kon geen goede seks tegenop."

"Nadat het uit was, zagen we elkaar nog vier keer. Ontmoetingen waarbij hevig gevreeën en gehuild werd, maar het onbegrip bleef heviger. In mijn slechtste nachten weet ik twee dingen zeker: ze hield echt van me en als ik bemiddeld was, waren we nog steeds bij elkaar. Maar, denk ik dan in altijd diezelfde loop, toen ze die tweede keer als kruising tussen Doutzen Kroes en Goedele Liekens de auto uitstapte, wist ze toen al dat onze liefde gedoemd was? Het is idioot hoe een man zich drie jaar lang dagelijks kan kwellen met steeds diezelfde vraag. Waarom kwam ze buurten in mijn leven om me vervolgens uitgewoond achter te laten? Ik was tevreden alleen, ik hoefde geen nieuwe liefde, maar zij werd het. Hoe kon ik me zo vergissen? Alle vertrouwen ben ik kwijt. Nog het meest in mezelf."




2 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Dries SERRUYS

    Gek hoe een man die saga blijft over-analyseren. Bij mij duurde dat 5 jaar en nu nog blijft het sporadisch door mijn hoofd razen. Daar moet je immers mee leven. Toch is die periode waardevol. Het zorgt immers voor inzichten die je anders nooit had ervaren.

  • Christiane Verbeek

    Een mens kan over alles mekkeren en dubben. De man zou beter gewoon zijn leven verder leven en de gedachten aan die tuttebel loslaten.