Exclusief voor abonnees

"'Hij is een gigolo, hij is bij je voor het geld, voor de verblijfsvergunning’,... alles heb ik gehoord”: het liefdesverhaal van Helen en Sergun

Steven Richardson
Redacteur Lene Kemps gaat deze zomer op zoek naar vakantieliefdes die bleven duren. Zo ontmoetten Helen en Sergun elkaar 18 jaar geleden in zijn beachbar in Turkije. Het was geen wederzijdse liefde op het eerste gezicht, maar er was toch een grote aantrekkingskracht en ondertussen is er een sterk huwelijk. “Eerst dacht ik: hoe achterlijk ben ik om terug naar Turkije te gaan voor een man. Eerst viel hij wat uit de lucht: ‘Sorry, I have things to do here’. Waarop ik de telefoon neergooide met een ‘You have things to do here too!’. De volgende avond lag ik mezelf wat te beklagen toen iemand plots ‘hallo’ zei. Het was Sergun.”

Helen: “Toen ik hem zestien jaar geleden op een feestje voorstelde aan mijn familie en vrienden, moest ik iedereen overtuigen dat hij een goede man was. Een Turk? En bovendien een nachtclubeigenaar? ‘Hij is bij je voor het geld, voor de verblijfsvergunning, hij houdt niet van je. Hij is een gigolo.’ Alles heb ik gehoord. Terwijl Sergun economie gestudeerd heeft aan de universiteit. Ik heb onze relatie moeten verdedigen tegen een muur van wantrouwen en onbegrip. Toen hebben we besloten: laten we het gewoon loslaten en ons leven leiden. Uiteindelijk zullen ze wel zien dat het menens is en dat het goed zit tussen ons. Zo is het ook gebeurd. Nu adoreert mijn familie hem. Twee jaar geleden zijn we heel even uit elkaar geweest. Mijn familie verklaarde me voor gek. Ik mocht het eindeloos horen: ‘Wat heb je nu gedaan, je zal nooit nog zo’n man vinden die zo zorgzaam en lief is’. Mijn familie vindt hem geweldig, in hun ogen kan hij geen kwaad doen.”

Helen Wouters (35) is tattoo-artiest. Haar man Sergun Sengün (47) zit in de horeca en in de import/export. Ze zijn ondertussen elf jaar getrouwd. De familie draaide bij, maar racisme komen ze nog steeds tegen.

Helen: “We hebben in België veel racisme ontmoet, niet rechtuit en open zoals in Amerika, maar verborgen, hypocriet. Een mankementje aan het appartement en het zal wel de schuld van de Turkse familie zijn. Die kras op de muur in de gang? Dat was vast en zeker mijn kinderwagen.”

Sergun: “Ik was vastbesloten om me daar niet in te laten meeslepen. Ik begrijp die eerste reactie ook wel. Ik ben opgevoed om tolerant te zijn. Ik dacht: eenmaal als ze me kennen, zullen ze wel van idee veranderen.”

Ik zie de blikken, ik hoor de opmerkingen, maar ik kan het naast me neer leggen. Wat ik niet kan verdragen, is dat ze onze dochter Lillie op dezelfde negatieve manier benaderen

Sergun

Helen: “En dat gebeurt soms, maar zeker niet altijd. Hij ziet er Belgisch uit, maar als ze dan zijn naam zien, verandert hun houding. Het is subtiel, maar het is er wel, dat beoordelende en veroordelende kantje van de Belgen. Het is racisme.”

Sergun: “Voor mezelf vind ik het niet zo erg. Ik zie de blikken, ik hoor de opmerkingen, maar ik kan het naast me neer leggen. Wat ik niet kan verdragen, is dat ze onze dochter Lillie op dezelfde negatieve manier benaderen. Dat raakt me. Daar kan ik boos om worden. Dat kind heeft niemand iets misdaan. Ik probeer me in te houden, want als ik slecht reageer, dan is het zeker van: heb je die Turk gezien?”

Helen: “Lillie is al wat ouder nu, ze is tien. Ze vraagt soms: waarom kijkt die mevrouw altijd zo boos naar me? Moeilijke vraag is dat.”

Met dochter Lillie (10)
Steven Richardson Met dochter Lillie (10)

Cocktails en troost

Helen was achttien toen ze met twee vriendinnen naar Bodrum trok. “Naast ons hotel was een strandbar, Beach 54, de enige plaats met leuke muziek. Sergun was manager van die club. Hij was een pak ouder, een wijze dertig tegenover mijn naïeve achttien. Die zomer is er niets gebeurd tussen ons, maar ik ben wel verliefd geworden.”

Sergun: “Daar heb ik toen weinig van gemerkt, moet ik eerlijk toegeven. Ik vond haar wel leuk en interessant, maar verder gingen mijn gevoelens niet.”

Ik was mezelf niet die vakantie. Ik had mijn moeder verloren en voelde me fragiel. Ik was ook voor de eerste keer alleen weg van huis

Helen

Helen: “Ik was mezelf niet die vakantie. Ik had mijn moeder verloren en voelde me fragiel. Ik was ook voor de eerste keer alleen weg van huis. Op een of andere manier leek Sergun dat allemaal aan te voelen. Hij was de eerste persoon die me echt leek te begrijpen, bij wie ik me beter voelde.”

Sergun: “Het was geen clichématige vakantieliefde tussen ons. Ik wilde haar niet het bed inpraten. Ik zag dat ze soms verdrietig was, en ik herinnerde me hoe het was om een ouder te verliezen, want mijn vader was toen enkele jaren geleden overleden. We begrepen elkaar. Het was geen verliefdheid voor mij toen, maar er was zeker een sterke band.”

Helen: “Als ik me wat verloren voelde, kon hij me opbeuren op een heel vanzelfsprekende manier. Hij maakte een grapje, draaide een liedje dat ik mooi vond, mixte een lekkere cocktail. Hij gaf me het idee dat ik een fijn leven kon hebben. Dat had ik toen nodig.”

Helen ging terug naar België; maar het besef groeide dat ze iets belangrijks had achter gelaten. “Ik kwam weer terug thuis in dat lege huis, en miste hem en onze ‘happy place’. Hij bleef in mijn hoofd zitten. We hebben wel eens geskypet dat jaar. Niet te vaak, want ik wilde hem niet lastig vallen. Maar ik wilde eigenlijk wel zo snel mogelijk terug naar hem toe.”

Die tweede zomer, in 2003, begon met een valse start. Helen ging op zoek naar Sergun in Bodrum, maar hij had ondertussen een nieuwe club, in Kusadasi, een vliegtuigreis weg.

Helen: “Toen dacht ik echt: hoe achterlijk ben ik om terug naar Turkije te gaan voor een man, zonder zeker te weten dat hij er zal zijn. Hoe dwaas is het om je eigen gevoelens voor waar aan te nemen en te veronderstellen dat dit iets kan worden. Maar ik heb toch mijn moed bij elkaar geraapt en hem gebeld. Hij viel wat uit de lucht en stamelde dat hij niet meteen alles kon laten vallen om me te zien: ‘Sorry, I have things to do here’. Waarop ik de telefoon neergooide met een ‘You have things to do here too!’. De volgende avond lag ik mezelf wat te beklagen en naar de sterren te kijken toen iemand plots ‘hallo’ zei. Het was Sergun.”

Die tweede vakantie deed me beseffen dat zij de ware was. Ze kwam op een goed moment in mijn leven

Sergun

En toen was er Lillie

Het werden jaren van pendelen. Helen ging vaak naar Istanbul, Sergun zakte af naar Gent.

Sergun: “Die tweede vakantie deed me beseffen dat zij de ware was. Ze kwam op een goed moment in mijn leven. Ik zat toen al zo’n vijftien jaar in het clubcircuit, en dat begon te wegen. Ik realiseerde me dat dit het echte leven niet was. Relaties zijn anders in het nachtmilieu, oppervlakkiger en sneller geconsumeerd, terwijl ik op zoek naar was naar iets echt en diep. De vraag schoot af en toe door mijn hoofd: waar vind ik in godsnaam een meisje om een gezin mee te stichten? En plots stond ze voor me. Dat ze niet van Turkije was, compliceerde de zaak. Bulent, mijn beste vriend in die tijd, vond Helen geweldig. Hij zei: ‘Volg dat meisje toch gewoon. Je zal nooit gelukkig worden als je in dat nachtleven blijft vast zitten.’ Hij was getuige op ons huwelijk in 2009, hij heeft onze dochter nog weten geboren worden. Maar hij is helaas enkele jaren geleden overleden. Dat blijft een groot verlies.”

Helen: “Er was nog wat twijfel over waar we ons zouden vestigen, hoewel ik toch sterk naar België neigde. Istanbul is een boeiende stad, maar te veel zaken in de Turkse cultuur staken me tegen. Het feit dat ze homoseksualiteit als een ziekte zien bijvoorbeeld. Ik ben omringd door gays en lesbiennes, ik kan zo’n wangedachte niet verdragen. Mijn dikke buik versnelde het beslissingsproces. Plots was ik zwanger en ik wilde de vader van mijn kind naast me hebben, in Gent.”

Ik kan het niet eens zijn met het gebrek aan democratische vrijheid in mijn land. En het niet eens zijn met Erdogan, dat is gevaarlijk

Sergun

In de keuze tussen Gent en Istanbul speelde ook politiek een rol. Sergun is een overtuigd humanist, republikein en democraat. Geen grote aanhanger van president Erdogan.

Sergun: “Ik kan het niet eens zijn met het gebrek aan democratische vrijheid in mijn land. En het niet eens zijn met Erdogan, dat is gevaarlijk. Eenmaal Lillie er was, werd het voor mij heel simpel: ik wilde niet dat mijn dochter zou opgroeien in het huidige Turkije, in een klimaat van angst en restricties. Het Turkije van nu is mijn Turkije niet meer. Terwijl ik veel van mijn land houd, echt waar.”

Helen: “Er was nog wat twijfel over waar we ons zouden vestigen, hoewel ik toch sterk naar België neigde”
rv Helen: “Er was nog wat twijfel over waar we ons zouden vestigen, hoewel ik toch sterk naar België neigde”

Tattoos

Na elf jaar huwelijk kunnen Helen en Sergun er zich nog steeds over verbazen dat het zo goed gaat tussen hen beiden.

Helen: “We hebben niets gemeen met elkaar, echt niets. Ik ben gek op kunst en cultuur, hij heeft daar absoluut geen behoefte aan. Ik zit graag in mijn eentje te tekenen, urenlang, hij is erg sociaal. Hij circuleerde in Istanbul in een erg chic milieu van trendy clubs en goeduitziende mensen in merkenkleding, terwijl status mij echt niets kan schelen. Maar toch klikt het tussen ons.”

Sergun: “We zijn complementair, yin en yang, we kunnen elkaars noden invullen. Zij heeft behoefte aan iemand die voor haar zorgt, en ik doe niets liever dan haar en Lillie verwennen.”

Helen: “Echt, ik kom elk jaar kilo’s bij want zijn grootste plezier is koken voor ons. Voor iedereen eigenlijk, hij is super gastvrij.”

Sergun: “Ik vind het geweldig dat zij zo kunstzinnig is, en zich helemaal kan verliezen in haar tekeningen. Ze had eerst een succesvolle kledingwinkel, maar heeft nu een tattooshop en ik ben blij dat ze een uitweg heeft gevonden voor die artistieke impulsen. Ik merk dat de tattooshop haar gelukkig maakt, dat was bij de kledingwinkel niet meer het geval.”

Hij heeft nog steeds die wonderlijke capaciteit om me op te beuren en uit een depressie te halen. Voor hem is het leven een speeltuin

Helen

Helen: “Tatoeëren is elke dag anders. Je leert altijd bij. Andere mensen, een andere huid, andere wensen. Het is telkens weer een uitdaging en dat is goed, want ik vind dingen snel saai.”

Sergun: “Ik heb moeten wennen aan Gent, aan het Europeaan worden. Maar ik voel me nu meer Belg dan Turk. Ik hoop dat we ooit een huis kunnen kopen, en dat ik onze dochter hier kan opvoeden tot de vrije en open vrouw die haar moeder is. Ik verlies het contact met Turkije niet. Mijn moeder woont er nog steeds en die is helemaal gek op Lillie. Maar mijn toekomst ligt hier, bij Helen en Lillie.”

Helen: “Hij heeft nog steeds die wonderlijke capaciteit om me op te beuren en uit een depressie te halen. Voor hem is het leven een speeltuin. Hij ziet niet snel problemen, ook al hebben we echt wel wat tegenslagen gehad. Dat was wat me in het begin erg aantrok in hem, en ik denk soms nog wel eens: misschien is het wel goed dat we zo anders zijn.”

Helen heeft in Gent de Klinik tattooshop: www.kliniktattooshop.be.

Lees ook:

Gerard (75) en Nelly (74) leerden elkaar 54 jaar geleden in Italië kennen: “Ons huis kreeg de naam van de camping waar we verliefd werden” (+)

“Corona heeft geleid tot een gezondere manier van scheiden”: advocaten zien steeds meer koppels uit elkaar gaan (+)

Ik zie je graag: waarom je dat vaker moet zeggen tegen je vrienden (en zeker nu!) (+)