Zo moet een stad op maat van mensen met autisme eruitzien

De skyline van Nashville, Tennessee.
creative commons - kaldari De skyline van Nashville, Tennessee.
Hoe zou een stad er moeten uitzien, mocht die meer 'inclusief' gemaakt kunnen worden voor mensen met autismespectrumstoornis? Dat was exact de vraag die architectuurstudente Elizabeth Decker zich stelde in haar thesis. Ze had een bijzondere drijfveer: haar broer, Marc, lijdt aan autisme en moet binnenkort semiautonoom kunnen leven.

Zelfs een doorsnee mens heeft wel eens moeite om zijn weg te vinden in een grote stad. Voor mensen met autisme kan dat nog een pak moeilijker zijn. Door de hectiek van de stad, de andere denkpatronen die ze zelf hanteren en moeilijkere sociale interacties lijkt het leven er voor hen soms op een complexe puzzel.

Dat beseft Elizabeth Decker, architectuurstudente aan Kansas State University, ten volle, omdat ze zelf een autistische broer heeft die bijna volwassen is. Tegen dan moet hij, toch zeker gedeeltelijk, op zijn eigen benen kunnen staan. Met dat in haar achterhoofd nam ze in haar thesis de regels voor stadsplanning onder de loep. Doel: een meer toegangelijke, inclusieve stad creëren voor mensen als haar broer Marc.

Marc is geen uitzondering: recente studies schatten dat bij ongeveer 1 op de 166 mensen een autismespectrumstoornis voorkomt. Voor ons land zou dat betekenen dat er ruim 60.000 mensen met de stoornis zijn en dat er elk jaar 660 bijkomen.

Volgens Decker is het de essentie van een inclusieve stad om een eenvoudige connectie te kunnen maken tussen autismegerelateerde diensten.
Kansas State University Volgens Decker is het de essentie van een inclusieve stad om een eenvoudige connectie te kunnen maken tussen autismegerelateerde diensten.

Losse eindjes verbinden
Volgens het Amerikaanse Nationale Gezondheidsinstituut hebben volwassenen met autisme zes grote, dagelijkse noden: een beroepsopleiding, het aanleren van dagdagelijkse 'levensvaardigheden', geestelijke en fysieke ondersteuning, werk, openbaar vervoer en betaalbare woningen. En hoewel veel steden al heel wat van die elementen te bieden hebben, zou er heel wat herschikking nodig zijn om ze ook ten volle toegankelijk te maken voor mensen met autisme.

Decker probeerde om voor teststad Nashville in de Amerikaanse staat Tennessee die 'losse eindjes' met elkaar te verbinden. Volgens haar is het de essentie van een inclusieve stad om een eenvoudige connectie te kunnen maken tussen autismegerelateerde diensten - bijvoorbeeld via duidelijk openbaar vervoer. Waar nodig voegde ze extra faciliteiten toe in beschikbare ruimte - bijvoorbeeld door een braakliggend terrein naast een fitnesszaal uit te werken tot een gymruimte voor mensen met autisme. Ze stelt ook meer groenruimte voor, als rustpunten. Verder pakt ze de jobproblematiek aan door zich te focussen op diensten, handwerk, ambachten en administratief werk.

Decker beseft ook wel dat bestaande steden niet 'herbouwd' kunnen worden met één groot masterplan. Maar via haar eigen 'toolkit' voor stadplanners wil ze de toekomstige uitbouw van grootsteden wel een duwtje in de juiste richting geven.

Kansas State University