Week tegen Pesten: “Toen ik stappen ondernam, beweerde zij dat ik haar pestte”

Getty Images
Vorig jaar ontving IDEWE, de grootste externe dienst voor preventie en bescherming op het werk, 2.789 meldingen van psychosociale risico’s. Dat waren er maar liefst 23% meer als in 2017. Met stip op nummer 1: conflicten op het werk (42,6%), gevolgd door ‘stress en burn-out’ door een te hoge werkdruk (22,7%) en pesten (15,6%). Omdat het deze week de Week tegen Pesten is, delen we op NINA.be een week lang verhalen van onze lezers.

“Na mijn ingenieursstudies kon ik onmiddellijk aan de slag bij een onderzoeksinstelling van een grote firma. De eerste twee jaar verliepen zonder noemenswaardige problemen. Ik was actief binnen een klein team, bestaande uit drie teamleden: ikzelf, een naaste collega en een chef. Na twee jaar en een half werd mijn overste overgeplaatst naar een andere dienst en werd mijn naaste collega tot chef gepromoveerd. Vanaf die dag veranderde alles. Hoewel ik de voorgaande jaren altijd positief geëvalueerd werd, kreeg ik van haar te horen dat ik compleet onbekwaam was. Op enkele spellingfoutjes in een duimdik dossier na kon ze me weinig concrete voorbeelden geven, maar ik kreeg de boodschap dat ik heel dringend beter moest presteren als ik mijn job wilde behouden. Uit naïviteit ben ik toen in haar verhaal meegestapt. Ik dacht dat de tijd wel zou uitwijzen dat het om een misverstand ging. Ik werkte harder dan ooit tevoren en klopte veel overuren. Veel maakte dat niet uit. Ik beantwoordde nog altijd niet aan haar strenge eisen. Steeds vaker slingerde ze me allerlei giftige uitspraken naar het hoofd: ik had de verkeerde studierichting gekozen, ik paste niet in de harde industriële wereld ...”

“Hoewel ik na een dergelijk gesprek elke keer compleet verbouwereerd achterbleef, vergoelijkte ik haar acties nog altijd. Zo bedoelde ze het waarschijnlijk allemaal niet. Ik begon zelfs te twijfelen aan mezelf. Na een tijdje begon ze deadlines te verplaatsen, haalde ze me zonder gegronde reden van lopende projecten af of kreeg ik onverwacht nieuwe projecten die ik binnen een onhaalbare tijdspanne moest afwerken. Toen begon het me te dagen dat er iets niet klopte, dat ze me per se wilde doen falen. Ik stapte op haar overste af, maar botste op onbegrip. Hij vertrouwde volledig op haar oordeel. Later zou ze zelfs nog beweren dat ik haar pestte.”

“Kort daarna escaleerde het snel. Mijn automatische loonsverhoging werd geweigerd, maar in tegenstelling tot een aantal anderen bij wie dat ook gebeurde, werd voor mij geen actieplan met werkpunten opgesteld. Na dik één jaar volgde de definitieve doodsteek. Omdat mijn oudste zoontje te vroeg geboren was en in het ziekenhuis verbleef, wilde ik vaderschapsverlof opnemen.”

“Dat kwam nogal ongelegen op het werk, omdat de jaarwisseling doorgaans een drukke periode was. Mijn chef stemde toe, maar meldde me daarop doodleuk dat elke keuze consequenties met zich meebracht. Ingenieurs waren tenslotte vervangbaar. Uiteindelijk nam ik toch mijn vaderschapsverlof op en besliste ik dat ik het bedrijf zou verlaten. Ik wilde eerst nog van dienst veranderen, maar heel snel voelde ik dat mijn imago geschaad was. Ik voelde me er niet meer op mijn gemak. Voortdurend moest ik op mijn hoede zijn. Het slorpte gewoon te veel energie op. Ook thuis werd het moeilijker. Ik werd heel prikkelbaar. Een incident in een supermarkt, waar ik zonder gegronde reden gigantisch uitgevlogen ben, sterkte mij in mijn besluit om te vertrekken.”

“In die periode begon ik het internet af te struinen op zoek naar informatie over pesten op het werk. Alles viel plots op zijn plaats. Ik heb het daarna strategisch aangepakt. Ik maakte een uitvoerig dossier op waarin ik zorgvuldig noteerde wat mij overkomen was, aangevuld met allerhande wetenschappelijke informatie. Dat dossier overhandigde ik aan de overste van mijn chef. Nu kon hij niet meer om de feiten heen. Als reactie daarop volgden nog gesprekken met de interne vertrouwenspersoon van het bedrijf en een externe preventieadviseur. Uiteindelijk mocht ik mijn verslag ook bij de afgevaardigd bestuurder van het bedrijf toelichten. Tegelijkertijd gaf ik hem mijn ontslag. Hij verontschuldigde zich in naam van het bedrijf, confronteerde de pester met haar acties en voerde enkele maatregelen in om dergelijke situaties in de toekomst te vermijden. Hoewel de pester op haar plaats bleef en ik er vrijwillig voor koos om het veld te ruimen, voelde het voor mij als een grote overwinning aan. Eindelijk werd ik geloofd. Eindelijk volgde de erkenning voor wat mij overkomen was.”

“De pester is er nu overigens nog steeds. Kort na mijn vertrek nam mijn vervanger zelfs contact met me op met de boodschap dat zij om dezelfde reden ontslag genomen had. Via voormalige collega’s kreeg ik te horen dat mijn chef toen flink op het matje geroepen is. Daardoor zou ze in positieve zin veranderd zijn. Dat was mijn uiteindelijke doel. Ik ben met opgeheven hoofd vertrokken en mijn vertrek heeft veranderingen met zich meegebracht. Ik ben erin geslaagd om een blijvende impact achter te laten. Daarvoor moest ik mijn eigen grenzen verleggen. Dat was niet makkelijk, maar ik ben erg trots dat ik dat wel gedaan heb. Ik ben er sterker uit gekomen.”




8 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Hilde Peeters

    Albert pestende kinderen weten inderdaad niet de gevolgen van pesten maar volwassene wel. deze persoon had waarschijnlijk schrik dat die andere beter was. de gevolgen van pesten draag je je hele leven mee. mij collega gaat nu op swt alsje weet hoeveel mensen er door hem vertrokken zijn. altijd handje boven zijn kop gehad dor zijn functie.

  • Marilyn Des

    Bij dergelijke manier van pesten is het de pester alleen om te pesten met het doel iemand buiten te krijgen. En dat is haar ook gelukt. De gepeste had nooit mogen opgeven.Wie zegt nu dat de pester veranderd was??

  • liesbeth reynders

    Zet pesters massaal op hun plaats! Pesten is niet in!

  • renee lissens

    Ik ben geboren in 1940 en als er gepest werd sloeg ik direct toe en hen was op slag en stoot gedaan ,want ik had een broer en kon dus goed vechten voor een meisje!!en ik werd ook door de anderen leerlingen gevraagt even iets te regelen!!!

  • Jonny Van den Bruel

    'Daardoor zou ze in positieve zin veranderd zijn. Dat was mijn uiteindelijke doel.' Deze uitspraak vind ik zo knap van je! Het siert je dat je mensen die jou onrechtvaardig behandelen meerdere nieuwe kansen geeft en aan zelfreflectie doet. Hoe ouder ik word, hoe meer ik vaststel hoe fantastisch goed, maar ook hoe doortrapt slecht... sommige mensen soms kunnen zijn.