Exclusief voor abonnees

Hoe reageer je best als je peuter plots een driftbui krijgt in de supermarkt?

Experte: "Negeer de ogen om je heen en blijf zo rustig mogelijk. Benoem en erken de emotie die je ziet."
Shutterstock Experte: "Negeer de ogen om je heen en blijf zo rustig mogelijk. Benoem en erken de emotie die je ziet."
Anna van den Breemer, journaliste bij De Volkskrant, schrijft elke week over een alledaags opvoedkundig probleem waarvoor ze een oplossing zoekt. Deze week: hoe reageer je als je kind buitenshuis een woedeaanval heeft?

Driftbuien bij kleine kinderen zijn volstrekt normaal. Niet voor niets spreken we van peuterpuberteit en de terrible twos. Ook bij 3-jarigen komen woede-uitbarstingen nog veel voor. “Het brein van peuters is nog onvoldoende gerijpt om emoties te kunnen begrijpen en te reguleren”, zegt opvoedcoach Anke Nieuwenhuizen. “De meeste kleintjes gaan dus niet bewust boos op de grond liggen om hun zin te krijgen of om hun ouders te jennen, maar omdat ze gefrustreerd zijn.”

Dit kan je doen

“Ze zijn het jou niet moeilijk aan het maken, zíj hebben het moeilijk”, zo verwoordde blogger Jenny Anderson in The New York Times haar inzicht dat driftbuien vaak een schreeuw om hulp zijn, in plaats van pure opstandigheid.

Amerikaanse onderzoekers maakten audio-opnames van honderd kinderen tijdens hun woede-uitbarstingen en concludeerden dat zo’n ogenschijnlijk ongecontroleerde driftbui wel degelijk een vaste opbouw en ritme kent, waarin boosheid en verdriet elkaar afwisselen.

De kunst is om het kind voorbij die pieken van woede te begeleiden zodat alleen de droefheid overblijft, stelt neurowetenschapper Michael Potegal van de Universiteit van Minnesota, die betrokken was bij het onderzoek. Verdrietige kinderen zoeken namelijk troost, en daarin kun je als vader of moeder gelukkig een rol van betekenis spelen. Bij die woedepieken niet. Dan moet je vooral niets doen, aldus Potegal.

Voorkom de driftbui

First connect, then correct, geef ik ouders vaak mee”, zegt Nieuwenhuizen. “Het allerbelangrijkste is dat je probeert net zo te reageren als thuis. Negeer de ogen om je heen en blijf zo rustig mogelijk. Benoem en erken de emotie die je ziet. ‘Jij bent heel boos hè?’ Daarna kun je proberen je kind te kalmeren. Als je peuter niet voor rede vatbaar is, en dat is vaak zo, laat hem dan even uitrazen. Toespreken of aanraken kan juist olie op het vuur zijn.”

Maar wat als ze het écht te bont maken? “Kleine kinderen kun je liefdevol optillen als ze pakken hagelslag door het gangpad gaan gooien”, zegt pedagoog Eva Bronsveld. “Zeg bijvoorbeeld: dit wil ik niet in de winkel, wij gaan naar buiten, dan help ik jou afkoelen.”

(Lees verder onder de foto)

Claudie de Cleen

De echte winst voor ouders valt misschien wel te halen in het voorkomen van zo’n explosie, door de triggers van je kind te leren kennen. Moeheid en honger bijvoorbeeld (ga dus niet na een lange crèchedag even snel boodschappen doen) of verveling (neem kleurpotloden mee naar het restaurant).

Maar dat niet alleen. Kinderen met veel temperament hebben extra behoefte aan verbinding en voorspelbaarheid, zegt Bronsveld, schrijver van ‘Temperamentvolle kinderen: zo geef je het beste aan gevoelige, intense kinderen met een sterke eigen wil’.

Het allerbelangrijkste is dat je probeert net zo te reageren als thuis

Anke Nieuwenhuizen, opvoedcoach

“Als je samen boodschappen doet en je je kleintje ook een belangrijk taak geeft, zoals broccoli pakken of dingen van het lijstje strepen, dan is de kans op een uitbarsting veel kleiner.” Vermijd verrassingen. Bronsveld: “Vertel van tevoren dat je straks naar de winkel gaat en wat jullie gaan kopen. Dan heb je de discussie over roze koeken alvast gehad.”




16 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • willem merken

    ja, sinds ze de pedagogische tik verboden hebben, moet je hiervoor een debatgroep oprichten met de nodige experthen (betaald) en de juiste politiekers (betaald) en dan ga je der binnen de drie à vijf jaar een antwoord op krijgen. Ondertussen is die kleine uit die fase gegroeid.

  • Patrick Kelchtermans

    Ligt aan het kind. Als mijn oudste zoiets deed, gebeurde zelden, maar dan was negeren de beste tactiek. Het toneeltje stopte binnen de 10 seconden. Mijn jongste, die nochtans precies dezelfde opvoeding heeft gehad, had vaker last van driftbuien en reageerde niet op de negeertechniek. Niks hielp, alleen wachten tot het voorbij was. Dus die is lang niet mee mogen gaan, want de supermarkten liepen toen al vol met zelfverklaarde pedagogen met moord in hun ogen in de nabijheid van een lastig kind.

  • Delcroix Jean-Pierre

    Vroeger kreeg ik een totse tegen mijn kop en twas zo over.

  • jeff De Boeck

    Een goed pak op hun broek en verder negeren .

  • Jan Verstrepen

    In mijne tijd kreeg je daarvoor een flinke klap op je gat en als dat niet hielp mocht je thuis enkele uren in de kelder. Nooit een psychiater voor nodig gehad, nooit iets slechts aan overgehouden en altijd mijn ouders heel graag gezien en nooit misdaad neigingen gehad.