Exclusief voor abonnees

Het motto van Leen Gysen: “Kunst is een garantie op gezond verstand”

Nathalie Samain
Deze maand start het bedrijf van Leen Gysen onder meer met de restauratie van een schilderij van Dirk Bouts in de Sint-Pieterskerk in Leuven. In NINA vertelt ze wat haar drijft in het leven.

“Naar de uitspraak van kunstenares Louise Bourgeois: ‘Art is a guaranty of sanity’, want al sinds mijn kindertijd is kunst de rode draad in mijn leven. Toen ik klein was, nam mijn grootvader mij mee naar het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten om de schilderijen van Rubens te bekijken. De emmers stonden toen letterlijk op de grond om de lekken op te vangen. Ook mijn ouders hebben mijn honger naar kunst vroeg aangewakkerd, door me over heel de wereld mee te nemen naar kunsthistorische en culturele plekken. Dat heeft zo’n indruk gemaakt dat ik archeologie gaan studeren ben. Ik heb jarenlang opgravingen gedaan in het Middellandse Zeegebied, op een schitterende hoogtesite die in de Romeinse tijd zo groot was als de stad Leuven nu. Omdat er destijds niet genoeg toekomstperspectieven waren als archeologe, ben ik in de privésector beland. Toen ben ik een zakelijkere richting ingeslagen. Tot op het moment dat BOZAR mij belde en ik er de marketing, communicatie en verkoop kon gaan doen. Ik zag mijn oude liefde en ik moest daar gewoon terug naartoe.”

“Ook tijdens onze vakanties hangen mijn man en ik in musea rond. Mijn echtgenoot is restaurateur van schilderijen en werd als kind ook ondergedompeld in de wereld van de kunst. Wij zullen altijd een manier vinden om dicht tegen kunst aan te schurken. Zo hebben we ook besloten om ons kunstrestauratiebedrijf IPARC op te richten. Dat was een evidente, maar daarom geen eenvoudige beslissing. Samenwerken met je wederhelft gaat niet altijd over rozen. Maar kunst maakt zo’n belangrijk deel uit van wie we zijn, dat we daar ons leven rond willen bouwen. Ik geloof erg in de maakbaarheid van een eigen carrière en een eigen leven, zeker voor meisjes en vrouwen. Uiteraard onder het voorbehoud van een goede gezondheid, maar ik heb heel erg beseft dat je zelf je pad moet uitstippelen. Ook al gaat dat soms via een omwegje. Ik ben archeologie gaan studeren omdat ik wilde wegblijven van de economische realiteit en mijn passie wilde volgen. Nu bouwen we een bedrijf uit, maar met kunst en erfgoed in het hart, waardoor de puzzel compleet is.”

“Ik vlieg alle kanten uit en zoek soms te veel uitdagingen op. Kunst houdt mij geestelijk in balans. Ik ben een
rusteloze ziel, ik hou van reizen en van dingen zien. Kunst kan me weer sereniteit geven. Dankzij kunst kan ik stilte opzoeken, vervoering. Onlangs zag ik, na bijna dertig jaar, de buste van Nefertiti terug in het Egyptisch museum in Berlijn en was ik tot tranen toe ontroerd. Ik wil er genereus in zijn, in mijn beleving van kunst. Het feit dat ik dag in dag uit professioneel met kunst bezig ben, stelt mij in staat om uitzonderlijke dingen te zien en uitzonderlijke plekken te bezoeken, en ik deel dat graag met mijn gezin, mijn (schoon)ouders, zus, broer en vrienden. Ik zie dat als een soort ambassadeurschap, op kleine schaal. Ik ben geen prediker, ik kan het begrijpen als kunst niet iemands ding is. Maar ik vind het wel leuk dat mensen íéts voelen. Dat ze er iets van vonden, of niets. Kunst gaat over emotie en niet noodzakelijk over esthetiek. Dat kunst alleen voor de happy few zou zijn, moet ik tegenspreken. Er is veel kunst buiten de muren van een museum. Kijk naar het schitterende participatieve project van Koen Vanmechelen als herdenking van WO I. Als iemand tien euro neertelt voor een bioscoopticket, maar tien euro voor een museum te duur vindt, zegt het eerder iets over wat die persoon belangrijk vindt.”

“Als ik palmbomen zie, of kunstwerken met palmbomen, kan mijn dag niet meer stuk. Ik heb als kind een tijdje in Suriname gewoond. Dat heeft zo’n indruk op mij achtergelaten dat ik constant terug wil. Ook de palmbomen van Los Angeles, waar ik familie heb, of die van Antalya in Turkije, waar ik zo veel opgravingen gedaan heb, komen in aanmerking. Mijn huisgenoten moeten er af en toe mee leven dat mama haar koffer neemt om uit te vliegen. (lacht) Al begin ik wel in gewetensnood te komen omdat ik al die vliegtuigreizen niet verantwoord vind. Als compromis heb ik nu palmen in huis gezet en binnenkort laat ik een tatoeage van een palmboom zetten. Het ontwerp heb ik laten tekenen door de artiest die de grote graffiti gemaakt heeft in de Wetstraat. Ik heb veel bewondering voor alle mogelijke kunstvormen, ook voor de tatoeagekunst. Persoonlijk kies ik voor tatoeages die ik kan bedekken – zo heb ik er twee kleine op mijn voeten, een voor elk kind – maar als er iemand voor mij staat met een volgetatoeëerd lichaam, dan zou dat mijn beeldvorming van die persoon niet beïnvloeden. Als dat je mentaal gezond houdt? Gewoon doen!”

Wie is zij?

• geboren in 1971

• bezielster van het internationale kunstrestauratiebedrijf IPARC, uitgeroepen tot kmo van het jaar

• getrouwd en moeder van twee kinderen




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.