Exclusief voor abonnees

Een kijkje in het hoofd van een autist: “Er zijn dagen geweest dat ik ’s ochtends liever niet meer wakker werd”

Getty Images
“Spoor ik wel?” vraagt Anke van Puijenbroek zich af in haar gelijknamige boek. De 17-jarige scholier is normaal begaafd, maar heeft de grootste moeite om zich te verplaatsen in andermans emoties. “Iedereen huilde toen mijn speelkameraadje overleed, maar mij interesseerde enkel hoe we de vakantie zouden doorbrengen.” Of hoe het leven van een jongvolwassene in de greep van autisme eruitziet. 

Lotgenoten van Anke van Puijenbroek worden tot tranen toe ontroerd. Eindelijk staat het zwart op wit, wat er allemaal omgaat in hun hoofd. In Ankes boek, dat op zes weken tijd al meer dan 700 keer over de toonbank ging, vertelt het 17-jarige meisje openhartig over haar leven met autisme. Over de dagelijkse miserie, die begint zodra de wekker afgaat. “Dan begint het piekeren”, zegt Anke “Wat als? Die vraag stel ik me wel honderd keer per dag. Wat als de bus te laat is? Of er geen vrije zitplaats is? Of als iemand me de weg verspert op het voetpad? Het gaat over de stomste dingen. Hoe graag ik ook zou willen, die draaimolen krijg ik niet stopgezet.”

Kun je dan wel geconcentreerd de lessen volgen op school?

“Nee, daarvoor gebeurt er te veel rond mij. Een bic die valt, een leerling die voorbijloopt, een papiertje dat verscheurd wordt, ik heb het allemaal geregistreerd. Om tot rust te komen, maak ik tekeningetjes in mijn agenda. Op één of andere manier pik ik wél veel op van de les, want ik ben de primus van de klas. Vroeger, tijdens een spelletje Memory, lette ik ook nooit op. Tot ik aan de beurt was en alle plaatjes meteen goed omdraaide. Als kind kon ik mijn favoriete boek, na twee keer lezen, woord voor woord navertellen aan mama. Ik ken ook alle busnummers en ­bustijden vanbuiten. Noem het een gave.”

Keerzijde van de medaille: op gezette tijden moet je wel stoom aflaten?

“Ja, als ik na school thuiskom, moeten ze me met rust laten. Dan ontploft mijn hoofd van alle commentaren op school en prikkels op de bus. Als de bus dan ook nog eens te laat was, is de hele avond om zeep. Na school lig ik altijd eerst een uurtje op bed naar ­metalmuziek te luisteren. Dat helpt. Ik ben ook erg gesteld op structuur. Als er plots iets verandert in de weekplanning, word ik boos en werk ik dat uit op mijn familie. Ik heb mama al honderden briefjes geschreven om me te excuseren na zo’n driftbui.”

Je hebt 25% van dit artikel gelezen

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Slechts €6,95 €4,95 per 4 wekenGeniet 1 jaar van deze voordelige prijs
  • Lees 4 weken gratisEn krijg onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis



18 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Kris Van Meroye

    Proficiat dat je de moed hebt om het neer te pennen hopelijk lezen vele het boek om een beetje te begrijpen wat autisme is!

  • bert bent

    Een beetje meer begrip voor onze medemens - en minder lange tenen - zouden veel problemen kunnen oplossen in deze wereld...

  • tom philips

    Ik ben zelf een Asperger en weet als geen ander wat het is om de nadelen van hoogbegaafdheid, hoogsensitiviteit en autisme te ervaren ... A.S.S. is een zéér breed spectrum en als ik hier de opmerkingen lees, merk ik dat de meesten zelfs dat niet eens begrijpen. Ik lees zelfs bedreigingen van mensen die willen toeteren naar een autist: jammer, want dan slagen er heel wat tilt: zelfs ik deels, net omdat mijn hersenen dat meteen simuleren. En neen, ik kan dat niet stopzetten. Dus, denk aub na.

  • Annelies Van Craenenbroeck

    Jorg De Clerck: jouw reactie zorgt ervoor dat er weer heel veel ouders van kinderen met ASS zich heel onzeker voelen. Want ja, ligt het niet aan hen? Voeden ze hun kind misschien niet verkeerd op? Ik veronderstel dat het uit onwetendheid is dat je zulke reactie geeft. Dat je het geluk hebt geen kind met ASS te hebben. Maar denk alstublieft een volgende keer beter na alvorens zo een reactie neer te pennen. Informeer je misschien over autisme en over hoe zo een diagnose gesteld wordt.

  • Eva Munet

    Frank De Witte : Jij mag dat zeggen dat dat een zwakte is maar we weten allemaal wel dat als men autisten "zwakken" zou noemen dat heel Vlaanderen op zijn achterste poten ging staan uit verontwaardiging dus pas maar een beetje op je woorden want een gebrek aan elementaire beleefdheid is een probleem van opvoeding en niet van uw autisme. Of zal ik eens heel hard naar uw toeteren en zien wie dan de zwakke is?