Exclusief voor abonnees

Ankes column: “Verse vriendschappen smaken heerlijk, maar heel anders zijn vrienden die als familie zijn”

Anke Michiels.
Britt Guns Anke Michiels.
Hoe hou je een huishouden, een relatie en me-time overeind? Het leven zoals het is als je veertiger bent: journaliste Anke vertelt.

Dertig jaar vriendschap: meer hebben drie vrouwen niet nodig om op stap te gaan. Zo komt het dat we op een zondagavond opgedirkt aan de cava zitten. Vanaf de eerste minuut zijn we diep in gesprek verzonken en de komende uren zullen we de wereld rondom ons vergeten: dat is al dertig jaar zo. Er is niks veranderd.

Een mens maakt terloops natuurlijk een handvol nieuwe vrienden. Buren die na de zoveelste barbecue al je
besognes kennen. Schoolpoortouders die voor een aperitiefje binnenwippen. Mama’s en papa’s op de tribune van je sportende kinderen, met wie je het zo goed kan vinden dat je gevraagd wordt voor etentjes thuis. Verse vriendschappen smaken heerlijk. Er valt iets nieuws te proeven, je treft frappante gelijkenissen, en voor je het weet heb je er een whatsappgroepje bij. Pling!

Heel anders zijn díé vrienden die als familie zijn. Die aan één blik genoeg hebben om te weten: “Jij zit met iets. Vertel.” Vrienden met wie je een geschiedenis deelt en voor wie je geen enkel geheim hebt. Zoals wij drieën. Wij hadden weet van elke prille verliefdheid, van elke barst in iemands hart. We waren op elke housewarming, we droegen de meubels mee naar buiten als het fout liep. We waren getuige op elkaars huwelijk, stonden meermaals aan elkaars kraambed te juichen om nieuw leven. We gaan samen op vakantie en trekken onze voordeur – of een fles wijn – wagenwijd open als een van ons dat nodig heeft. We zijn solidair, zowel in de schaterlach als in de traan.

Ongelooflijk dat we elkaar dertig jaar geleden gevonden hebben, in die middelbare school: drie heel verschillende tienermeisjes. Alle drie op zoek naar het juiste imago voor de nodige high school credibility. Alle drie onzeker in ons vel, worstelend met veranderende vormen in die overgang van meisje naar jonge vrouw. Wij staken onze energie in onbereikbare jongens, vonden zowel plezier als troost bij elkaar en achtten het leven op die speelplaats toen al behoorlijk complex. We hadden geen flauw idee hoe ingewikkeld het er later soms zou uitzien.

En toch. Vandaag wanen we ons soms nog diezelfde meisjes van toen. Diep vanbinnen zijn we dat ook. Ja, ons gekir in de schoolrefter heeft plaats gemaakt voor gesprekken over mannen, kinderen, huishoudens en afbetalingen. Over veeleisende jobs, stress, grijze haren, rimpels en het vliegen van de tijd. Maar verder beginnen we nog altijd even gretig als onzeker aan elke nieuwe dag als toen.

We klinken die zalige zondagavond op ons verleden samen. En terwijl we vroeger een wegwerpcameraatje uit onze boekentas plukten, floept er nu een smartphone uit een handtas. Want uiteraard moet dit moment vereeuwigd met een selfie. Uiteraard moeten we dat tien keer overdoen tot er één foto goed genoeg is. Uiteraard moeten filters een en ander verdoezelen. Want onze vriendschap mag dan honderd procent intact zijn: sommige zaken zijn in dertig jaar wel wat veranderd. De tieners van toen zijn nu veertigers. Ach. Leeftijd is voor ons van geen tel, vinden we. Toch niet na die zoveelste cava.

ANKE MICHIELS (42) SCHRIJFT VOOR NINA, IS GETROUWD EN HEEFT DRIE ZONEN VAN VIJFTIEN, TWAALF EN ZES JAAR. REAGEREN? anke@nina.be.




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.