3 op de 4 mama's hebben last van babyblues: wat is het verschil met een postnatale depressie?

Getty Images/iStockphoto
75% van de vrouwen die net bevallen zijn, krijgt last van babyblues. Dat blijkt uit een recente studie van de Liberale Mutualiteit bij 1.334 Belgische vrouwen met kinderen jonger dan 1 jaar. Maar wat is dat nu precies? En wanneer worden die symptomen gevaarlijk en spreken we van een postnatale depressie? Een expert geeft uitleg.

“Veel kraamvrouwen krijgen na 3 tot 5 dagen last van babyblues”, steekt Kristiaan Plasmans, psychiater op de Moeder-Baby-Eenheid van het Psychiatrisch Ziekenhuis Bethaniënhuis in Zoersel van wal. “Ze hebben dan last van verhoogde emotionaliteit, plotse huilbuien, stemmingswisselingen, prikkelbaarheid en soms wat verwardheid”, aldus de psychiater. Vaak duiken die symptomen kort na de bevalling op als reactie op de hormonale en familiale veranderingen. Normaal gezien verdwijnen ze na een korte periode dan ook vanzelf.

Soms is er echter meer aan de hand en krijgt de kersverse mama te maken met een postnatale of post-partumdepressie. Plasmans: “Een post-partumdepressie treedt meestal enkele weken na de bevalling op, al kan het ook vroeger of later gebeuren. Net zoals bij andere depressies is er sprake van somberheid, vermoeidheid, lusteloosheid, angst- en onrustklachten, slaap- en eetmoeilijkheden, en soms suïcidale gedachten.”

Maar hoewel er een grote overlapping is tussen een gewone en een post-partumdepressie, zijn er ook duidelijke verschillen volgens Plasmans. “Het post partum is een heel kwetsbare periode met veel hormonale en lichamelijke veranderingen. Het zijn net die veranderingen die aan de oorzaak van de depressie kunnen liggen. Een kind op de wereld zetten is bovendien iets waar je je wel rationeel op kan voorbereiden, maar niet emotioneel. Daar worden ouders vaak door overdonderd. Een post-partumdepressie gaat ook samen met andere thema’s en gevoelens dan een gewone depressie. De moeders kunnen vaak moeilijk een band krijgen met hun kind, ervaren faal- en schuldgevoelens omdat ze het gevoel hebben niet te voldoen als moeder, voelen zich niet goed net omdat ze die depressie hebben en schamen zich daarvoor.”

Vastklampen en afstoten

Maar hoe herken je nu zo’n depressie als mama? “Hoe een post-partumdepressie tot uiting komt, verschilt van vrouw tot vrouw. Sommige moeders klampen zich vast aan hun baby, andere stoten hem eerder af. Daarbij speelt het levensverhaal van de moeder een belangrijke rol. Zo kan een hechte, bijna symbiotische band met je moeder zich herhalen en uiten in het vastklampen aan je baby. Vanuit een afstandelijke band kan je dan weer een vermijdende hechting ontwikkelen”, vertelt de psychiater.

Vaak gaat het ook over het gevoel van de ouders dat ze niet goed kunnen inspelen op de taal van het kind, die vooral lichamelijk is. “Ze moeten een andere soort taal gebruiken dan in hun dagelijkse leven en dat is niet altijd even makkelijk. Daardoor krijgen ze het gevoel dat ze hun kind niet begrijpen en als ouder tekortschieten. Daarbovenop ontstaat er bij een depressie vaak een affectieve vlakheid, waarbij de gelaatsuitdrukkingen niet zo communicatief zijn. Ook dat schept verwarring in de moeder-babyinteractie, waardoor die ontregeld kan raken”, aldus Plasmans.

Bovendien kan elke vrouw kan een post-partumdepressie ontwikkelen, al lopen sommigen een hoger risico. “Vrouwen die al eerder een depressie doormaakten of bij wie er een familiale geschiedenis is. Ook psychosociale factoren zoals sociaal isolement, partnergeweld, armoede, ongewenste zwangerschap of een traumatiserende bevalling maken vrouwen meer vatbaar. Tot slot hebben vrouwen die bij hun eerste kind een depressie doormaakten een verhoogde kans bij hun volgende kinderen”, besluit Plasmans.




3 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Bart Cornelis

    Vroeger hoorde je niets van problemen als dit maar de dag van vandaag hebben ze een burn-out of depressie en dan steken de mensen het op de maatschappij dat zoveel veranderd is maar je kiest zelf toch wat je doet of laat. Nu zijn mannen en vrouwen depressief want ze hebben een kind. Vroeger had men 5 kinderen of meer maar niemand klaagde. Je moet zelf je leven leiden en niet laten leiden door iemand anders.

  • piet devlieger

    Gewoon aanvaarden, meer kan je niet doen. Later volgt dan nog schoolgaande kinderenblues, kinderopvangblues, puberblues, studentenblues, verlovingsblues, trouwblues, kleinkinderenblues, kinderoppasblues en noem maar op. Dat hoort erbij als je kinderen hebt - het is levenslang. Je kiest ervoor en er is geen weg terug dus bezin eer je begint.

  • Catherine MISTIAEN

    Terug gaan werken is, denk ik, NIET de oplossing voor baby-blues ... Thuis blijven is de boodschap. Met oma in de buurt. Bereid meisjes voor op het moederschap reeds in de lagere school. Als de vrouw hoogzwanger is en een stresserende job heeft, is het véél te laat voor de voorbereiding op het moederschap!!