1 op de 4 Belgen krijgt ooit te maken met psychische problemen, maar erover praten blijft moeilijk

Foto ter illustratie.
Getty Images Foto ter illustratie.
Ons land telt bijna een kwart inwoners dat zich niet goed in z’n vel voelt en de zelfmoordstatistieken pieken al jaren, maar er wordt weinig over gesproken met vrienden of familieleden. Dat blijkt uit een onderzoek van CM en Universiteit Gent. Om het taboe te doorbreken, lanceert het gezondheidsfonds een campagne met het nieuwe leesteken .?. waarmee je kunt aangeven dat je écht wil weten hoe het met iemand gaat.

Voor de studie ondervroegen de onderzoekers van CM en Universiteit Gent 5.700 mensen in Vlaanderen en Brussel. Zo kwamen ze te weten dat mentale problemen zoals depressie, psychose of burn-out steeds vaker voorkomen in ons land, maar dat ook de schroom om erover te praten groot is. Van alle deelnemers die in het verleden mentale problemen hadden of er vandaag mee geconfronteerd worden, gaf 24% aan dat ze daar niet over gepraat hebben met mensen uit hun nabije omgeving. Ze doen dat vooral omdat ze hun problemen liever zelf oplossen (49%) of omdat ze hun omgeving niet willen belasten (48%). Maar ook schaamte (32%) en angst voor reacties (26%) spelen een rol. Bij mannen, 65-plussers en mensen met een lagere opleiding is de schroom nog iets groter.

Professionele hulp

De stap naar professionele hulpverlening blijkt ook al een moeilijke, aangezien 28% aangeeft geen huisdokter, psycholoog of psychiater bezocht te hebben. Ook hier is de voornaamste reden dat mensen hun problemen liever zelf oplossen (55%). Daarnaast houdt de kostprijs (33%) mensen tegen om professionele hulp te zoeken, 21% weet simpelweg niet waar ze terecht kunnen met hun problemen. 

“Er zijn nog steeds heel wat onderliggende barrières die maken dat mensen met psychische problemen het gesprek met hun omgeving niet durven aan te gaan en geen professionele hulp zoeken”, reageert Piet Bracke van de vakgroep sociologie aan de Universiteit Gent. “Het blijft voor velen van hen moeilijk om zelf het initiatief te nemen, terwijl we nochtans weten dat praten met vrienden of familieleden helpt. Zich gesteund weten door anderen wanneer het moeilijk gaat, is heilzaam. Bovendien kunnen vrienden of familieleden ertoe bijdragen om de stap naar professionele hulpverlening te verkleinen.” 93% van de respondenten deelt die mening trouwens, maar bijna de helft heeft geen idee hoe ze zo’n gesprek moeten aanpakken. 

Bespreekbaar maken

Om het taboe te doorbreken, pakt CM deze week uit met een campagne waarin ze het nieuwe leesteken .?. lanceren waarmee je kunt aangeven dat je oprecht wil weten hoe het met iemand gaat. “Lopen we elkaar vandaag tegen het lijf, dan vragen we wel ‘ça va?’, maar vaak zijn we niet geïnteresseerd in het antwoord op de vraag. Veel meer dan een cliché-begroeting, moet onze ça va een oprechte vraag worden. We moeten tijd durven maken om met vrienden of familieleden het gesprek aan te gaan over hoe ze zich écht voelen.”




5 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Michel Van Keer

    Om te weten hoe je iemand in die fase kan helpen is er volgens mij maar één oplossing, en dat is ervaring. Op het moment dat je echt diep zit heeft steun van vrienden/familie geen enkele waarde voor het 'slachtoffer'. Daarom is het belangrijk om mensen met dezelfde ervaring in de buurt te hebben die erover durven praten. Dit vormt een vertrouwensband want het allerbelangrijkste in deze situatie is zich begrepen voelen...

  • vera wesenbeek

    Waarom durven mensen er niet over praten? Negatieve gesprekken horen mensen liever niet, ze lopen er van weg. Tegen familie of vrienden? Die geven DAT soort commentaar die een depressief persoon op dat moment niet wil horen. Wat deze mensen nodig hebben is gewoon iemand die LUISTERT! Die geen commentaar geeft en niet direct antwoorden klaar heeft. Een luisterent oor kan voor deze mensen al heel veel betekenen. En een psychiater is voor de meesten ook een stap te ver.

  • Carine Briké

    Als je durft zeggen dat je niet gelukkig bent, wordt je scheef bekeken, want je hebt alles en komt niks tekort krijg je als antwoord

  • Leo Peeters -Duym

    Zelfs het durven of kunnen toegeven dat er diepgaande problemen zijn is voor sommigen al een brug te ver. Precies daarom dat zulke onderzoeken een nog te rooskleurig beeld geven. Sommige (kinderen) leven in een ontkenningsfase of willen niet dat men merkt dat er iets aan de hand is; het is zoals vragen aan zware alcoholverslaafde of hij een probleem heeft. Dé oplossing? Ik heb ze helaas niet.

  • Sabine Viaene

    Dat is inderdaad meer dan nodig liever gisteren dan morgen.want de dag van nu.kennen sommige mensen hun eigen buren niet meer.iedereen leeft tussen zijn eigen 4 muren.in plaats van eens een praatje met elkaar.doen de mensen niets anders dan roddelen.en als je eens ongewild op genomen wordt in een psychiatrie zieken huis krijg je direct een stempel.ik spreek dan niet over alcohol of drugs problemen