‘De eerste keer na corona’: redactrice Liesbeth (29) ging weer knuffelen en dat deed oh zo veel deugd

Nina.be
Nu de strenge lockdown verleden tijd is, hernemen we met z’n allen het leven van vroeger. Maar is terugkeren naar ‘het oude normaal’ wel zo simpel? Welke psychologische effecten heeft dat op ons? De nina.be-redactrices zijn proefkonijn. Vandaag: Liesbeth (29) heeft voor het eerst iemand een dikke pakkerd gegeven. “Za-lig!” Expert Sarah Hertens legt uit waarom knuffelen zo fijn voelt, en hoe je dat het veiligste aanpakt. 

Laten we meteen met de deur in huis vallen: ik ben een grote knuffelbeer. Fysiek contact is voor mij een must. De voorbije weken moesten mijn vriend en onze kater het ontgelden – die eerste vond dat niet zo erg, die tweede kon vaak niet snel genoeg ontsnappen. En in een vrolijker precoronatijdperk waren vrienden vaak het slachtoffer. Tijdens reizen of korte tripjes wilden ze zelfs lootjes trekken om te zien welk arm schaap naast mij moest slapen. Want ja. Zelfs ’s nachts ben ik onbewust een spooner

Kijken mag, aanraken niet

Soit. Je snapt het plaatje wel. Ik. Hou. Van. Affectie. Die anderhalvemeterregel – hoe nuttig en noodzakelijk hij ook is – kwam mij dan ook de keel uit. Geen kus aan de zus, geen stevige knuffel met mijn beste maatje. In de plaats moest je het stellen met awkward zwaaien vanop een afstandje. 

Je zou verwachten dat ik dan ook ongelofelijk gelukkig was toen Marc Van Ranst aankondigde dat het weer oké is om voorzichtig te knuffelen. Toch voelde het dubbel. Joepie, maar ... hoe komt het dat een omhelzing plots wel veilig is? Kan je niet besmet geraken? En moet je een mondmasker dragen? Raar maar waar haalde dat ongemakkelijke buikgevoel in eerste instantie de bovenhand. Tijdens een brunch met de schoonfamilie werd de afstand braafjes gehandhaafd. Tot het afscheid. Dan vloog iedereen elkaar om de hals. (Had ik al verteld dat het gezin van mijn lief ook bestaat uit een bende kleffe knuffelaars?) Met de gezichten de andere richting uit en achteraf de handen ontsmetten, maar de opluchting was groot. En je kon het op ieder gezicht aflezen: yup, dat deed deugd. 

Klinisch psycholoog en relatietherapeut Sarah Hertens – die je misschien kent als één van de experts in ‘Blind Getrouwd’ – legt uit waarom we zo’n behoefte hebben aan mensen vast te pakken. “Lichamelijk contact is een basisbehoefte van de mens. Meer zelfs: via dat contact houden we ‘onze soort’ in stand. We worden geboren als afhankelijke wezens en zoeken naar een emotionele verbinding met anderen, onder meer door fysiek contact. Via die connectie zorgen baby’s ervoor dat hun ouders en andere zorgfiguren hen troost bieden en eten geven, wat essentieel is om te overleven.”

“En laten we niet vergeten dat elkaar aanraken ook noodzakelijke functie is voor ons algemeen welbevinden. Het biedt geborgenheid, troost, bevestiging, liefde ... Tijdens een knuffel komt er oxytocine vrij, dat niet toevallig het ‘knuffelhormoon’ wordt genoemd. Dat reduceert angst en stress, en zorgt ervoor dat we ons goed in ons vel voelen. Het zou zelfs een impact hebben op ons immuunsysteem. Studies hebben aangetoond dat wanneer mensen in een rusthuis lange tijd niet aangeraakt worden, ze sneller ziek worden.”

“Door weken thuis te zitten, hebben we lichamelijk contact gemist. Een trendy term voor dat verlangen is ‘huidhonger’. We hadden er massaal last van. En net nu we wat angstiger waren, ons eenzamer voelden, structuur misten en minder goed in ons vel zaten. Dat vergrootte die behoefte aan verbinding met anderen des te meer.”

Nog even ter verduidelijking: over het algemeen blijft de kloof van anderhalve meter de gouden regel. Maar binnen je sociale bubbel hoef je geen fysieke afstand te houden. “Twee vrienden die elkaar vroeger al eens een knuffel gaven en daar nu ook nood aan hebben, kunnen dat weer doen. Knuffelen is virologisch minder belastend dan een handdruk, waarmee je meer ziektekiemen uitwisselt”, zo zei Marc Van Ranst eerder al aan onze krant. Maar hoe pak je dat dan het best aan? 

Van knuffelgordijn tot schouderklopje

“Gebruik je gezond verstand”, tipt Hertens. “ Pak niet iedereen op straat zomaar vast. Ook een hand zou ik niet geven. Draai je hoofd weg van elkaar als je iemand omhelst, probeer zeker niet te hoesten, te babbelen of de ander een kus op de wang te geven. En was op voorhand en achteraf je handen.” 

Daarnaast daagt de psycholoog je uit om creatief te zijn. “Blijkbaar bestaat er zoiets als een knuffelgordijn. Dat is een grote plastic hoes waar je je armen kunt insteken. Echt aangenaam lijkt me dat niet, maar het toont wel aan dat je een originele manier kunt zoeken om iemand aan de borst  te drukken. Geef bijvoorbeeld een schouderklopje of een kneepje in de arm. Geef een kind een kusje op het achterhoofd, of sta met de rug naar elkaar en pak elkaar zo eens vast. Dat is een beetje onhandig, maar uiteindelijk draait het om de betekenis àchter de omhelzing. ‘Hey, ik ben er voor jou.’ Hoe knullig je het ook aanpakt, het is belangrijk dat we dat aan elkaar tonen. Ook op een fysieke manier." 

Lees ook: 

‘De eerste keer na corona’: redactrice Stéphanie (27) neemt opnieuw de trein en dat voelt een beetje vies 

‘De eerste keer na corona’: redactrice Nele (29) gaat opnieuw naar het werk en dat maakt haar enorm angstig




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.