Exclusief voor abonnees

Kees (51): "Jij bent mijn extraatje, zei ze altijd. Maar dat wilde ik niet zijn"

Corine Koole interviewt over de raadselen van passie en affectie

unsplash
Hij wilde zijn vrouw voor haar in de steek laten, maar zij haar man niet voor hem. Toen Kees (51) haar duidelijk maakte dat hij méér wilde zijn dan zomaar een extraatje, was het over. En het was zo mooi begonnen.

“Na een potje tennissen stond ik wat te praten met iemand, toen ik plotseling een kneepje in mijn arm voelde. Ik keek op en zag de vrouw voorbijlopen die me een paar dagen eerder was opgevallen vanwege haar mooie billen. Ze glimlachte naar me en even later sprak ik haar aan en dronken we een kopje koffie. ‘Ik vind je heel bijzonder’, flapte ik er al snel een beetje onnozel uit. Natuurlijk noemde ik niet die billen, die strak en klein waren, een beetje zoals in de Victoria’s Secret-advertenties, dat zou een vreemde indruk hebben gemaakt.

“Bovendien was er meer aan de hand. Ze had ogen die zo groen waren dat het leek of ze me doorboorden. En nog belangrijker dan dat: ze begreep me toen ik vertelde dat ik was gestopt met mijn werk, om te ontsnappen aan de ratrace. Voor een lager loon wilde ik iets totaal anders gaan doen. Ze knikte en prees me, anders dan de meesten uit mijn eigen wereld. Ik zat daar, met die kop koffie, en van het ene op het andere moment veranderde ik in een jongen die voor het eerst inziet waar het in het leven echt om draait: om het delen van inzichten en sensaties.

“Tot dan toe had ik gedacht dat verliefdheid was voorbehouden aan pubers. Zelf trouwde ik al op mijn 24ste en was daarna nooit meer verliefd geweest. Maar mijn koffie was nog niet op en ik was totaal van de kaart. Ik keek naast me. Deze vrouw kende ik niet, en toch spraken we met elkaar zonder ook maar één ongemakkelijke stilte. Het was of haar energie overdraagbaar was, of ze me ontvlamde met haar vrolijkheid. Ik dacht, wat is deze vrouw sterk en onafhankelijk en mysterieus en toch toegankelijk. Alles tegelijk, ik kon wel jubelen. Eng was het ook, want deze ontmoeting was zo nieuw voor me dat ik niet langer kon leunen op ingesleten omgangsvormen. Na een halfuurtje stond ik op en vroeg haar ­nummer.

Deze ontmoeting zette plotseling alles in een ander licht. We spraken af om te gaan wandelen in een bos en op een open plek zei ze me te willen kussen

“Nauwelijks thuis, stuurde ze me al een berichtje. Zullen we een keer iets gaan doen, schreef ze. Verbaasd schreef ik terug: mijn gevoel zegt dat we dat moeten doen. Waarop ze terugschreef: ik ben benieuwd naar wat je gevoel nog meer zegt.

“Ik kneep in mijn mobiel, het was alsof alles om mij heen net iets sneller ging dan ik. Mijn vrienden hebben bijna allemaal scharrels naast hun huwelijk. Een van hen heeft bij hotel Van der Valk zelfs een lopende rekening onder een andere naam. Maar zelf had ik in de 25 jaar dat ik getrouwd was nooit naar een ander getaald. Ik had een prima huwelijk, vond ik.

“Maar deze ontmoeting zette plotseling alles in een ander licht. We spraken af om te gaan wandelen in een bos en op een open plek zei ze me te willen kussen. Er liepen mensen langs die ik slechts opmerkte als schimmen en toen we zoenden was het of ik nooit eerder had gezoend. De zoen was een bezegeling van iets wat in noodtempo was ontstaan en waar ik nu al niet meer zonder kon: begrip voor wie ik echt was. Als ik geweten had dat dit bestond, was ik er misschien wel eerder naar op zoek gegaan. En heus, ik ben geen man die met zich laat sollen, in mijn vak leer je het wel af in je hart te laten kijken. Maar deze groenogige met de strakke billen leek me met haar mond uit te kleden, en maakte me weerloos. Ik

dacht zinnen die zo teder waren dat ik er bijna om moest lachen, zoals: ‘Op deze vrouw heb ik altijd gewacht’. Het was of ik aan haar vastgeklonken zat zonder ook maar een moment bevrijd te willen worden.

“Vanaf dat moment zagen we elkaar in het geheim eens per week, en appen deden we de hele dag door. Het was nogal vermoeiend, maar de momenten dat we samen waren gaven genoeg kracht om de dreigende ­uitputting van het dubbelleven het hoofd te bieden. Als bonus spraken we eens in de maand af in een hotel. Ik checkte in en belde dan haar het kamernummer door. De eerste keer begon wat onwennig, maar toen we ontdekten hoe die paar vierkante meter de enige waren waar we niet op onze hoede hoefden te zijn, werd Van der Valk onze tempel. Daar, in die kamer, konden we doen of we echt een stel waren. Zonder oordelende buiten­wereld, zonder schroom, zonder over onze schouder te hoeven kijken of we betrapt zouden worden.

Nog één poging deed ik die middag om mijn grote liefde te behouden en zei simpelweg: ‘Wat doen we? Het is ja of nee’. ‘Dan wordt het nee’, antwoordde ze

“Schuldig heb ik me nooit gevoeld. Schuld paste niet bij de zuiverheid van wat zich binnenskamers afspeelde. ‘Jij bent mijn extraatje’, zei ze altijd tegen me. Dan antwoordde ik: ‘Ik wil jouw extraatje niet zijn’. Mijn vrienden waarschuwden me, je gaat te ver, neem afstand, maak je niet afhankelijk. En zelf zei ze, als ik liet vallen dat ik wilde scheiden om altijd met haar te kunnen zijn: ‘Ik ga nooit bij mijn man weg’. Waarop ik zei: ‘Je weet dat we bij elkaar horen, maar je probeert me je extraatje te laten zijn’. Zij antwoordde dan: ‘Nee, dat ben je’. En ik weer: ‘Nee, dat probeer je’.

“Na een anderhalf jaar was de groei eruit, we stonden stil. Ik was in het buitenland toen ze me belde dat we een time-out moesten overwegen en eenmaal thuis maakten we in het bos van de eerste zoen onze laatste wandeling. Ze zag er moe en aangeslagen uit. Ik had intussen mijn scheiding in gang gezet. Nu ik wist wat liefde allemaal kon zijn, wilde ik niet langer getrouwd blijven en hoewel mijn vrouw niks wist van dit alles, zag ook zij in dat we beter af waren zonder elkaar.

“Nog één poging deed ik die middag om mijn grote liefde te behouden en zei simpelweg: ‘Wat doen we? Het is ja of nee’. ‘Dan wordt het nee’, antwoordde ze een beetje kil. Twee maanden later kwam ik haar tegen op straat. Ze zag bleek en haar ogen gloeiden niet meer. We wisselden wat snelle informatie uit. ‘Zien we elkaar nog eens?’ vroeg ze ten slotte. En ik antwoordde: ‘Ik kan niet je extraatje zijn’. Waarop ze doorliep. ‘Jammer.’” 




15 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Josua Schalk

    Beste Kees, ik snap het maar te veel willen is nooit goed.

  • Merlijn Metatron

    ben wel 15 jaar single, ma ben liever single dan een vrouw hebben die vreemdgaat, bij mij is simple..................... vreemdgaan = koffers pakken en hopen dat die je koos ook een slaapplaats heeft voor je

  • benny vandersanden

    2 zielige figuren. Iemand bedriegen die hen totaal vertrouwdt verdient niet een beetje respect

  • Danny Debecker

    Wereldnieuws ..

  • Ludo thibos

    De mens is niet gemaakt om monogaam te zijn, ik wil ze de kost niet geven zowel vrouwen als mannen die er een 2de relatie op na houden. Enkel vrouwen weten het beter te verbergen. Thuis geen of te weinig boem boem, door werk, stress, kids... whatever, dan is een 2de relatie de oplossing. Je huis tuin,vrouw/man niet willen verlaten omdat je ze/hem graag ziet. Veel voorkomend. Dus.. Waarom niet, verliefdheid in het spel? Stoppen dan..