Exclusief voor abonnees

Het motto van Monique Westenberg, de partner van André Hazes: “Geduld brengt glorie”

Kristof Ghyselinck
Ze is de partner van André Hazes en mama van André Jr. Ze was net nog te zien in de realitysoap ‘André Hazes: ik haal alles uit het leven’. In NINA vertelt Monique wat haar drijft in het leven.

“Ik ben een laatbloeier. Ik ben laat volwassen ­geworden, heb pas laat de man van mijn leven leren kennen en ben pas op latere leeftijd moeder geworden. Maar zoals ik altijd zeg: geduld brengt glorie. Ik heb vriendinnen die in paniek raken: ‘Ik heb nog geen man! Ik heb nog geen kind!’ en dan zeg ik altijd: ‘Kijk naar mij, alles komt wel in orde als je genoeg geduld hebt.’ Het is van bovenaf bepaald, daar geloof ik echt in.”

“Ik ben opgegroeid in een familie van kermisexploitanten, in een heel beschermd milieu. Als ik buiten ging spelen, was dat altijd binnen het kermisgebied, meestal op industrieterreinen. En als mijn ouders er niet waren, waren er altijd wel de oma’s en tantes om een oogje in het zeil te houden. Toen ik op mijn 26ste ­alleen ging wonen, was dat best wel heftig. Want dan ben ik pas echt begonnen aan het proces van volwassen worden, en dat ging natuurlijk met veel vallen en ­opstaan gepaard.”

“Toen ik alleen ging wonen, heb ik van mijn familie Dunya gekregen. Een prachtige hond, die 14,5 jaar bij mij gebleven is tot ze vorig jaar overleed. Dunya heeft de hele stap naar volwassenheid meegemaakt, ze week nooit van mijn zijde. Zij gaf onvoorwaardelijke liefde en oordeelde nooit. Ik heb ­dikwijls bij haar uitgehuild als een relatie afsprong. Ik leerde door haar ook wat het is om verantwoordelijkheid te hebben. Eigenlijk was zij mijn eerste kind.”

“Tweeënhalf jaar geleden is Dunya ziek geworden. Ik ontdekte een deukje in haar schedel, bij de dierenarts bleek dat er een hersentumor zat. Met allerlei ­natuurlijke middelen heb ik haar toch nog 21 maanden bij mij kunnen houden. Ik ben zo blij dat ze mijn echte kind André nog leren kennen heeft. Intussen hadden we ook nog een andere hond in huis gehaald, Gioia. Ik ben echt dol op haar.”

“Ik heb altijd leuke jobs gehad: op mijn negentiende begon ik als stewardess bij de VLM – ik had leuke ­Belgische collega’s – en dat heb ik vier jaar gedaan. Daarna werd ik hospitalitymanager bij Feyenoord, de voetbalclub, en daarna ging ik werken voor de Nederlandse Staatsloterij. Ik ontving de winnaars en zo. Een hele leuke baan. Toen ik André leerde kennen, heb ik nog even zijn management verzorgd, tot ik moeder werd en het echt te druk werd, omdat hij ineens ook in ­Nederland megapopulair werd. En nu ben ik ook kinderboekenschrijfster. Ik ben heel trots op ‘Dunya – Een hemels hondenleven’. Het is eigenlijk een eerbetoon van mij aan Dunya, het maakt me ontzettend gelukkig dat ik dit kunnen doen heb en dat haar naam nu in heel veel kinderkamers vernoemd wordt. Het idee voor het boekje is ontstaan toen mijn nichtje van vier vroeg wanneer Dunya weer terug zou komen. Ik wist niet goed hoe ik dat moest uitleggen. Op het kinderdagverblijf van André vroeg ik aan een juf of ze geen kinderboekje over dat onderwerp wist. ‘Misschien moet je het zelf maken’, zei ze. Ik ben geen schrijfster, maar het liet me niet los, en ik heb toen mijn vriendin Bianca aangesproken die copywriter is. Samen met illustrator Paco hebben we er een heel mooi, persoonlijk boekje van gemaakt.”

“Ook in mijn liefdesleven heb ik geduld moeten ­oefenen voor de ware voorbijkwam. Ik heb André pas vijf jaar geleden leren kennen via Facebook. We hadden een gemeenschappelijke vriendin en hij had foto’s van mij gezien. Hij stuurde me berichtjes, maar ik dacht: wat moet die snotneus nou? Ik heb lang de boot
afgehouden, maar toen we eens aan het facetimen waren, werd ik ineens helemaal nerveus. Wat een knappe, grappige kerel! Na onze eerste date was het snel duidelijk dat er echt chemie was tussen ons. We hebben nog de nodige problemen gehad, roddels over het leeftijdsverschil, ruzie met zijn moeder en zijn zus … maar nu voel ik dat André rustiger geworden is. Werk en privé zitten meer in balans, en we vinden met ons gezin rust in ons mooie nieuwe huis in de gemeente Berkel en Rodenrijs.”

“Ik heb lang moeten wachten om zwanger te raken. Dat ging niet op natuurlijke wijze, maar André en ik zijn nu heel blij dat we kleine André hebben en dromen ­stilaan van een broertje of een zusje. André is een ­ontzettend guitig kereltje dat ook al zijn eigen fans heeft. Wie weet wordt hij ook zanger, net als zijn papa en zijn opa. Al weet ik ook hoeveel druk dat meebrengt, en dat wens ik hem niet toe. Als hij maar gelukkig wordt, dat is wat telt. Ik heb zelf het gevoel dat ik nu in een heel gelukkige periode in mijn leven zit, alle ­puzzelstukjes vallen netjes op hun plaats. Het heeft even geduurd, maar geduld brengt echt glorie.”




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.