Waarom we naar de pot ijs grijpen als we liefdesverdriet hebben

Getty Images
Zelfs als je momenteel een gelukkige relatie hebt zal je het gevoel van een gebroken hart vast nog wel kennen. Op het moment dat de grond onder onze voeten lijkt weg te zakken, lijken we collectief naar de dichtstbijzijnde pot roomijs te grijpen, om die Bridget Jones-gewijs leeg te lepelen. Maar waarom doet ons brein ons naar de pot Ben & Jerry’s of Häagen-Dazs grijpen wanneer we aan liefdesverdriet lijden?

Volgens voedselpsychologe Jen Bateman is een van de redenen waarom we naar een ijsje grijpen bij een gebroken hart het gevoel van nostalgie dat dit voedingsmiddel oproept. “Specifieke ‘cravings’ worden vaak gelinkt aan ervaringen die we hebben met het voedsel uit het verleden”, aldus Bateman. “Kinderen die vaak een ijsje kregen als troost wanneer ze zich slecht voelden, zullen hier makkelijker naar teruggrijpen wanneer ze volwassen zijn.”

Naast blije herinneringen uit je kindertijd zijn er nog tal van andere redenen waarom ijs het ideale troostmaatje blijkt in tijden van lijden. “Onze hersenen werken op die manier dat ze voedingsmiddelen met een hoge caloriewaarde als extra belonend aanschouwen”, vertelt Ashley Gearhardt, professor psychologie aan de universiteit van Michigan daarover. “Ijs bevat bovendien twee ingrediënten waarbij we zijn voorgeprogrammeerd om er een extra grote beloningsrespons aan te koppelen: vet en suiker.”

Hoewel sommige studies suggereren dat mensen gelukkig worden van ijs, blijkt uit een ander onderzoek dat we maar een beperkte en vooral tijdelijke tevredenheid ondervinden. Regelmatige consumptie van ijs zou hierbij gerelateerd zijn aan een vermindering van de responsiviteit van het beloningscentrum in onze hersenen. Dit zou vergelijkbaar zijn met de tolerantie die er in je hersenen ontstaat bij een drugsverslaving. Kort samengevat: je moet steeds meer van het zoete goedje consumeren om hetzelfde gelukzalige gevoel te ervaren.

Eens de gelukzalige roes die ontstaat bij het eten van suiker voorbijgaat, volgt volgens Gearhardt ook een dip, die vaak gepaard gaat met een groot schuldgevoel. “We gaan er - mede dankzij onze herinneringen uit onze kindertijd - van uit dat alles weer beter zal zijn na het eten van een ijsje, maar niets blijkt minder waar”, aldus Gearhardt. “Meer zelfs: de kans bestaat dat je je ook nog eens misselijk en moe begint te voelen, wat op zijn beurt weer het gevoel triggert dat je nog meer comfort food moet beginnen eten om je opnieuw gelukkig te voelen.” En op die manier beland je voor je het weet in een vicieuze cirkel. 

Hoewel het misschien een automatisme is om naar de bak ijs te grijpen wanneer je treurt, is het volgens Gearhardt geen gezonde reflex. “Ik geloof er niet in dat men naar voedsel moet grijpen om zich gelukkig te voelen. Ik ben er een groter voorstander van om iets creatiefs met je handen te doen als alternatief, want dat maakt pas echt gelukkig.”




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.