Loopdagboek: "Alsof Edward Scissorhands mij een voetmassage gaf"

Joost De Bock
HLN-redactrice Tine Kintaert (26) traint voor een halve marathon. Elke week lees je hier haar dagboek.

Wie dit dagboek al even volgt, weet dat ik nogal moeilijke - om niet te zeggen slechte - voeten heb, die geneigd zijn om blaren te ontwikkelen. En die voeten hebben blijkbaar besloten dat het wel welletjes is geweest met dat lopen.

Alsof Edward Scissorhands langsgekomen is om mij een massage te geven, zo kan je de staat van mijn voeten nog het beste omschrijven. Wegens een vorm van platvoeten heb ik altijd wel wat last gehad van blaren op de binnenwreef van mijn voeten - jawel, langs beide kanten - maar vergeleken met de laatste weken waren dat schattige minikwetsuurtjes die pijlsnel genazen. Sinds het aantal kilometers per training boven de 14 kilometer gekropen is, hebben mijn voeten unaniem besloten om op te geven. Na elk loopje zat ik gegarandeerd met grote blaren die het joggen allerminst plezant maakten, om niet te zeggen vreselijk pijnlijk. Ik zag er niet alleen uit alsof ik op hete kolen liep, het voelde ook zo.

Omdat het toch een aantal dagen duurt voor zo'n grote blaar weer verdwenen is, en ik om de andere dag ga joggen, ging het algauw van kwaad naar erger. De blaren werden telkens opengehaald, begonnen te ontsteken (en ja, dat is even vies als het klinkt) en op den duur kreeg ik pijn in mijn schenen en knieën omdat ik de plekken met blaren tijdens het lopen probeerde te ontzien en zo vreemde houdingen aannam. Lopen werd een vreemde evenwichtsoefening waarbij ik iedere keer moest afwegen hoelang ik moest gaan trainen om mijn conditie toch nog wat op te trekken (die Brusselse bergen, weet je wel) en tegelijkertijd de kans op gangreen zo laag mogelijk te houden. Ietwat dramatisch misschien, maar geloof me, het was allerminst prettig. Voor bewijsmateriaal: kijk rechts.

Vaseline en sporttape
Voor je het vraagt: jawel, ik heb mijn voeten laten testen in een gespecialiseerde schoenenzaak en heb aangepaste loopschoenen. Die helpen wel degelijk bij korte afstanden, maar na dik anderhalf uur lopen lijkt dat niet meer voldoende. Met andere schoenen krijg ik evenveel blaren, gewoon iets sneller en op iets andere plaatsen. Ik heb gewoon niet de beste voeten om te joggen, al ben ik niet van plan om dat een onoverkomelijk probleem te laten worden. Lopen gaan we doen, dus dook ik de laatste weken in de wondere wereld van het internet om oplossingen te zoeken, en kwam met deze boven water:

- Synthetische kousen zijn the way to go, en dan liefst zo dun mogelijk. In dit warme weer zweet je nog eens extra hard (ik toch) en katoen houdt het vocht vast. Hoe meer vocht, hoe meer wrijving.

- Twee paar kousen over elkaar dragen helpt niet. Ik herhaal: niet. De gedachte erachter is dat de wrijving ontstaat tussen de kousen en dat je voeten ontzien worden, maar dat blijkt onzin. Ik kreeg er alleen ontzettend warme voeten van. En blaren natuurlijk.

- Prik de blaren alleen open als het niet anders kan. Zodra ze open zijn, raakt er makkelijk vuil in en ontsteken ze snel. Ontsmetten, een kompres erop en verbandje rond is dan de beste optie. De 'wat heb je in hemelsnaam met je voeten gedaan'-vragen moet je er dan wel bijnemen. Ga ook niet lopen als ze ontstoken zijn, want pijnlijk is dan een understatement.

- Vaseline en talkpoeder zouden helpen om de wrijving te verminderen. Het internet raakt het er echter niet over eens wat nu de beste optie is, en ik wilde het risico niet lopen op nog ergere blaren. Het leek me vooral een vieze bedoening en extra waswerk.

- Wat wel helpt: sporttape, veel sporttape. Van die sterk klevende, stevige witte tape (ongeveer €5 per rol) die je bij iedere apotheek vindt. De gevoelige zones afplakken blijkt de beste remedie tegen nieuwe blaren, en het beschermt ook de oude vrij goed. Wees niet te zuinig met de tape: als je enkel en alleen de blaar bedekt, blijft dat stukje tape na vijf minuten in je kous hangen en creëer je nog wat extra wrijving. Breng lange stroken dakpangewijs aan tot de hele zone ingepakt is, en zorg dat er nergens plooien in de tape zitten. De tape achteraf weghalen is een stuk minder leuk, maar het helpt tenminste. We kunnen niet al te kieskeurig zijn, nietwaar?   

Heb je nog motivatietips, meer vragen of opmerkingen rond mijn loopavontuur? Stuur dan een mailtje naar tine.kintaert@persgroep.be en ik probeer een antwoord te zoeken op je vraag. Heb je een aflevering van het loopdagboek gemist? Dan kan je in dit artikel een overzicht vinden.