Jongedame wil niet opstaan voor MS-patiënte op bomvolle trein: "Ik heb hakken aan"

GETTY
De 29-jarige Jessica lijdt aan multiple sclerose en is moeilijk te been. Ze wandelt met krukken en heeft constant pijn. Toen ze tijdens het spitsuur een bomvolle trein naar haar werk nam, zocht ze de voorbehouden plaatsen op. Die waren ook allemaal ingenomen. Een jongedame wou niet opstaan voor Jessica: "Ik zat hier eerst en ik heb hakken aan". Haar verontwaardigde zus roept Australië - en bij uitbreiding de wereld - in een emotioneel betoog op voor meer inleving.

Jessica vertelde het verhaal aan haar zussen, van wie de 31-jarige Patricia ook MS heeft. Zelf was ze niet eens boos, maar haar andere zus wél. "Ze deed alsof het iets gewoons was, zoals een tweede kop koffie bestellen", schrijft die in een column. "Zelf was ik furieus. Ik wilde meteen de videobeelden laten opvragen om te zien wie die vrouw was. En ik was verward. Waarom was mijn zus niet woedend?"

"Kreupele"
"Toen viel mijn frank. De egoïstische, antipathieke natuur van vreemden was dagelijkse kost voor haar geworden. Jessica had al vijftien jaar MS, hoewel het pas acht jaar geleden officieel vastgesteld werd."

Een paar weken voor dit incident had Jessica een koffie besteld en had ze wat tijd nodig met haar krukken om te betalen. De ongeduldige man achter haar zei hoorbaar tegen zijn vriend: "Fantastisch, we zitten vast achter de kreupele."

"Ik schrijf dit niet om medelijden met Jessica op te roepen - dat heeft ze niet nodig. Zij is een sterke en bewonderenswaardige vrouw, voor wie ik veel respect heb. Ik doe het voor miljoenen andere Australiërs met een beperking die jouw hulp nodig hebben, niet je verbittering."

Waar is onze collectieve ziel gebleven?
"Sinds mijn zussen de diagnose van MS kregen, kijk ik anders naar de wereld. Ik zie een wereld voor de gezonden en een wereld voor mensen met een beperking. En hoe meer ik ernaar kijk, hoe woedender ik word. Ik zie cafés waar ze niet binnenkunnen met hun rolstoelen, ik zie drukke voetpaden waar ze zich door moeten laveren, ik zie bedrijven die niet één werknemer met een beperking in dienst hebben, en ik zie een maatschappij die alsmaar boosaardiger, ongeduldiger en minder sympathiek wordt."

"Waar is je empathie? Wanneer werden wij zo egoïstisch en zo blind voor anderen dat we onze collectieve ziel verloren? Open je ogen, open je mond. Een bomvolle trein keek toe hoe die vrouw mijn zus haar plaats weigerde "omdat ze op hakken liep", en niemand zei iets. NIEMAND."