Gebiologeerd: waarom verveling ons naar junkfood doet grijpen

Elke week praten we je bij over een ander deel van ons wonderlijke lijf

Unsplash
Voor een behoorlijk banale emotie is verveling verrassend krachtig. Niet alleen wordt het in verband gebracht met een verhoogde kans op het vervallen in gewelddadig gedrag bij tieners, het is meteen ook de reden waarom we sneller onze weg vinden naar de kast met junkfood.

Wetenschappers die recent onderzoek voerden naar dit fenomeen, kwamen erachter dat het ongemakkelijke gevoel dat we ervaren wanneer we ons vervelen ons ertoe aanzet dopamine-stimulerend zoet of vet voedsel te zoeken.

Onderzoekers van de University of Central Lancaster in het Verenigd Koninkrijk ontwikkelden twee experimenten om uit te zoeken hoe het beloningssysteem in onze hersenen reageert op verveling. Tijdens het eerste experiment kregen 52 deelnemers de opdracht dezelfde groep woorden opnieuw en opnieuw te kopiëren. Zodra de verveling toesloeg, vroegen de onderzoekers aan hen om een vragenlijst in te vullen over hun favoriete voedsel.

Deelnemers aan het tweede experiment kregen één van twee verschillende video’s voor ogen, terwijl ze in een ruimte vol met zowel gezonde als ongezonde snacks zaten. De ene video was grappig, de andere doodsaai.

Niet geheel verwonderlijk vertoonden de deelnemers aan de eerste test meer interesse in junkfood dan in gezonde voeding bij het invullen van de vragenlijst na de saaie taak. Chips, snoep en fastfood stonden overtuigend bovenaan het lijstje met favorieten.

Op dezelfde manier aten mensen die de saaie video te zien kregen aanzienlijk meer ongezond voedsel dan wie het grappige filmpje voor ogen kreeg.

Onderzoekster Sandi Mann was niet verrast door de resultaten. “Dit versterkt de theorie dat verveling gerelateerd is aan lage niveaus van de stimulerende chemische stof dopamine, die in onze hersenen aanwezig is. Mensen proberen wanneer de verveling toeslaat onbewust het dopamineniveau te stimuleren door vet en suiker te eten.”

Ons lichaam, inclusief onze hersenen, is zo geëvolueerd dat het ervoor zorgt dat we gevoed en beschermd worden. Om ervoor te zorgen dat we die activiteiten tot een prioriteit maken, produceert ons lichaam feelgoodchemicaliën zoals dopamine en serotonine als we iets ‘goed’ doen. Jammer genoeg is deze vorm van voorgeprogrammeerd zijn niet altijd zo goed voor onze lijn. Vetten en suikers die vroeger eerder zeldzaam waren voor onze voorouders uit de prehistorie, zijn nu direct beschikbaar. Als we ze eten, belonen onze hersenen ons door de productie van het gelukshormoon.

“Mensen die campagnes voor gezondheidseducatie ontwerpen om ons aan te moedigen gezondere voedingskeuzes te maken, moeten verveling, inclusief verveling op de werkvloer, in het achterhoofd houden”, besluit Mann. “Want mensen die zich vervelen eten geen noten.”




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.