De loopband was oorspronkelijk een marteltuig (en wij begrijpen waarom)

thinkstock
Een loopband bespaart ons dan wel bevroren tenen bij een winterse loopsessie, toch hebben we er een haat-liefdeverhouding mee. En dat hoeft niet te verbazen. Oorspronkelijk werd het ding dan ook gebruikt als marteltuig in gevangenissen. Wie is ooit op het idee gekomen om ter plaatse te blijven lopen op een eindeloos draaiende band? Een fascinerend stukje loopbandgeschiedenis. 

Geen fan van dat toestel in de fitness dat jou letterlijk ter plaatste doet trappelen, terwijl niet alleen jij maar ook de tijd voor geen meter vooruit lijkt te gaan? Begrijpelijk, want de loopband werd in 1817 door William Cubitt ontworpen om gevangenen te straffen. Het verschil met de platte versie van vandaag, is dat zijn ontwerp eerder een eindeloze trap was die je moest opklimmen, volgens hetzelfde repetitieve ritme van de loopband. Cubitt liet gevangen zes uur per dag lopen op het ding, wat niet alleen fysiek maar ook mentaal een marteling was. Oneindig dezelfde beweging uitvoeren, zonder doel of eindmeet, leek hem de meest geschikte vorm van foltering. Vaak werd de energie van de lopers gebruikt om graan te malen of water te pompen. Wie niet kon volgen met het tempo, viel er onherroepelijk af.

Van het labo naar de fitnessclub

Tientallen jaren later kreeg het toestel een andere invulling. Het werd aanvankelijk gebruikt in labo's om de gezondheid van iemands hart te testen. Het duurde tot de late jaren zestig van de vorige eeuw vooraleer de loopband zijn intrede deed in huiskamers en sportclubs. Bill Staub introduceerde de eerste betaalbare loopband voor niet-medisch gebruik, die sinds toen door sportfanaten gebruikt werd om aan hun conditie te werken. Dat we ons vandaag soms in een martelzaal voelen als we eindeloos kilometers vreten zonder dat het landschap verandert, hoeft dus niet te verbazen. 




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.