3 lezers vertellen over hoe ze als tiener kanker overwonnen: “Je krijgt een doodsvonnis”

foto ter illustratie
Getty Images foto ter illustratie
De overlevingskansen van kinderen en tieners met kanker blijven stijgen. Dat blijkt uit nieuwe cijfers van de Stichting Kankerregister over de jongste leeftijdsgroep tot 19 jaar, zo meldt de VRT. Maar wat voor effect heeft zo’n ingrijpende ziekte op een jong leven. Drie lezers vertellen. 

Thomas, 28: “Ik begreep niet wat er aan de hand was”

“Het begon allemaal toen ik op mijn twaalfde klierkoorts kreeg en mijn milt begon op te zwellen. Een jaar lang kreeg ik hevige aanvallen door de ziekte en niemand snapte goed wat er aan de hand was. Ik herinner me nog erg goed dat we vaak naar het ziekenhuis gingen en op een dag een van de dokters voorstelde om mijn milt te verwijderen voor onderzoek, iets waarover ze het maar niet eens werden in het ziekenhuis waardoor het uiteindelijk niet gebeurde. Niet lang daarna begon een klier in mijn keel op te zwellen die achteraf wel verwijderd werd voor onderzoek. Plots was er een diagnose: ik had de ziekte van Hodgkin, ofwel kanker van het lymfesysteem. Mijn moeder begon te wenen toen ze het nieuws hoorde, maar ik snapte niet goed wat er aan de hand was, al wist ik uiteraard dat het er niet goed uitzag. Bij het naar buitengaan heeft ze mij dan uitgelegd wat er aan de hand was. Op zo’n moment weet je gewoon niet wat je moet denken.” 

“Daarna ben ik een jaar lang wekelijks naar het ziekenhuis gegaan voor mijn behandeling. Je krijgt verschillende kuren voorgeschreven die voor een bepaalde periode gevolgd moeten worden. De ene week krijg je een chemokuur die enkele weken duurt, dan even rust en dan gaan ze verder met een medicatiekuur en dan herhaalt alles zich opnieuw. Zo’n behandeling takelt je af. Ik moest die kuur negen of tien maanden volgen al was daarna alles nog niet in orde. Toen werd besloten de kuur een paar maanden te verlengen en toen was er wel verbetering, de dokter zag alleen nog ‘littekens’ van de ziekte in mijn lichaam. Vijf jaar lang ben ik nog vaak op controle moeten gaan om te bekijken of alles in orde was en pas daarna word je genezen verklaard. De kans op herval is vrij klein, ik maak evenveel kans om opnieuw lymfeklierkanker te krijgen dan een ander persoon.” 

“Het was een heel zware periode en ik had op dat moment heel veel aan mijn vrienden. Ik ging naar het ziekenhuis en naar school om bij mijn vrienden te zijn om gewoon mijn gedachten te kunnen verzetten, dat heeft mij op dat moment echt geholpen. Daarna ga je gewoon verder met je leven al is het natuurlijk een ingrijpende gebeurtenis. Mensen zeggen vaak tegen mij ‘jij trekt je van niets iets aan’ en dan zeg ik ook dat ze zich zorgen maken om kleine dingen die er niet toe doen. Ik wil nu gewoon van het leven genieten, want dat kan op elk ogenblik gedaan zijn.”

Charlotte, 23: “Mensen bekeken me als ‘het meisje met kanker’”

“Ik was 15 toen ze bij mij eierstokkanker ontdekten. Ik zat op dat moment op internaat in Brugge en ging naar de dokter van de school omdat ik me niet goed voelde. Die dacht op dat moment dat ik in verwachting was. Mijn ouders waren in paniek en contacteerden de huisdokter, die ons niet veel later doorverwees naar het ziekenhuis in Sint-Niklaas waar een bloedstaal afgenomen werd. Het resultaat? Geen zwangerschap, wel een gezwel dat uiteindelijk eierstokkanker bleek te zijn. Ik heb toen een chemokuur ondergaan, een operatie en daarna opnieuw een chemokuur om zeker te zijn dat alles weg was.”

“Ik heb die ziekte eigenlijk altijd nuchter bekeken. Ik schaamde me niet wanneer mijn haar uitviel. Mensen moesten me nemen hoe ik was. De situatie kon ik vrij snel aanvaarden, ik had het alleen moeilijk toen ik terug naar school ging en mijn vriend leerde kennen. Toen liep ik met mijn gezicht tegen de muur. Je moet weten, op je 15e zit je normaal middenin je pubertijd. Vrienden beginnen uit te gaan, de wereld te ontdekken en ik lag ziek in mijn bed. Dat was voor mij erg moeilijk om te aanvaarden, dus ging ik langs bij een psycholoog. Die bel ik nu nog op wanneer ik het moeilijk heb. Mensen bekeken me echt als ‘het meisje met kanker’. Mijn psycholoog heeft me toen laten inzien dat je op dat moment je echte vrienden leert kennen.” 

“De dokters hadden mij gezegd dat ik best voor mijn 25ste aan kinderen dacht omdat mijn bloedwaarden door de chemo zeer laag stonden. Ondertussen heb ik een relatie van vier jaar en mijn vriend en ik hadden dan ook besloten dat we hier volop voor gingen gaan. Nu ben ik al vier maanden in verwachting, we verwachten een kindje in februari.” 

Mieke, 33: “Je krijgt een doodvonnis”

“Op het moment dat ik 18 jaar was en mijn eerste bachelorjaar Rechten aan het afronden was, voelde ik me absoluut niet goed. Ik had erg vage klachten op dat moment: angst, braakneigingen, etc. Dus ik trok naar de dokter. Die zei toen dat het waarschijnlijk stressgerelateerde klachten waren door mijn examens en dat ik het allemaal moest laten rusten. Maar er kwam geen verbetering. Het werd alleen maar erger, tot op een punt dat ik wekelijks bij de dokter zat en moest doordringen: ‘Het gaat niet’. Er werd ondertussen zowat elke mogelijke diagnose gesteld, tot in mijn nek een klier begon te zwellen die na twee dagen even groot was als een kippenei. Pas toen schoot de dokter in paniek. Hij verwees mij door naar de longarts en daar zijn toen verschillende testen gedaan van mijn longen en klieren. Daarna is gebleken dat het om de ziekte van Hodgkin ging.”

“Het moment waarop ze je vertellen dat je kanker hebt, voelt aan als een koude douche. Dat was heel onwerkelijk. Ze zeggen je in principe dat je doodziek bent, maar zo voel je je niet. Het leek alsof het niet meer over mij ging. Je krijgt als het ware een doodvonnis, maar dat matcht niet bij je gevoel. Op dat moment wist ik dat ik ervoor moest gaan. Er was geen plan B. Ik moest me overleveren aan wat de dokters voorschreven. Mijn plan - ik ga vijf jaar studeren en daarna werken - moest dus even on hold staan.”

“Pas na vijf jaar besluiten ze dat je terug evenveel kans hebt als eender wie om een nieuwe of andere soort kanker te ontwikkelen. Je bent niet genezen verklaard, maar het komt in de buurt. Daarna volgt een jaarlijkse controle. Na 10 jaar werd mij gezegd dat ik die niet meer nodig had, maar ik laat me vrijwillig nog een keer per jaar volledig controleren.”

“Zo’n ervaring verandert je wel: je perspectief wordt aangepast. Je leert door zo’n ziekte wat belangrijk is, maar ik word evengoed nog kwaad om kleine dingen die niet wereldschokkend zijn. Ik word ook nog boos wanneer ik ziek ben en dat mijn plannen in de war stuurt. In het begin focus je inderdaad op ‘ik wil een goede controle’, maar gaandeweg beheerst dat minder je leven en steekt dat enkel nog rond de controle de kop op.”




2 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Tina Colpaert

    Je word nooit meer dezelfde dat voel ik nu al als volwassene met darmkanker op weg naar genezing....

  • Theo Striem

    Mijn zoon had een tumor in de onderrug Hij werd genezen verklaard en zowel de opleiding voor treinmachinist als de opleiding als vrachtwagenchauffeur via herscholing moesten gestopt worden wegens medisch ongeschikt omdat hij geopereerd is aan zijn rug Wie word gediscrimineerd