"Je zal de nacht niet overleven": patiënte houdt 'terminaal geweldige' blog bij

Terminally Fabulous - Timeline | Facebook
Een vrouw met pit, zo kan je Lisa Magill (34) gerust omschrijven. De Australische leeft al drie jaar met een doodsvonnis boven haar hoofd in de vorm van een erg zeldzame kanker, en leeft 24 uur per dag met helse pijnen. Toch blijft ze niet bij de pakken neerzitten, maar houdt een blog bij over haar ziekte, die ze met veel humor onderhoudt.

Van terminale patiënten wordt verwacht dat ze weggeteerd en uitgeput in hun ziekenbed liggen, maar de realiteit van Lisa ziet er anders uit. Sommige momenten kan ze inderdaad niet op haar benen staan van de pijn, maar op andere doet ze de moeite om zich op te maken, haar haar in de plooi te leggen en iets van haar dag te maken. Ze kan ook moeilijk anders: ze krijgt al drie jaar lang te horen dat ze niet lang meer te leven heeft.

In 2012 bleek voor de eerste keer dat er iets grondig fout zat. Artsen vonden net na haar 30ste verjaardag een grote kwaadaardige tumor op haar maagwand, waarna ze meer dan een kilogram weefsel wegnamen. Lisa onderging niet minder dan vier chemokuren en vocht zich een weg terug. Ze voelde zich een tijdje beter, maar op 5 september 2013 kreeg ze vreselijk nieuws: de kanker was terug, en dit keer konden de artsen niets meer voor haar doen. 'Zoeken naar een genezing' werd 'zoeken naar manieren om langer te leven'.

Lisa sloeg echter opnieuw aan het vechten, ook al vertelden de artsen haar dat ze waarschijnlijk maar drie maanden meer zou leven. Ze onderging opnieuw drie chemokuren, bestraling, immuuntherapie en verschillende operaties om de uitgezaaide tumoren weg te nemen. En drie jaar na haar doodvonnis is ze er nog steeds.

Lees verder onder de foto

Facebook
Facebook

Terminaal geweldig
Drie jaar lang vocht Lisa in stilte tegen haar ziekte, maar in februari gooide ze het over een andere boeg. Ze richtte de blog 'Terminally Fabulous' op, waarin ze haar ervaringen met de terminale kanker deelt. De posts zijn rauw en eerlijk, maar hebben steeds een gezonde dosis humor. Zo vertelt ze zonder poespas hoe chemo eraan toegaat. "Beeld je de ergste kater in die je ooit gehad hebt en vermenigvuldig met 100. Dat gevoel heb je 2,5 weken, waarna je je een beetje beter begint te voelen. Net op dat moment moet je echter opnieuw zes flessen tequila achterover slaan. En dan hebben we het nog niet over het haarverlies (overal behalve op mijn armen) tijdens de chemo, de gewichtstoename, en het harige, opgeblazen gezicht van alle steroïden die de dokters in je lichaam pompen na de chemo."

Lisa trok ook opnieuw bij haar ouders in omdat ze de klok rond hulp nodig heeft. "Ze moeten nu dagelijks een prik in mijn billen geven", vertelt ze daarover. "Mijn moeder is mijn permanente (onbetaalde) verpleegster en de meeste uren brengen we samen door. Het probleem is dat ik al moeilijk was om mee samen te leven voor de kanker, en dat we erg op elkaar gelijken. Ze ergert zich aan het feit dat ik zo veel met mijn ogen rol."

Kanker steelt
De kanker heeft Lisa veel ontnomen. "Het neemt je gezondheid, je uiterlijk, een groot deel van je mentale welzijn... Het steelt je zelfvertrouwen. Vroeger flaneerde ik over straat met een stevig paar borsten, een kleine taille en lang, glanzend haar. Nu kan ik me niet meer herinneren wanneer een man voor de laatste keer omkeek om een goede reden. En het ontneemt je vrouwelijkheid. Ik ben meer in en uit de menopauze gesukkeld dan Paris Hilton verdiend heeft aan haar sekstape. En een libido? Wat is dat?"

Dan is er nog de voortdurende angst. "De angst dat elk bultje dat je voelt een nieuwe tumor is. Ik weet dat het niet logisch is; ik heb zoveel tumoren dat we ze niet meer tellen en het alleen over de grootste hebben." Hoe veel tijd Lisa nog heeft, kan niemand zeggen. "Twee jaar geleden vertelden ze dat ik de nacht niet zou overleven. Daarna was het 'je haalt Kerst niet'. Maar kijk, ik ben er nog steeds."

Ze respecteert de mogelijkheid tot euthanasie, maar zegt dat het niets voor haar is. "Ik ben niet dom, ik weet dat de Dood me op een dag op de schouder zal tikken en waarschijnlijk zal zeggen dat ik al extra tijd heb gekregen. Maar zolang mijn verzwakte lichaam het toelaat, zal ik blijven lopen, bukken en zigzaggen om hem te ontlopen. Tot ik niet meer kan lopen."

Lisa met haar moeder.
Facebook Lisa met haar moeder.